"Eline bir pansuman yapalım." "Gerek yok. Bırak gitmek istiyorum." "Gitmeni istemiyorum." "Gitmek istememe sebep olan sensin. Hem senin bir üniversiteye geçince nişanlanacağın sevgilin var. Niye onun yanında değilsin? Git Alihan. Ona git. İhtiyacı vardır sana." "Benim sana ihtiyacım var ama Liz." "Benim sana yok. Üstelik diretmeye devam edersen iki yabancı bile olamayacağız." ... O benim evimdi bir zamanlar ama şimdi evim başkasının evi olmuştu. Benim başından beri hiç evim olmamıştı ki. Sadece ben öyle sanmıştım. "Konuşalım. İstersen gösterme bana yüzünü. Kapı arkalarından konuşalım. Görme beni." "Konuşalım. Tamam konuşalım. Neyi konuşalım? Nereden başlayalım? Şeyden başlayalım istersen. Dur neydi? Tamam hatırladım. Beni nasıl kandırdığını konuşalım. Beni bir masala inandırıp duygularımla nasıl oynadığını konuşalım." Yatağımın yanındaki abajuru kapıya fırlattım. Adımlarımı kapıya doğru attığımda ondan gelen sesle sustum. "Liz ayaklarında terlik yok. Gelme Liz! Lütfen gelme! Yaklaşma! Ayağına cam batacak gelme! Terlik sesi duymuyorum gelme!" Camlardan biri ayağıma saplandı. Ayağıma batan camla acı çığlığımı duyunca odamın kapısını yumruklamaya başlamıştı. "Liz yalvarırım gelme. Ayağın mı kesildi? Çok mu kanıyor? Çok mu canın yanıyor? Gelme güzelim! Nolur gelme! Tamam konuşmayalım. Susalım. Liz yaralandı." Dudaklarımdan çıkan hıçkırığa engel olamadım. Elimi ağzıma kapattım. Ağladığımı bilsin istemedim. Başarılı olamadım. Duydu beni. "Güzelim ağlama! Benim için bir damla gözyaşı bile düşürme o gözlerden. Söz veriyorum. Hiç sesimi çıkarmadan oturacağım. Konuşmayalım. Varsın bugün konuşmayalım. Ağlama!" Sözlerinin ardından anladığım kadarıyla kapının önüne çökmüştü.Kapının önüne ben de çöktüm. Ellerimi kapının üstüne koydum. Sanki onun da elleri

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...

(S)ONSUZLUK adlı hikâyemdeki Karan ve Güneş'in ikiz çocuklarının hikayesidir. Hikayeden bağımsız ilerlemektedir. Bu kitabı anlamak için diğer kitabı okumaya gerek yoktur. ⚫ Bir zamanlar karanlıkla ışığın kavuşmasından doğan iki çocuk vardı... Ayaz ve Parla. Ama kader, onların yoluna da gölgeler düşürmüştü. Ayaz, işlemediği bir suçun gölgesinde kaybolurken... Parla, onu kurtarmak için kendi dünyasını ateşe atmaktan çekinmedi. Ve o an, bir isim sessizce devreye girdi. Koray Aras. Parla'nın adını bir dosyada gördüğü andan itibaren kaderleri değişti. Onu korumak için barda ortaya çıkışı tesadüf değildi. Ayaz'la aralarındaki gerginlik ise aynı düşmana karşı kurulan tehlikeli bir ittifaktı. Bu; mirasından kaçamayan iki kardeşin ve o mirasa zincirlenmiş bir adamın hikâyesi. Gölgeler yaklaşırken... Bazen aşk bile bir tehdit olur.

kader onları bir araya getirdi Asila ve Abay...ama onlar bir türlü kavışamadılar,ya da onlar öyle sandılar...Sizi onların bu muhteşem hikayesini okumaya davet ediyorum umarım beğenirsiniz