Czy naprawdę znamy powody, dla których podejmujemy decyzje? Czy to, co nazywamy charakterem, jest naszym wyborem, czy tylko reakcją na dawne doświadczenia? Ta powieść psychologiczna prowadzi czytelnika przez historie dwóch kobiet: Ani, doświadczonej psycholożki, która pomaga innym, ale nie rozumie własnej psychiki, oraz Sary, kobiety, która całe życie poświęcała innym, ignorując swoje potrzeby. W miarę rozwoju terapii ich historie zaczynają się przenikać. To, co Sara ujawnia w swoich słowach i emocjach, staje się lustrem, w którym Ania zaczyna dostrzegać swoje własne lęki, traumy i mechanizmy obronne. „Czego nie wiesz o swoim życiu" to opowieść o wyparciu, ruminacji, autosabotażu, lęku i samotności. To książka, która pokazuje, że życie często pisze podświadomość, a nie nasza świadomość, i że prawdziwe zrozumienie siebie bywa najtrudniejsze - ale też najpotężniejsze.

⚠️ Książka kontrowersyjna. Nie dla niedojrzałych czytelników. ⚠️ Mirek ma 38 lat, kota o imieniu Pierożek, słabość do kebabów i jedną wielką umiejętność: udawać, że wszystko jest okej, nawet gdy wali mu się życie, zdrowie i kanapa pod tyłkiem. Jest gruby. I świat nie pozwala mu o tym zapomnieć nawet na sekundę. Mecze komentuje, jakby Wisła płaciła mu za emocje. Na ulicy traktowany jest jak kosmita. W sieci znajduje jedyne miejsce, gdzie czuje się „normalny". Aż trafia do grupy, która twierdzi, że go rozumie. Że go przyjmie. Że już nie musi się wstydzić. Tak zaczyna się jego droga do „rodziny", która ma własne reguły, własne rytuały i apetyt większy, niż ktokolwiek mógłby sobie wyobrazić. To historia o ciele, którego świat nienawidzi. O człowieku, którego wszyscy chcą „naprawić". I o tym, co się dzieje, kiedy ktoś w końcu powie ci, że jesteś idealny... tylko musisz jeszcze trochę urosnąć. Makabryczna. Słodko-gorzka. Satyryczna i boleśnie szczera. O ludziach, którzy próbują żyć normalnie w społeczeństwie, które udaje, że zna ich lepiej niż oni sami. Jeśli chcesz historii, która: ✔ rozśmieszy, ✔ zaboli, ✔ obrzydzi, ✔ wzruszy, ✔ i zostanie z tobą na długo - zapraszam. Podano do stołu.

Dawid - pewny siebie chłopak z drużyny koszykarskiej. Milena - dziewczyna, która nie potrafi uporać się z przeszłością i własnymi demonami. Łączy ich tylko jedno: wzajemna niechęć. A jednak los postanawia wciągnąć ich w historię, której żadne z nich nie mogło przewidzieć. Po tragicznej nocy, gdy Dawid ulega wypadkowi samochodowemu, Milena zaczyna śnić sny, które wyglądają zbyt realnie, by mogły być tylko wytworem wyobraźni. Chłopak pojawia się w nich niemal co noc, prosząc ją, by pomogła mu odkryć, co naprawdę wydarzyło się tamtego wieczoru. Czy Milena rzeczywiście rozmawia z Dawidem, czy to tylko gra jej podświadomości? I dlaczego im dłużej to trwa, tym gorzej czuje się jej własne serce? Granica między snem a jawą zaciera się coraz bardziej. Tylko jedno jest pewne - nic już nie będzie takie samo.

Kiedy Jan wprowadza się do starego domu po babci, spodziewa się jedynie ciszy, zimnych ścian i kilku skrzypiących desek. Nie spodziewa się jednak, że nocą ktoś będzie chodził po strychu - i że będzie to dopiero najmniej niepokojący dźwięk, jaki usłyszy. Z początku wszystko da się jeszcze wyjaśnić: zmęczeniem, samotnością, starym budynkiem, który pamięta więcej, niż powinien. Ale narrator tej historii zaczyna zachowywać się... dziwnie. Zadaje pytania, których nie powinien zadawać. Wspomina rzeczy, które chwilę później neguje. A w krótkich momentach zdaje się zwracać prosto do czytelnika, jakby obserwował każdy jego ruch. Kiedy Jan znajduje na strychu pudełko z nagraniami - szeptami wypowiedzianymi głosem łudząco podobnym do jego własnego - granica między snem, wspomnieniem a obcą obecnością zaczyna się zacierać. A narrator coraz wyraźniej twierdzi, że to nie Jan jest bohaterem tej opowieści. Że to czytelnik śni tę historię. A szeptarz, który od dawna próbuje się wydostać, właśnie znalazł drogę. Mroczna, niepokojąca powieść o miejscu, w którym nie wiesz już, komu ufasz: postaciom, własnym oczom czy głosowi, który zbyt długo milczał.

Marek spędza życie za kierownicą ciężarówki. Drogi zna lepiej niż ludzi, a radio to jego jedyny pasażer. Pewnej nocy, w eterze, odzywa się głos - kobiecy, ciepły, zbyt pewny siebie. Najpierw ratuje mu życie. Potem zaczyna je prowadzić. Nie wyłączaj. Bo może to nie radio mówi do ciebie. Może to coś innego od dawna wie, dokąd jedziesz.