Bazı çocuklar doğar... bazıları acıyla yeniden yapılır. Teoman, kan ve korkuyla dolu bir yetimhanede büyürken, sadece hayatta kalmayı değil, karanlığın dilini de öğrenir. Bu duvarlar onun kanını içti, çığlıklarını sakladı ve içindeki canavarı yavaşça uyandırdı. Bu hikâye; taktiksel gerilim, karanlık psikoloji, travma, intikam ve sessiz bir çocuğun dönüşümünü anlatıyor. Karanlık onu korkutmuyor. Karanlık artık onun silahı.

"Bazı sessizlikler vardır... Duyulmaz, ama insanın tüm hayatını paramparça eder." Ben, kendi evinin içinde kaybolmuş bir çocuktum. Karanlık bir geçmişin gölgesinde büyüdüm... Ve geride bıraktığım her şey, bugün beni yeniden yakalamaya çalışıyor. Geçmişimden kaçtığımı sanıyordum. Oysa karanlık, hep bir adım arkamdaymış... Bu, sessizliğin içinden doğan bir kızın kendi kaderiyle savaşma hikâyesi.