Iş yerinde haksızlığa uğrayan börü Homayhan haksızlıklar karşılık intikam almak isterken çalıştığı yerdeki insanların yaptıkları bir yanlış yüzünden gözlerini Göktürk devletinde açar

DÜZENLENDİ. Güneşin öptüğü Kardelen, kusurlu bulduğu kusursuz güzelliğinin farkında olmayan, özgürlüğüne düşkün bir bey kızıydı. Kızıl saçları ve çilli yüzüyle ovasında ki tüm kadınlardan farklı, açık mavi gözleriyle ise bu zamana kadar görülmemiş, büyülü bir güzelliğe sahipti. Ancak onun bu görülmemiş güzelliğini kötüye yoran, onun lanetli olduğunu düşünen zihniyetler kızına düşkün babanın bir önlem almasına sebep oldu. Kızının güzelliğinden haberdar olan baba, genç kız büyüyüp serpilmeye başladığı an, saçlarını sarıklarla, yüzünü ise peçelerle saklamaya başlamıştı. Bu önlem genç kızın hayatını tamamen değiştirecek, onu efsanevi bir varlığa dönüşmüş Kara'nın pençelerine atacaktı. Hiç kimseye boyun eğmeyen, güneşin öptüğü bir Çerkes kızı... Ve onu pençelerine alan, adı gibi karanlık; ömrü boyunca annesinden başka kadınla konuşmamış, ürkütücü denecek kadar iri bir Osmanlı askeri. Onları bekleyen uzun bir yol... Kardelen, Kara'nın karanlığından heyecan duyarken, Kara kendine karşı gelebilecek kadar cesaretli bu tuhaf kızın gizeminde kaybolacak, onun çirkin yüzünü saklamak için taktığını düşündüğü peçeyi düşürecekti. Ama bilmediği bir şey vardı. O peçe düştüğü an kendisi de genç kızın ufak ama güçlü pençesine düşecekti.

Doğup büyüdüğünüz evin her köşesini ezbere bilirsiniz değil mi? Maddy için durum böyle değildi. Her gece aynı ritüel tekrarlanırdı: Maddy, sıkı sıkı sarıldığı oyuncak tavşanı Ariel, huzurlu bir gece uykusu ve Ariel'in can bulduğu eğlenceli rüyalar... Maddy, çocukluk arkadaşı olan oyuncak tavşanı Ariel'e sarılıp uyuduğu sıradan gecelerin birinde, kendini her zamanki rüyaları yerine çok farklı bir kabusun içinde buldu. Ariel yine canlanmıştı fakat bu sefer Maddy'ye, evinde hiç bilmediği bir yer gösterdi. Kendi evi bile kendisinden saklanıyorsa kim bilir, henüz perdesi aralanmamış daha ne sırlar vardı? Maddy'nin uzun, gizemli ve sırlarla dolu hikayesi okurlarını bekliyor.

Bir vampir okulunda okuyan NERİS SASHA VOLAN her zamanki gibi sıkıcı hayatına devam ederken arkadaşında annesinin ölüm haberine şahit olur ve hayatı o günden sonra değişir....

