"Eğer peşinden gelirsem geri dönemeyeceğimi söylemiştin bana," dediğinde sesi titriyordu. "O gün seni dinlemeliydim."

DİKKAT; ROMANDA ARGO KELİMELER,+18 SAHNELER VAR Yedi çocuk. Hiçbirinin ailesi yoktu. Onları büyüten adam, Merhameti değil adaleti öğreti. Çünkü bu ülkede kimsenin karşı Duramadığı Bir örgüt vardı. Kadınları, çocukları, masumları Alıp yok eden. Yıllar geçti yetimler büyüdü Bu kez av olan değil, Avcı oldular Ama hesaplaşmanın ortadında Aşk da vardı. Bazı savaşlar düşmanla bazıları bazıları kalple veriri

Psikiyatrist, karanlık kadar çekici ve zeki bir adam... Şizofren, öldürücü güzellikte bir kadın... Her şey çok normaldi ta ki kadının aslında şizofren olmadığını öğrenene kadar. Her şey karanlıktı, kanlıydı, tutkuluydu, acı verici, büyüleyici ve gerçekti. Bu aslında masal kadar inanılmaz ancak kırmızı kadar kızıl, siyah kadar karaydı.

İnsan ne dilediğine dikkat etmeli, zira kalbinden geçen iyi ya da kötü hiçbir dilek gerçekleşmeden peşini bırakmaz, derler. Ben, ölüm diledim. Bir ölümle başladı her şey. Bir başka ölüm onu izledi. Ve bir diğeri...

Revize edilip KİTAP OLDU... NOT: Kitapta artı on sekiz unsurlar mevcuttur. Gece ve ayın birbirlerine ait olduklarını düşünürdüm. Ta ki gecenin amacının ayı yutmak olduğunu fark edene dek! Kim derdi ki gece aslında ona ışık veren aya düşman! Birimiz karanlığın diğerimiz de aydınlığın varisiydik. Onun görevinin beni yok etmek olduğunu öğrenene kadar hayatımı çoktan ellerine teslim etmiştim, asıl amacını öğrendiğimdeyse, artık sadece hayatım değil ruhum da onun ellerinin arasındaydı. Ben bir arafta değildim. Araf demek cenneti de bir ihtimal kılmak demekti çünkü. Ben cehennemdeydim ve cehennemin en görkemli gardiyanı ile bir kumar oynuyorduk ve ikimizde biliyorduk! İkimizden birinin bu oyunu kazanması imkansız! Öyleyse bahisler açılsın, kalpler ortaya silahlar hemen yanına konulsun... Şimdi şeytanlarla dans zamanı...

Ben miydim kaybedeceğimi bile bile bu savaşa giren. Uzak dururken aslında daha da bağlandığını tahmin edebilirmiydim. Darbenin nereden geleceği bilinmezken en yakınından ihaneti beklemiyordum. Saklanırken, masum görünürken yıkacaktım herkesi. Geldiğim karanlıktan herkesi yıkarak çıkmıştım ama şimdi yıktığım yere geri dönüyordum. Yüzüme vurdukları her gerçekle biraz daha yıkılırken, bir yandan da nefret duygusunu güçlendiriyordu. İhanet canını yaksada dayanabilmişti İzem. Kalbi 2. Kere kırılırken bir daha güvenmenin verdiği pişmanlıkla kendine zarar veriyordu. "Düştüm ama kalkmasını da iyi bilirim. Kalkışım sizi yıkacak, kalkamayacağınız hale gelecek." Savaşta ki en önemli kural "düşmanına asla zaafını belli etme" Benim yaptığım hata ise sadece buydu.... 🥀 "Gelincik çiçeği ölümü temsil eder" 'beni sevme yarınım belli değil' Anlamına gelmektedir.

Şafak Yalın,annesini kaybettikten sonra duygusal boşluğa düşer.Para ihtiyacını gideremeyen Şafak'ın ansızın gelen teklif ile istemese de kardeşi için kabul eder.Teklifi kabul etmesi ile 6 aylık köşe-bucak kaçış serüveni başlar. Bir gün,arkadaşı Güzce'nin doğum günü partisinde bir sepepten dolayı dışarı çıkar ve kaçırılır. Kaçırıldığı yerde deneye kurban gittiğini öğrenir.Bunun siniri ile yalnış birine çatar ve yalnışlar sonucu yalnış deney kapsülüne binerek zamanda geriye,farklı bir evrene ışıklanır. Hem evrenin gizli sırlarını,hem de evine dönmek için çabalayan Şafak'ın gönüllere düşmesi ile olaylar daha da karmaşık bir hal alır. Yeni dostluklar,eski bağlar,ve yeni düşmanlar ile NİLUFER SANRILARI'na hoş geldiniz!🪷🩶

Ölüm ve yaşam arası bir savaşta güneşi arkasına alıp üzerimde oluşturduğu o devasa gölgede biz onunla göz göze geldik. Bu meydanda, bir savaşın orta yerinde mağlubiyetin getirdiği bir galibiyetti sanki yaşadığımız. Şerrin hayra dönüştüğü, kuşların yolunu bulduğu, kafesin yok oluşu ama bir insanın bir insana tutsaklığıydı. ''Ben Şifa Sürmeli.'' Dedim nefes nefese. Yer ayaklarımın altından kayıyorken dizlerimin üstüne çöktüm. ''1 yıldır bu topraklarda esir tutuluyorum. Şimdi burada benim ülkem için hak, hukuk, bayrak, vatan sensin! Ülkeme dönmek için adaletinle birlikte merhametine sığınıyorum.'' ... Çıkılan bazı yolların dönüşü olmaz. Bazen ise çıkılan yolda kendini bulmuş olarak dönersin. Sen benim dönmeyi düşünmediğim o yolda kendimi bulduğumsun.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Hafızanı kaybedersen düşmanına âşık olabilir misin? Karaca Yıldırım, ailesini kaybettiği kazadan aylar sonra iyileştiğinde teyzesinin yanına taşınır. Hayatına devam etmek için üniversiteye kaydolup güzel sanatlar bölümüne gitmeye başlar. Başlangıçta her şey iyidir. Onu çok seven bir teyzesi, samimi arkadaşları ve başarılı olduğu bir üniversitesi vardır. Ta ki geçmişinden gelen gizemli bir çocuk işleri karıştırana dek. Şimdi, her şey değişmiştir. Karaca artık ne arkadaşlarına, ne teyzesine ne de çok iyi bildiği hayatına güvenemez hale gelir. Sırlarla dolu Aram Alevyan, ansızın çıkıp geldiğinde Kar'ın hayatı tepetaklak olur. Artık geçmişten anılarla günümüzdeki hayatı iç içe geçmiştir. Karaca Yıldırım, gerçekten de sandığı kişi mi? Tabloların altına fiyakalı bir imza atan ressam öğrenci mi yoksa gerçek çok daha karanlık bir mahzende henüz çocukluğuna kazınmış bir gölge mi? Peki ya Aram? O, Karaca'nın neyi? Düşmanı mı? Peki, neden düşman olduğunu hatırlamıyorsa... Ona âşık olabilir mi?