27.10.2025 ★꙳𑁍꙳𑁍꙳★ Silahlar patladı... Kanlar döküldü... Yaralar açıldı. Bir zamanlar umutla kurulan hayatlar, bir anda enkaza dönüştü. Hırsın, nefretin ve intikamın ateşi, kaç kalbi cehenneme sürükledi? Peki ya bizim hikâyemiz... Biz de o ateşte yanmaya mahkûm muyduk? Kalplerimiz, ebedi bir düşmanlığın zincirine mi vurulacaktı? Yoksa tüm kavgalara, tüm yaralara rağmen kavuşacak mıydık, kalp hırsızı?

İsmail ile Fadime'nin çocukluktan başlayan bu karmaşık aşkı köye Eleni isimli yunan bir kadının gelmesiyle devam eder ve işler sarpa sarar. ismail'in annesi İsmail'den furtunanın merkezinin tapusu kan hakkı için verilmesinin ardından geri almak için Adil'in kız kardeşi Fadimeyi kaçırmasını ister ve İsmail'e küçüklükten başlayan ve zamanla düşmanlık beslediği kızı kaçırma fikri eğlenceli gelir ve bunu gerçekleştirir. -Hikayeyi kendi düzenlemelerim ve diziye göre uyarlıyorum o öyle değildi bu böyle değildi demeyin lütfen biliyorum heralde- #enemiestolovers 11🫶🏻 #isfad 1😍

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.