"Vavelyâ" Çaresizce bağırmak, feryat,fidan...

"sen benim elimden yaşayacağım tüm duyguları aldın." [ismailfurtuna,fadimekoçari]

Okyanustan hallice irisleri yüzümün her santiminde itinayla dolaşırken merak duygusu çoktan esir almıştı bedenini. "Niye bana bunu yapıyorsun Fadime? Söyle, sen de rahatla ben de." dedi bana doğru bir adım atarak. Onun adımına karşılık ben bir adım geriledim. Sağ elimin işaret parmağını ona doğru kaldırarak "Seni sevmiyorum çünkü. Nefret ediyorum senden. Duydun mu? Nefret." dedim en içten ses tonumla. Afalladı. Bu kadarını beklemiyordu belli ki. Omuzları yenilgiyle düştü. "Sana geçmişi unutturmak istiyorum, kendimi affettirmek istiyorum. Sadece bir şans, tek bir şans veremez misin bana? Fadime, ben senin yolunda bittim kızım. Çaresizliğimi görmüyor musun?" dedi kendini göstererek. Burukça gülümsedim. "Sen çaresizlik nedir nerden bileceksin? Hiç ben olmadın ki."

"Fadime Koçari bana lütfen falan dedi. Trabzon'a harbiden pembe kar yağacak." "Trabzon'a pembe kar yağar mı bilemem ama Furtuna Konağı'na kırmızı kar yağacak."

İntikamı bir dua gibi içimde sakladım. Her adımımda, her nefesimde, her gecemde... Hayatta kalmak zorundaydım, güçlü olmak zorundaydım. Çünkü başka hiçbir şeyim yoktu. Sonra o çıktı karşıma. Bana bakışı... kalbimde unuttuğumu sandığım bir kapıyı açtı. Ama o kapının ardında aşk yoktu sadece; kan vardı. Günah vardı. İmkânsızlık vardı. Kalbimi çalan adamın soyadı, babamın katilinin soyadıydı. Ve şimdi içimde savaşan iki şey var: Vicdanım ve ona olan lanetli çekim. Ben bu aşkı istemedim. Ama kader beni çoktan mühürledi.

Sütlaçhancıların bile gizlice okuduğu o kitap 🙌🙌

"ʙᴜ̈ʏᴜ̈ᴋʟᴇʀ ꜱᴀᴠᴀꜱ̧ı ʙᴀꜱ̧ʟᴀᴛıʀ, ᴋᴜ̈ᴄ̧ᴜ̈ᴋʟᴇʀ ᴋᴀʏʙᴇᴅᴇʀ."

fadime, sıradan bir köy hayatının ötesinde bir dünyada doğmuştu. sevgiyle büyütülmüştü ancak geçmişin izleri peşini hiç bırakmamıştı.

Üniversite için İstanbul'a yerleşen ve yeni bir hayat kuran Fadime, geçmişin izlerini kapatmaya çalışırken beklemediği bir yüz ile karşılaşır. "Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir," der Tolstoy, ancak ya bu yabancı, tanıdık bir yüzse?

dünyaya gözlerini açtıkları ilk andan itibaren ruhlarına ilmek ilmek işlenen nefret, iso ve fadime için yıkılmaması gereken bir duvar olması gerekiyordu. bunu başarmak ise sandıkları kadar kolay değildi. Taşacak Bu Deniz • İsFad Enemies to Lovers