Linda Clark nigdy nie prosiła o ratunek. A jednak pewnej nocy jej życie splata się z życiem Elizabeth Montgomery - charyzmatycznej, niebezpiecznej, niepokojąco magnetycznej profilerki. Linda szuka spokoju po latach przemocy i tłumionego lęku. Elizabeth nie szuka niczego - poza kontrolą. Z czasem Clark zaczyna rozumieć, że ta kobieta może okazać się zagrożeniem. I jednocześnie jedyną osobą, przy której naprawdę czuje się bezpieczna. Bo każdy sekret ma swoją cenę. Każda obsesja prowadzi do upadku. A miłość... Może być najpiękniejszym kłamstwem. I najgorszym z przekleństw.

Na kontynencie uwięzionym w wiecznym Sztormie nikt nie może opuścić brzegu. Morze od dekad pochłania każdego, kto próbuje je przekroczyć. Madelein przez całe życie ukrywała prawdę o sobie. W jej żyłach płynie krew dawnych syren, a jej głos potrafi łamać ludzi i ich wolę. Gdy była dzieckiem, pieśnią zabiła własną matkę. Dlatego jej moc została zaklęta i już nigdy miała nie wypłynąć na powierzchnię. Dwadzieścia lat później Madelein trafia do prestiżowej Akademii Magicznej, gdzie uczą się ci najwybitniejsi bądź najbogatsi. Nie wie jednak, że została tam sprowadzona z jednego powodu: ktoś pragnie zdjąć klątwę z jej głosu. Książe Evander marzy o zniszczeniu Sztormu i uwolnieniu Królestwa Eteru, nawet jeśli oznacza to wykorzystanie jej mocy. Młody profesor Arkanistyki, Leonard, ma własne sekrety i plany. A Madelein stoi w samym centrum tej gry. Bo jeśli jej pieśń się przebudzi, może nie tylko uciszyć Sztorm, ale zniszczyć wszystko co kocha. #82 w fantasy (18.05.2026) #84 w enemiestolovers (16.03.26) #8 w akademia (16.03.26) #1 w SYRENA (17.06.26) 👑 #57 w romantasy (09.08.26)

To nie książka o miłości. To historia o przynależeniu, obsesji, uzależnieniu i pragnieniu. Każdy jego oddech rani, wzrok pali, a słowa wbijają się w serce jak ostrze. Choć pragnie jego dotyku, ten powoli ją niszczy. Choć tęskni za nim, obecność boli bardziej niż samotność. To nie miłość, to więź, która oplata ciało i myśli, aż nie zostaje nic, oprócz niego. Nie ma czułości. Nie ma ukojenia. Jest głód. Jest strach. A to, co miało być uczuciem... staje się przekleństwem, od którego nie da się uciec. Choć błaga, by zostawił ją w spokoju, to nie potrafi żyć bez jego cienia. Bo czasem mrok staje się domem. A koszmar... jedyną rzeczywistością, jaką zna. Bo Xsethril Morvayn jest jej przekleństwem... Mężczyzną o lustrzanej twarzy. Jedyna taka książka w wykonaniu Koliwii, autorki trylogii ,,promyczek". Bo takiego mroku jeszcze nie napisała. Choć czy ta historia nie przekracza słowa mrok?

Każdej nocy Mgła pożera świat. Ludzie ukrywają się za barierami zasilanymi magicznymi kryształami, które przysyła król - decydując, kto przeżyje, a kto zginie. Gdy w mieście Hurrinis zaczyna brakować kryształów, przywódca Thalvian wyrusza do stolicy. Pomaga mu czarodziejka Vesanya, kobieta o tajemnicach głębszych niż bezdenna otchłań. w drodze odkryją prawdę o Mgle, o królestwie zbudowanym na kłamstwach i o przeznaczeniu, którego nie sposób odrzucić. Bo czasem, by ocalić świat, trzeba pozwolić mu się pochłonąć.

Laura trafia do jego świata pełnego mroku, brutalności i wypaczonego pożądania. Z czasem zaczyna rozumieć, że najgorszy nie jest demon, który ją więzi... Ale to, co budzi się w niej samej. On nie szuka miłości. Nie interesuje go jej zgoda. Chce kontroli. Władzy. I jej ciała - złamanego, posłusznego, poddanego.

Cztery osoby. Jedno boisko. I rzeczy, które nigdy nie miały wyjść na światło dzienne. Mina nauczyła się znikać w tłumie. Noah udaje, że nic go nie dotyka - nawet wtedy, gdy boli najbardziej. Leo bierze na siebie więcej, niż powinien, bo ktoś musi trzymać wszystko w ryzach. Emma śmieje się najgłośniej, choć to ona łamie się, gdy nikt nie patrzy.

Za zamkniętymi drzwiami Brentwood toczy się gra, o której nikt nie mówi głośno. Piękna dziewczyna z idealnego świata. Chłopak, którego imię budzi strach i fascynację. Jedno spojrzenie. Jeden cios. Jeden sekret, który może zniszczyć wszystko. „Splinter" to historia o rozpadzie - życia, miłości i samej siebie. O tym, jak łatwo perfekcja może pęknąć... i jak trudno posklejać to, co zostało.