Kötü kızlar hiçbir zaman kazanamazlar. Ve bu hikayenin kötü kızı benim.

Evime gecenin üçünde giren hırsızı şikayet etmemek için evlilik teklifi ediyorum ben İstanbul'un en güçlü mafyası Baran Aydın küçük bir hırsızla girdiğim kalp yarışını kaybettim burada her mafyaya bir hırsız düşermiş benimkide Bade Kılıç oldu bir hırsız ve bir mafya ilişkisi aksiyon ve adrenalin seviyorsan tam senlik bir kitap bir mafya ile Bir hırsız nasılmı anlaşır bakta gör küçük hırsız ve mafya bozuntusu sen bir mafyaya aşık olurmuydun ben oldum

Liva, hayatını sessizce kurduğunu sanırken, annesinin ölümüyle gölgelenmiş bir geçmiş yeniden kapısını çalar. Karanlık dosyalar, saklanan belgeler, yıllarca susturulmuş gerçekler... Hepsi tek bir anahtarla gün yüzüne çıkmaya başlar. Ama asıl kilitli olan şey, belgeler değil; insanların kalpleridir. Uraz, kendi ailesinin karanlığıyla büyümüş bir adamdır. Annesinin ölümü, babasının kirli ilişkileri ve susturulmuş gerçekler onun omuzlarına erken yaşta çöken bir yüktür. Liva'yla yolları kesiştiğinde, bu yükten kaçabileceğini sanır. Oysa kader, onları aynı karanlığın iki ucuna yerleştirmiştir. Bir annenin ardında bıraktığı defter, bir anahtarın açtığı sırlar, on üç yıl sonra ortaya çıkan yüzler, ve susmanın bedelini ödemiş bir çocukluk... Bu hikâye; adaletin, sadece mahkeme salonlarında değil, insanların iç dünyasında da kazanılması gerektiğini anlatır. Aşkın, en karanlık gerçeklerin ortasında bile insanı ayakta tutabildiğini... Ve bazen bir "ev"in, dört duvardan değil, birinin yanında güvende hissetmekten ibaret olduğunu gösterir. Bu bir aşk hikâyesi değil sadece. Bu, küllerin içinden çıkan bir hayat, suskunlukla savaşan bir gerçek, ve "ne olursa olsun birbirini karanlıkta bırakmama" sözüyle örülmüş bir kaderdir. Sayfalar ilerledikçe şunu fark edeceksiniz: Bazı sırlar açıldığında can yakar... Ama kapanık kaldıklarında insanı yok eder.

Akça, dünyaya olan güvenini çoktan yitirmiş bir kız. Kartal ise geçmişin gölgesinde ruhu kabuk bağlamış bir adamdı. İkisinin yolu bir yolun ortasında kesişti; o yol, onların başlangıcı oldu. ​••• ​"Bir daha yüksek sesle konuşmak yok, tamam mı?" Sesinde, normalde ona hiç ait olmayan yumuşak bir tını vardı. Yutkunmamak için kendimi zor tuttum. ​"Niye ki?" demeden edemedim. Merak ediyordum; benim ondaki yerim neresiydi? ​"Sesinin kısılmasını istemiyorum Akça." ​"Niye?" dedim tekrardan. Sinirlenmesini bekledim ama o, soruma sakince cevap verdi. ​"Senin sesini duymam gerekiyor." ​"Niye?" ​Sabır diler gibi başını iki yana salladı. Yüzünü yüzüme yaklaştırıp gamzelerini göstererek gülümsedi. ​"Çünkü sesin bana huzur veriyor." ​

Bir gece sokakta Ahmet tarafından bulunan Biricik o gece evlatlık edinilir. Yıllarca beraber yaşadığı ailesi bir kaza sonucu öldüğünde abisiyle yalnız kalır ve hayatın acı darbelerini bir bir yemeye başlar.