"Daha önce yaptığım hiçbir hırsızlık bu kadar ağır gelmemişti." 🕸 Sadem, kimsesizliğin onu düşürdüğü pis işlerin bir gün ondan sahip olduğu tek kişiyi, birlikte ailesini aradıkları en yakın arkadaşını da alacağını bilmiyordu. Ağlayıp sızlanmaya bile vakti yoktu, hayatta kalmak istiyorsa önünde yalnızca bir yol vardı. Ölen arkadaşının ailesini bulacak, onun yerine geçecekti. Aksi takdirde arkadaşının canını alan adamlardan kaçamaz, kendi de son nefesini günler sonra tesadüfen bulunmak üzere bir ara sokakta ve yahut bir binanın bodrumunda, geriye cesedinden başka hiçbir şey bırakamayarak verirdi. Her zaman kendisini düşünmeyi küçük yaşta öğrenmiş, duygularını uzun zaman önce ardında bırakmıştı. Oysa yıllarca arkadaşının ona hasretle anlattığı ailenin arasına, kızları olduğu yalanıyla girdiğinde vicdanının sesi her saniye daha çok yükseliyordu. Hayatında ilk kez böylesi bir sevgiyi tatmak, ona pişmanlığı da öğretecekti çünkü bu insanları kandırmaktansa ölmeyi yeğlerdi. Peki... Ya sandığının aksine hikayenin asıl yalancısı kendisi değilse?

17 yıl sonra hastanede karıştırıldığını öğrenen Mehir DNA testi ile kendisini birçok tanımadığı yüzün içinde bulur. Herkesin bildiği bana göre şans vermeniz gereken gerçek ailem kurgusu. *Yazıldığı gibi düzenleniyor da. *Kitabın konusu genel kitaplar ile aynıdır benzer karmalar olabilir. İlerleyen bölümler tamamen bana aittir. Çalınma vb. durumlarda şikayet edilecektir. *Kitaba şans vermeniz gerekiyor bence.

Hikayeyi okurken ve okuduktan sonra hiçbir erkeği ve ilişkiyi beğenmemeniz, bu durum sonucunda da ebediyen yalnız kalmanız durumundan yazar kesinlikle sorumlu değildir. Ve önemli not; Mıçmıç, sulu bir aşk okumak istiyorsan, sevgili okuyucu; Lise hoşlantılarını veya dizilerde aşk olarak anlatılan saçma duygular var ya, işte onları konu alan bir kitabı incelemelisin.. Bu kitapta, sadakat var, fedakarlık var, özen var.. Bu kitapta sevdiğine dokunmaya kıyamayan bir adam var. Bu kitapta, sevdiği adamla büyüyen bir kız çocuğu var. Şimdi karar ver bakalım, Sana nasıl aşık olunacağını, nasıl sevileceğini öğretecek bir kitap okumaya, hazır mısın?

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...

Bazı insanlar susarak büyür. Bazı cümleler hiç kurulmaz. Kurulmadıkça kırılır. Zeynep, on yedi yaşında susmayı öğrenmiş bir kız. Kerem ise sustuğu için okul değiştirmiş bir çocuk. Bu hikâye; yarım kalan cümlelerin, kaçılan gerçeklerin ve kimsenin yüksek sesle söylemediği duyguların hikâyesi. Aşk bağırmaz bazen. Bazen sadece yankı olur.

Etrafı kalabalık ama yalnız hisseden herkesin hikayesi . "Günler geçiyordu, aylar geçiyordu ama içimdeki acı geçmiyordu. Geçmediği gibi katlanarak artıyordu. Ne zaman sokağa çıksam onunla gittiğimiz yerlere gittim. Hepsinde hıçkırarak ağladım. Tutunamayanları 13 kez, tehlikeli oyunları 8 kez okudum. Bu kız delirdi galiba dediler. Ama o kadar acı çekiyordum ki deliremedim. Sonra anladım toprağa giren abim ama ölen bendim." *dram içerir hassas olanların okuması tavsiye edilmez!!

Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.

İnsanlar... Ne garip canlılardır. Sever gibi yaparlar, ama aslında çıkarlarını düşünürler. Güvenir gibi bakarlar, ama hep sırtlarında bir bıçak gizlidir. Gülümserler... Ama yüzlerinde maskeler vardır. Ağızlarından dökülen her kelime ya eksiktir ya yalandır, ya da başka bir amacı saklar içinde. Bir olay olsa gemiyi terk eden fareler gibidirler. O yüzden öyle insanlara 'Firavun Faresi' adını veriyorum. Güneş Eflah Sarca -5 yaşında yetimhaneye verilen ardında'da evlat edinilen Güneş'in hikâyesi. -Sonradan gelen kardeş var. -Eğlenceli bir kurgu. (Finalden sonra düzenlenecek) Tiktok hesabı: Kitapdunyasi04

Yetimhanedeki birçok çocuk gibi ben de ailem olsun istiyordum. Ama 17 yaşına geldiğimde lösemi hastası olduğumu öğrendim tam 7 aydır bu hastalıkla savaşıyordum. 18 yaşıma 3 ay kala gerçek ailemi buldum sizce ailemle anlaşabilecek miyim ya da onlara hastalığımdan bahsedecek miyim?