"මේ කොන්දගේ බලු කෑගහිල්ල නිසා මම උඩ ගිහින් කටු පදුරකට වැටුනා වගේ ඇරුනා.මම නිදාගන්න කොට මගේ ඔලුව තිබ්බේ ජනේලයට හේතුවෙලා. ඒ වුනාට මම නැගිටින කොට ජනේලේ මාගෙ ඉස්සරහා.මම එකපාරටම කලබල වෙලා නැගිටලා බැලුවෙ මම මෙච්චර වෙලා ඔලුව තියන් හිටියේ කොහෙද කියලා. මේවට කලබල නොවී බෑ බොලව්.මම මෙච්චර වෙලා බබා වගෙ නිදාගෙන තියෙන්නේ පොඩි එකා ගාව.ම් ම් හරිම සොක්.ලැජ්ජාවෙ බැ.බස් එකෙ ඈයො මොනවා හිතුවද දන්නැ.මු ඉන්නවා හොදට හිනා වෙවි. අප්පේ මට පෙන්න බැරි මූගෙ මේ හිනාව. මෙවා හිත හිත මාත් තාමත් මුගෙ උරහිස උඩ ඔලුව තියාගෙන. ඉක්මනට ඔළුව උස්සලා ජනේලයෙන් ඈත බැලුවා. අම්මට බහින තැනටත් ඇවිල්ලා " නොහිතන වේලාවක හිතට ඇතුල් වුනු ඒ පොඩි දගකාරයා එයාගේ ආදරවන්තයාගේ හීනේට යනකම් මග බලන් හිටියත් තමා ඒ ආදරවන්තයාගේ එකම දුර්වලතාවය කියලා තේරුන් ගිය මොහොතේම ඔහුව හැර ගියේ ඒ අදරේ අඩු නිසා නෙමේ අදරේ වැඩි කමටය.