Simsiyah dağılmış saçları, vahşi duran yüzü ve Onikse benzeyen gözleriyle Şifa'ya bakıyordu. Sanki onun insana dönüşmüş haliydi. Şifa'yı inceleyen gözleri yavaş yavaş öfkeyle dolmaya başladı. ''Sen onu benden çaldın. Şimdi bedelini ödeyeceksin.'' Şifa duyduklarıyla kaşlarını çattı ve etrafına baktı. Ona mı demişti? Durduğu tarafta Oniks ve kendisinden başka kimse yoktu. Acaba Oniks'e mi demişti? İyide ne çalmış olabilirdi ki? Buraya geldiklerinden beri Oniks'i gözünden ayırmamıştı. Bir ara uyumuştu o zaman çalmış olabilir miydi? Ne kadar obur olduğunu biliyordu. Kesin koyun, at ya da herhangi bir hayvanı midesine göndermiştir. Gözlerini kısıp Oniks'e baktı. Aynı anda Oniks de ateş saçan gözlerini karşısındaki adamdan ona çevirdi. Uzun dikenli kuyruğunu havaya dikmiş, her an karşısındaki gruba saldıracakmış gibi duruyordu. Oniks'in gri dumanlı gözlerine baktığında, Sıcak nefesini sinirle havaya bırakıp kuyruğunu salladı. Pekala huysuzluğu üstündeydi ama onun çalmadığını anlamıştı. Eğer o yapmış olsaydı çoktan suçlu çocuklar gibi gözlerini kaçırırdı. ''Sen neyden bahsediyorsun. Biz bir şey çalmadık.'' Şifa karşısındaki insanları süzdü hepsi de ona nefretle bakıyordu. Ama neden? Az önce konuşan adam ona doğru bir adım attığında Oniks'de dikenli kuyruğunu Şifa'nın beline sarıp onu kanatlarının altına aldı. Artık Oniks daha öfkeli nefesler alıyordu. Şifa, Oniks'in beline sarılı kuyruğunu yavaşça okşarken, ''Sakin ol Oniks'' dedi. Karşısındaki adam tekrar öfkeyle konuştuğunda ne duymayı bekliyordu bilmiyordu ama kesinlikle duymayı beklediği kelimeler bunlar değildi. ''Onu. Ejderhayı. Benim ejderhamı çaldın.''

Bir yılın sonunda gitmekten nefret ettiği sinema salonuna bilet alan Mira, yanında ansızın beliren ve onu uzun zamandır beklediğini söyleyen ruhla nasıl başa çıkacağını bilmiyordu.

Gelecekten geçmişe giden Neva, kendini Karahanlı Devletinin veliahtının çadırında bulur. Bir gece yarısı tarih çalıştığınızı ve kısa bir uyku arasından sonra gözlerinizi geçmişte açtığınızı düşünün ne olur? "Gidersen affetmem." "Kalırsam kendimi affetmem."

Hafızan olmadan, çıplak ve yaralı hâlde bir göl kıyısında uyansan ne yapardın? O, bu sorunun cevabını ararken bir sürünün, bir alfayla mühürlenmiş kaderin ve karanlık sırların içine düşer. Kaçmak ister. Unutmak ister. Ama kan, her zaman hatırlar. ----- Çırılçıplak, bilinmezliğin ortasında, sessiz bir gölün karla örtülü kıyısında yatıyordum. Bedenim titriyor, dişlerim istemsizce birbirine vuruyordu. Bakışlarım daha aşağılara indi,karnımdaki derin yaraya. Karnımın alt kısmında, kasıklarımın hemen üzerinde, derin aynı zamanda sızlayan bir yara vardı. Acı... her nefeste şiddetleniyordu. Sanki içimde bir şey kopuyordu fakat ne olduğunu anlayamıyordum. 1#Luna/05/08/2025

Elf & Vampir Hedefi sadece çiçek toplamak olan Veronica, başına geleceklerden habersizdi. Onun yardımına koşan adam aslında avını koruyan bir avcı olabilir miydi? Sonuçta her avcı, avını diğerlerinden korurdu. Peki Veronica düştüğü bu yolda avlanacak mıydı? Yoksa bir anda avcının hayatını mı değiştirecekti? "Herkes senin kanını isterken ben nasıl koruyacağım seni? Özellikle ben isterken..." _________________________________________

Beş yüz yıl süren bir dostluk bozuldu. İki ırk arasına koca görünmez bir duvar örüldü. Bölge sınırını çığneyen yakalayan kişi tarafından öldürülecekti. Larissa arkadaşı ölmesin diye bu tehlikeyi göze aldı. Yakalanması sadece ölüm tehlikesi değil daha bir çok sırrın ve aşkın da kapısını açtı. Bildiğiniz tüm vampir hikayelerini unutun. Çok farklı vampir ve cadılar bulacaksınız. BİTTİ. Kapak tasarımı: instagram, @watty.graphic