Hafıza, acıya dayanamadığında kendini yok eder. Ancak ruh, üzerine basılan lekeyi asla unutmaz. On beş yabancı, bembeyaz bir boşluğun içinde, bileklerinde 'sıfır' yazan kelepçelerle uyandılar. Nerede olduklarını, birbirlerini ve en önemlisi; buraya onları getiren o korkunç günahı hatırlamıyorlardı. Her şeyin bir puan olduğu, dürüstlüğün ölümle, sessizliğin ise puanla ödüllendirildiği bu evde tek bir kural vardı: Geçmişinle yüzleş ya da onun tarafından yutul. İdil, bu beyaz labirentin içinde hem kendini hem de her aynada gördüğü o tanıdık gölgeyi arıyor. On beş kişi, tek bir suç ve her köşede yankılanan o soğuk ses: 'Bazı sırlar toprağa değil, insanın ciğerine gömülür. Ve şimdi... Nefes alma sırası bende.'

"Herkesin sakladığı bir geçmişi vardır, Aras Vance ise o geçmişin teninizdeki kanlı izlerini görür." Aras Vance Sancaktar, insanların ruhlarındaki travmaları fiziksel birer yara izi olarak gören, toplumun "deli" dediği adam. Birinin boğazındaki hayali el izini, bir başkasının kalbindeki morluğu görmek onun hem laneti hem de tek gerçeğiydi. Ta ki Efnan Alaca ile tanışana kadar... Efnan; kusursuz bir ajan, profesyonel bir yalancı ve ruhu buz tutmuş bir intikamcı. Kimse onun zırhını aşamamıştı, çünkü kimse onun tenine kazınmış o korkunç geçmişi görememişti. Aras, Efnan'a baktığında hayatında ilk kez bir "Yara Haritası" ile karşılaştı. Babasının bıçak izleri, annesinin zehirli mirası ve çocukluğunun kırıkları... Biri görmemesi gereken her şeyi gören bir "lanetli", diğeri ise kimseye güvenmeyen bir "avcı". İki bozuk ruhun, gri bir şehrin yeraltında çarpışması... Acımasızlığın içinde yeşeren karanlık bir merhamet. "Sana bakmak, cehennemi izlemek gibi Alaca. Ama ben o cehennemin içinde yanmaya çoktan hazırım."