Lara Demir, geçmişin küllerinden doğan bir intikam hayaletiydi. Ailesini yok eden Targun imparatorluğunu yerle bir etmek için "Yazgı Temirci" kimliğiyle düşmanının tam kalbine, Emir Targun'un dünyasına sızdı. Kurbanlarının üzerine bıraktığı kan kırmızı güllerle sessiz bir savaş başlatmıştı. Ancak bilmediği bir şey vardı: Emir Targun, sıradan bir hedef olmayacak kadar karanlık ve her hamleyi önceden görecek kadar zekiydi. Emir, Yazgı'nın kimliğini bir zafiyet olarak kullanmak yerine, onu kendi kurduğu devasa ve gizemli bir oyunun merkezine yerleştirdi. Lara, intikam aldığını sanırken aslında Emir'in kurduğu o kanlı satranç tahtasında en tehlikeli hamleye dönüşüyordu. Emir için o, sadece bir piyondu; doğru zamanda hamle yapması beklenen, gerekirse feda edilecek bir kalkan... İki yaralı ruh, sahte kimlikler ve gerçek ihanetler arasında birbirine çekilirken Zakkum'un o kadim yasası işlemeye başlar: "Zakkum'da hakikat bile zehir taşır." Aşkın bir şifa değil, yavaş yavaş öldüren bir hastalık olduğu bu dünyada; Emir mi Yazgı'yı feda edecekti, yoksa Yazgı mı Emir'in kurduğu satranç tahtasını ateşe verecekti? "Burası başlangıcın bittiği, sonun anlam kazandığı yerdir. Ve unutma; her oyun, sonunda oynayanını yutar."

Annesi ile küçük bir köyde yaşayan 17 yaşında Arin, bir gün annesini bir yangında kaybeder ve bir başına kalır. Köylü kızı evlendirmeye karar verir. Ağalardan birisi kızın yaşlı bir adamla evlenmesine göz yumamaz ve oğlu ile evlendirir. Kapak tasarımı @paralevm

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1