Bir zamanlar adı Mevsim Nooray'dı. Sonra her şey değişti. SHIELD, HYDRA, X-Men, Avengers... Ama en büyük savaşı kendi kalbinde verdi. Mevsim, Manhattan'da sade bir ressam olarak yaşamaya çalışırken, yıllar önce gömdüğü kimlik SHIELD ajanı Morgan yeniden uyanır. Yeraltında kaçırılan çocuklar, karanlık laboratuvarlar ve yarım kalmış hesaplar... Geçmiş tekrar Mevsim'i sahaya çeker. Ama bu kez yalnız değildir. Onun için bir liman olan Stephen Strange, aynı zamanda en büyük kırılganlığıdır. Aşkları güvenle sınanırken, karanlık görevlerle aydınlığa ulaşmak mümkün mü? Mevsim iki kimlik arasında sıkışırken, içindeki savaş sadece düşmanlarla değil... kendisiyle de. İki isim. İki hayat. Biri aşka tutunmuş, diğeri geçmişin karanlığına... ~~~~ Mevsim karakteri tamamen bana aittir akıncılar birliği de öyle en ufak çalıntı da yasal işlem başlatılacaktır

"Mısır'da binlerce tanrı var Sekhmet, ama benim ışığım sadece senin üzerine vurduğunda parıldıyor." Kadim sırlarını çözmeye çalışan inatçı bir arkeolog; diğeri ise kendi karanlığında kaybolmuş, ruhunu bir Ay Tanrısına satmış acımasız bir paralı asker.. Per-Aah-Iah Tapınağı'nın kan gölüne dönen taş zemininde, ölümle yaşam arasında ince bir çizgi çekildiğinde, dolunayın altında sadece iki beden vardı Mısır'ın sıcak kumları altında uyuyan sadece firavunların mezarları değildi; ihanet, intikam ve asırlık bir aşkın külleriydi. Sekhmet'in hırçın öfkesi ile Khonshu'nun karanlık ışığı, Damarlarındaki zehir elbet bitecekti... Ancak geçmişin gölgeleri asla gitmeyecekti.

Mevsim kitabının devamıdır

"Loki..." diye fısıldadı Liya, sesi kalabalığın uğultusunda kaybolsa da O an Loki başını kaldırdı. Diz çökmüş kalabalığın içinde dimdik duran o sarı saçlı kızı fark etti. Maviye bürünmüş göz bebekleri bir anda büyüdü zihin taşının o puslu mavisi, sanki bir anlığına dağılır gibi oldu. Kendi ismini duymuştu, ama bu ses bir fâniden çok daha fazlasına aitti. Loki'nin dudaklarından sadece onun adı döküldü "Liya..."

Bir yabancı gelir bir gün sokağına. Kaderin cilvesidir belki de... Bazı şeyler yalan olsa da, üç kişiliktir belki de bu oyun. Kim masum, kim yalancı? Zaman mı gösterecek doğruyu, yoksa yalanın arasına giren mevsimler mi? Üç kişilik demiştim, değil mi? Bu oyunun sonunda biri ölecek, diğer ikisi yaşayacak. Bakalım, bu oyunun sonu nereye varacak?..

Tik tak Aida... Yukarı bak!" Hayatınızın neredeyse varlığından bile bi haber olduğunuz bir gölgeyse kaçtığınız yer kendi zihniniz bile olsa güvende değilsinizdir "Bir yol bulduğumu sandım... Bir çıkış yolu bulduğumu sandım. Ama sen hiç gitmiyorsun" Bir adam bir hayaleti avlayabilir mi? Bir kadın zihnindeki dikenli sarmaşıklardan kurtulabilir mi? Aida, geçmişin ve zihnine sızan bir canavarın gölgesinde hayatta kalmaya çalışırken, kendini tarihin en tehlikeli oyununun tam ortasında bulur. Bu bir mantık oyunu değil; yıkılmış ruhların, intikamın ve zifiri karanlıkta açan siyah güllerin hikayesi. Thought I found a way" (Bir yol bulduğumu sandım) "Thought I found a way out" (Bir çıkış yolu bulduğumu sandım) "But you never go away" (Ama sen hiç gitmiyorsun) "Heart made of glass, my mind of stone" (Kalbim camdan, zihnim taştan) "Tear me to pieces, skin to bone" (Beni parçalara ayır, derim kemiğime kadar) Bitiş çizgisine yaklaşırken, kader her zaman kazanır mı? Şarkı Billie Eilish ve Khalid Lovely

Londra'nın gri sularına terk edilen üç ceset, sadece hayatların değil, küresel güvenliği sarsacak bir yazılım kodunun da sonu demekti. Bir tarafta devletin karanlık koridorlarından gelen, soğukkanlılığı silahı olan bir MİT ajanı Diğer tarafta hukukun ve adaletin alanlarında yürüyen, her hamlesi bir strateji olan bir avukat. Tam merkezlerinde, kendi kaos krallığını kurmaya çalışan iki şeytan Zihnini bir labirent gibi kullanan dedektif, diğeri ise o labirentin duvarlarını kana bulayan iki şeytandan biri Bu beş yazılımcının kayboluşu, dünyayı değiştirebilecek anahtar celladın ellerinde

"Aşk, dezavantajlı bir kimyasal kusurdur. Bir dedektif için, bir merceğin üzerindeki çatlaktan farksızdır. Görüntüyü bozar. Ben görüntünün net kalmasını tercih ederim." "Aşk, dezavantajlı bir kimyasal kusurdur," diye tekrar etti Aida, kelimeleri sanki tadına bakıyormuş gibi yavaşça telaffuz ederek. "Güzel söz, Bay Holmes. Keşke benim için de bu kadar basit bir tanımı olsaydı. Belki o zaman canım bu kadar yanmazdı."

Aynalar kırıldığında ya uğursuzluk saçılırdı yedi yıl boyunca, ya şiir. Biri meraklısıydı dünyanın, öteki mabetten dışarı atmazdı adımını, belki de atamazdı. Bu kitap @PonineMockingjay ve benim ortaklaşa yazdığımız şiirlerimizin manastırı, Öyle pek bir şey istemez sizden, pek bir şey de vaat etmez haliyle, Birkaç parça mısra yaşar içinde sadece Bir yudum hava üflemeye gelenlerin gönlüne