Kim, en sevdiği kitabın içine dalıp onun dünyasında yaşamayı hayal etmemiştir? Sevdiği karakterlerle tanışıp onların hikâyesinin bir parçası olmayı? Peki ya bir yazar, büyülü bir parayı çevirdikten sonra köprüden düşüp kendi yarım kalmış kitabının içinde uyanırsa? İşte tam olarak bu benim başıma geldi - ve dürüst olmak gerekirse, düşmek isteyeceğim son yerdi. Şimdi karmakarışık olmuş kurguyu düzeltmem, ana karakteri kardeşinin katilini ortaya çıkarma yoluna geri döndürmem ve ona yazgısında olan mutlu sonu sağlamam gerekiyor. Aynı zamanda orkların, ogrelerin, insanların, elflerin ve karşıma çıkan neredeyse herkesin elinden ölmemeye çaresizce çalışıyorum. Belki bu karmaşayı düzeltebilirsem, eve dönmenin bir yolunu bulurum. Ama Prens Eldrin'le geçirdiğim her an, geri dönme düşüncesini biraz daha az cazip kılıyor. Lanet olsun! Yoksa gerçekten kendi yarattığım kahramana mı âşık oluyorum?

Gölün karanlık sularında, bir zamanlar insan olan ama lanetli bir varlığa dönüşmüş bir canavar yaşıyordu. Sarımsı gözleri, parlayan yeşil pulları ve tek bakışıyla etrafındaki havayı titreten gücüyle varlığını hissettiriyordu. Her şey, göle bir şeyi düşürdüğüm o anda değişti. Canavar, bana geri almak istediğim şeyi vermek için bir anlaşma teklif etti: tabağımdan bir parça yemek, kalbimden dökülen sözler ve yatağımda bir yer. Kaçacak yerim yoktu; kabul ettim. Ama onun yanında geçirdiğim her an, karanlığın ve arzunun içine daha da çekildim. Takıntılı ilgisi hem korkutuyordu hem büyülüyordu... ve fark ettim ki, ona istediği gibi beni sahiplenmesine izin veriyordum.

Biri beni izliyor. Kim olduğunu bilmiyorum ama evden her çıktığımda bakışlarını üzerimde hissediyorum. Belki bunun için endişelenmeliyim. Ama şu an başka dertlerim var. Babam, ona göre "yeterince erkek" olmadığım için benden nefret ediyor. Gavin - köyün zorbası - hayatımı cehenneme çevirmeye ant içmiş durumda. Dürüst olmak gerekirse, ne kadar daha dayanabileceğimi bilmiyorum. Her şeyin bundan daha kötü olamayacağını düşündüğüm anda, babam benden tamamen kurtulmaya karar verdi. Beni sattı. Bir canavara. Bir yaratığa. Adı bile fısıltıyla anılan bir varlığa. İnsanlar ona ormanın iblisi diyor. Korkunç, kambur bir yaratık... koyu renk tüylerle kaplı, bıçak gibi pençelere ve tek bir hamlede bir insanı parçalayıp yok edebilecek dişlere sahip. Ve artık ben onunum. Onun malıyım. Bunun sonum olduğunu sanmıştım. Ama kısa süre sonra... farklı bir şey hissetmeye başladım. Bana bakışını fark ettim. Gözlerinin, sanki çok değerli bir şey bulmuş gibi parlayışını. Beni izlerken dudaklarını ağır ağır yalayışını. Ve fısıltıyla söylediği o sözleri... Beni istediğini. Bana sahip olmak istediğini. Belki hayatım burada bitmiyor. Belki de asıl şimdi başlıyor.

Karadeniz'in derinliklerinde geçen, bxb temalı bir Kırmızı Başlıklı Kız uyarlaması...