*Klasikten uzak aşk/gerçek aile kurgusu. *Yetişkin içerik barındırır. *İlk birkaç bölüm texting --- Ben İzgi. Feris İzgi... Aylarca uzaktan izleyip, hayaliyle yanıp tutuştuğum aşkıma tam kavuşmuşken; aslında kavuşmam gereken bir de ailem olduğunu biraz geç fark etmiştim. Hem de yaklaşık 20 yıl kadar geç... ••• XXII. Acar, nedensiz bir dürtüyle kadının yüzüne bakamadı bir an. Biraz sonra ise yanağının üzerinde uzanan kadının yüzüne nihayet bakmaya cesaret edebildi. Yavaşça eğdiği başını İzgi'nin yüzüne yaklaştırıp alnına dudaklarını bastırdı, dudaklarını hemen geriye çekmedi. Aksine burnunu da saç diplerine yasladı. Saçlarından yayılan kokunun bir ay öncekiyle aynı olmadığını duyumsadı. Fakat umurunda değildi, kokuyu eşsiz kılan Feris'in ta kendisiydi. Kokunun kaynağının o olması Acar için fazlasıyla yeterliydi. "Yeşil gözlü cadı," diye mırıldandı dudaklarını alnından çekmeden. Sesi o kadar kısıktı ki kendisine bile ulaşamamıştı. "Hangi büyüyü üzerimde denedin bilmiyorum ama bu kadar işe yaramış olmasını sen bile hayal edemezdin." ••• XXVII. Savaş, çaresiz bir merakla yüzünü kızının omuzuna doğru yaslayıp kokusunu hissetmeye çalıştı. Bebek kokusunu hatırlamak istese de artık hatırlayamıyordu, burnunda kalan tek koku isli yanık kokusuydu. Savaş, başını kızının omuzuna koyduğunda burnuna dolan kokunun çiçek bahçesinde gibi hissettirmesine buruk bir tebessümle tepki verdi. Bu kokuyu ilk kez alıyordu, bundan sonra hep alabiliyor olmak için ne yapılması gerekiyorsa yapacaktı. Çekindiği, göze alamayacağı hiçbir şey yoktu. "Bitti babam ait olduğun yerdesin artık, uyandıktan sonra bambaşka olacak her şey. Söz veriyorum, her şeyim üzerine yemin ediyorum sana. Ne kalbine ne tenine bir daha zarar gelmeyecek, baban burada, yanında." --- '120122

Gerçek Ailem / Askeri (Kadın Asker) Ben Okyanus, büyük bir Yangın'dan çıkmayı başarmış ama Kül'e dönmüş bir İstihbarat Ajanı. Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya... Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus'tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum? Okyanus'un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi? Okyanus'ta boğulacak mıdır? Yangın'da Kül'e mi dönüşecektir? Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır? Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi? Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus'un bilinmeyen geçmişi... Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus'un Kül'ü müydü? "Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!" "Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!"

Alnını, alnıma yasladı. "Burdayım güzelim. Seni asla bırakmam. Sana bir daha zarar gelmesine de izin vermem " Dedi. Yanaklarımdan dökülen gözyaşımı öptü. Titrek bir nefes aldım. Göz yaşlarımı öperken bir damla yaş dudağımın çok yakınına süzüldü. Ürkekçe orayı da öptü. Göz göze geldiğimizde kollarımı boynuna sardım. Dik duracak gücü kendimede bulamıyordum. Bir anda dudaklarıma gömüldü. Korkarak öpüyor gibi dudaklarını bastırmıyordu. Karşılık vermiyor, öylece duruyordum. Gözümden bir yaş daha aktığında dudaklarımdan ayrılıp o yaş yere düşmeden dudaklarını göz yaşlarıma bastırdı. O, her göz yaşımı öptüğünde içimde kabaran farklı bir his oluşuyordu. Gözlerimi yumdum ve saçından tutarak onu kendimden uzaklaştırdım. Bana öylece bakarken yutkundum. Hâlâ kucağında oturuyor, varlığını bacak aramda hissediyordum. Kollarını belime doladı ve başını göğüsüne yaslayıp, bana sarıldı. Çektiğim saçını yavaşça bıraktım ve yavaşça saçını okşadım. Öylece dakikalarca bekledik. O benim kalp atışımı dinliyor, ben işte omzuna çenemi yaslamış, saçlarını okşuyordum. "Uyumak ister misin?" Dediğinde vücuduma çöken yorgunluğu hissettim. Başımı salladığımda bir bebeği yatırır gibi dikkatle beni yatağa yatırdı. Yorganı üzerime çektiğinde ona baktım. Sırtını dönecekti ki korkuyla bileğini tuttum. "Arkanı dönme. Bana sarılır mısın? En azından ben uykuya dalana kadar." Dedim titrek bir sesle. Hiçbir şey söylemeden yanıma uzandı ve dikişlerime dikkat edecek şekilde bana sarıldı. Bana sarıldığı koluna sarıldım ve başımı göğsüne yasladım. "Seni seviyorum." Diye mırıldandığında cevap vermedim. Kokusu eşliğinde uyuyakaldım.

"... Her neydiyse, içimde tuhaf bir his vardı. Titreyen ellerimle pencereye uzandım. Temiz hava, oksijene ihtiyaç duyuyordum ve bir çırpıda perdeyi açtım. Açmamla beraber göz bebeklerim kocaman oluverdi. İstemsizce dudaklarım açıldı. Pencere Camının ötesinde gördüklerime ise inanmıyordum. Sadece "Tanrım, bu da ne böyle," diyebildim..." M & A ©Tüm Hakları Saklıdır -Fantastik- -Hem değişik hem fantastik hem gizemli kurguları seviyorsan yazdığım hikayeyi okumalısın. -İlk bölümden heyacan ve merakın yoğun işlendiği sırlarla dolu bir hikaye.