[Devam ediyor ve düzenleniyor.] Lina'nın haylaz kedisi Portakal, evinden kaçıp sürekli olarak üst komşusu Aras'ın dairesinin kapısına dayanır. Aras, belli etmese de Portakal'a ve sahibine alışır. Hem de fazlasıyla... Siz: Portakal sizin evinizde olabilir mi acaba? Aras: Portakal sevmem. Siz: Kediden bahsetmiştim. ○○● ○●○ ●○○ 04.10.2025 & Lina & Aras. <3

Ait olamadığın yerde bile köklerin tutunmayı seçer. Ve yanlış toprağa düşen bir tohum bile, sırf yaşamak için çiçek olmayı yazgı edinir... Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu bir savaş. İnsanın kendini bulmak için verdiği, sesi çıkmayan ama en çok yankılanan bir savaş. Ve bu savaşta, en keskin silahın yüreğin olduğunu öğreniyorsun. Bu bir teslimiyetin değil, bir başkaldırının hikâyesi. Çünkü bazen en derin karanlıklarda bile ışık süzülür. Ve bir yabancının bakışı, en kalın zincirlerden daha çok kırar seni. Barlas'ın gözleriyle tanışınca başlıyor kırılmak. Kırıldıkça dönüşmek. Dönüştükçe yeniden doğmak... Begonya, adını bir çiçekten almış olabilir. Ama o, toprağa değil acıya kök salmış bir kadının hikâyesi. Kumarda bir borca karşılık satılan, bir adamın ellerine zorla bırakılan bir genç kadının, en karanlık evlerde bile umut yeşertebilen direnişini anlatıyor bu roman. Bu hikâye ne sadece aşk, ne sadece acı.Bu, bir kadının kendini bulma çabası,bir adamın insan olmayı hatırlayışı, ve karanlıkta filizlenen umutların adım adım ışığa yürüyüşüdür. "Savaş alanında bile açan çiçekler vardır. Ama en çok, imkânsız bir aşkın gölgesinde büyürler."

Hera, kim olduğunu hatırlamadan yaşayan bir kızdır. Geçmişi silinmiş, anıları elinden alınmıştır. İçinde açıklayamadığı bir boşluk, ait olamadığı bir dünya vardır. Karanlık ve aydınlık arasında bölünmüş krallıklarda, sessiz bir savaş sürerken Hera, hiç bilmediği bir kaderin içine çekilir. Tanıdık gelen bakışlar, güven veren insanlar ve cevaplanmayan sorular onu gerçeğe doğru sürükler. Unutulan anılar geri döndükçe, saklanan sırlar ortaya çıkar. Ve Hera, aslında sıradan biri olmadığını anlamaya başlar. Bu hikâye; kimliğini arayan bir kızın, kaderini hatırlayışının, karanlıkla aydınlık arasındaki dengeyi değiştiren bir yolculuğun hikâyesidir.

Kitabın çalınması durumunda hemen işlem adli başlatılacaktır! Tüm hakları saklıdır. KİTAP DÜZELTİLME AŞAMASINDADIR. TOPLAM 40. BÖLÜMDÜR. DÜZELMİŞ OLAN BÖLÜMLER ÜZERİNDE BELİRTİLECEKTİR. ... "Git" dedim kısık bir sesle. Ne kadar zamandır görüşmemiştim onunla? Çok özlemiştim. Ama onunla yüzleşmek demek, geçmişim karanlığının beni ele geçirmesi demekti. Olamazdı... Olmamalıydı hazır değildim. Alaz bir adım daha attığında, aramızdaki hava neredeyse kıvılcım çıkaracak kadar ısındı. Gözlerimin içine öyle bir baktı ki, nefes almak bile fazla gelmeye başladı. "Elimi çekmemi istemiyorsun." dedi alçak bir sesle. Yalanlayamadım. Ellerimi iki yanda sanki teslim olur gibi bıraktım. O an yüzüme eğildi, nefesi dudağıma değemeyecek kadar yakın, ama uzak duramayacak kadar tutkuluydu. "Gece..." Adımı sanki yıllardır söylemek için bekliyormuş gibi fısıldadı. Parmakları yüzümün kenarından boynuma doğru ilerledi; beni geri itmedi, çağırdı. Kalbim göğsümde çarparken o, başımı usulca kendine doğru yöneltti. "Gözlerini benden kaçırma." dedi. Kaçamazdım zaten. Çünkü gözlerine her baktığımda içimde bir yerlere dokunuyordu-sıcak, derin, tanıdık bir yere. Aramızdaki mesafe neredeyse yoktu artık. Sanki nefes alsam dudaklarımız birbirine değecekti. "Seni böyle görmeyi... çok özledim. " diye fısıldadı. Sesindeki özlem, dokunuşundaki titreme... hepsi aynı anda içime işledi. Parmakları boynumun arkasına çıktı; elimi beline koyduğum anda gözleri karardı. Yakınlığımız bir an bile azalmasın ister gibi beni kendine çekti. "Bu defa olmaz! Beni senden ölüm alamadı Gece. Korktum çok korktum. Kalbinin sesini duyabiliyorum. Sende benim gibi yanıyorsun. " dedi, alnını benim alnıma dayayarak, "O yüzden beni durdurma." Dedi. Nefesim onunkine karıştı. Kalbim, göğsüne değecek kadar yakındı. "Durma" diye fısıldadım

Colina Krallığı'nda siyah saçlı doğmak bir lanetti. Ve ben o lanetin yaşayan tek kanıtıydım. Yıllardır saklandığım kulede nefes almaya bile korkarken, bir gece odama yaralı bir yabancı düştü. O andan itibaren de kaderim ikiye ayrıldı. Ya onu ihbar edip kendi hayatımı kurtaracaktım ya da onunkini kurtarıp kendi sonumu hazırlayacaktım. Ama ikimiz de birbirimize dokunduğumuz ilk anda tarihin gövdesini çatlatacak bir savaşın başladığını bilmeyecektik. Bu, lanetli bir prensesle, sırlara sığınan bir yabancının krallıkları yakan, kehanetleri bozan kan ve kader hikâyesiydi.