"İtalyanın tüm çıkışlarını kapatın! O kızı da karnında ki bebeğimi de bana bulun!"...

Beni duvara itip ellerini iki yanıma koymasıyla susmak zorunda kaldım, elini beline atıp silahını çıkardı ve çenemin altına dayadı, gözlerimi korkuyla kapattım ağlarken, öldürecekmiydi beni "Birdaha bana hakaret etmeye kalkma!" Dedi dişlerinin arasından, sonra namlunun ucunu yanağımda hissettim, yavaşça yanağımı okşuyordu "Yarın evleniyoruz güzel karım, eğer yine itiraz etmeye kalkarsan bu sefer kendini ölü bil, duydun mu!?"

Ona bir daha onunla evlenmek istemediğimi söylediğimde sinirlenmişti. Yüzüme bakmamamak için çaba harcıyordu. Önümde boş boş dolanmaya başladı, gömleğinin yakasını açarak. Birden "Sen benimsin kadın! Bunu o kafana sok! Şimdiki hayatında da, sonraki hayatında da seni bulup yine sana aşık olurum. Benden kaçışın yok! Sen bana aitsin!" deyip kalbini eliyle sıkıca tutmaya başladı. Nefes alamıyordu. O an ne yapacağımı bilemedim. Yanına yaklaşıp "İyi misin?" diye sorduğumda dudaklarıma yapıştı. Gözlerim kocaman açılmış beynim olayın şokunu atlatmaya çalışıyordu. Onu kendimden itmeye çalıştım ama nafile. Benden katbekat güçlüydü. Bir elini belime sarıp, diğer eliyle başımın arkasına baskı yapıyprdu. Nefesimin kesildiğini gördüğünde benden ayrıldı ve nefes nefese konuştu. "Bana hala eskisi gibi iyi geliyorsun. Sen benim hem zehirim, hem de ilacımsın. Bu koskoca adam sana muhtaç."

"Bunun hesabını vereceksin güzelim." "B-ben.."konuşamıyordum bile ağlamaktan gerçekten çok üzgündüm şu an. "Şşşş..Kendini yorma yavrum gözyaşlarını eve sakla."sesi o kadar sakindi ki bu beni daha çok korkutmuştu. Kafamı çekip yüzüne bakmaya çalıştım ifadesini okuyabilmek için ama kafama yine bastırdı ve beni kendisiyle birlikte ayağa kaldırdı yürüyemiyordum yürümek istemiyordum o eve yine girmek istemiyordum! "Kaya.. Lütfen bırak beni ..Bırak gideyim bırak uzaklaşayım ne olur!" Kaçamamıştım.. Yakalamıştı. Hepte yakalayacaktı. (Mafyanın aşık olup yanına aldığı kız, ve sürekli kurtulmaya çalışması..)