duygunun söze dökülmüş hâli

Bir gecede roller değişti: Düşman koruyucuya, koruma evliliğe, evlilik ise kontrolsüz bir tutkuya dönüştü. Düşmanı olmayı becerememiştim. Şimdi ise karısı olacaktım. İso Furtuna & Fadime Koçari. Kan bağından güçlü arzular, sözlerden daha tehlikeli bakışlar, ve iki inatçı kalp... İsFad fırtınası başlıyor. Hazırsan başla.

Kalbe açılan kapı bir kez açılırsa, kapanması mümkün müdür?" Bu sorunun cevabını Hicran ve Gezep'in hikayesinde bulacaksınız. Sevda, düşmanlık, inat ve yılların biriktirdiği özlem... Hepsi bu hikâyede birleşiyor. Bu sevda onlara ne yapacak düşmanlıkları karşısında mı ezilecekler yoksa inatları mı? Not: Olay gidişatının Taşacak Bu Deniz'le alakası yoktur.

Sahra ve Kaan, Gözde ve Ateş. İki çift, dört kalp. Birbirlerinden habersiz başlayan iki aşk, bir gecede aynı sahilde çöker. Sahra, sevdiği adamı başka kadının yanında yakaladığında, hayatının yalanlarla örüldüğünü fark eder. Aynı anda, Ateş de gözlerinin önünde Gözde'nin ihanetine tanık olur. Ve o gece, kalpleri kırılan iki yabancı göz göze gelir. Birbirlerini tanımazlar. Ama ikisinin de gözlerinde aynı acı, aynı öfke vardır. Bir plan doğar. İntikam mı? Teselli mi? Yoksa... bambaşka bir aşk mı? Bir kalpte iki aşk olur mu? Belki de bazı soruların cevabı, kırık kalplerin içinde gizlidir. "Bazı kalpler ikimize dar, bazı bakışlar dördümüzü yakar." 🔞 içerikler içerir!

Altay Ulaş Özdemir 3aylık esrlikdən sonra şehrine dönüyor. Bu arada bir kızı 3 silahlı adamın elinden kurtarıyor. Ama kız ailəsini öldüren mafiyanın kızıdır. Kız aylar sonra Altaya bir teklifle döner. Bu teklifi həm Altayın həmdə kızın bütün hayatını deyişdirir. Bunun sonrasında olacaklarl baş kız karakterimiz Tanəm Öztürkün anlatımıyla okumak isterseniz hepinizi bekliyorumm canlarım 🫶🌈🩷

Eylül 22 yasinda olan ama 5 yaşındaki yaşadığı minik kızı unutmamamış yaralı bir kuş. Hayata devam eden o kiz o mu devam etti yoksa devam etmek zorunda mi kaldı. Onun hayatı bir mürekkeple yazılmış bir kağıt gibiydi silse silemez devam etse hata yapma lüksü yoktu. Ama o hayatı ya sandığı gibi değilse çektiği acılar ya cekeceklerinin yanında bir hiçse ah zaman hem ona hem bize hepsini gösterecek...

"Alt kirpik çizgisi hafif belirgindi, uykusuzluktan değil çok düşünmekten gibiydi..." Bu dünyada aşk; üzeri acılarla kapatılmış bir mezar taşıydı. Ve bu insanlar o mezarın etrafında el pençe divan durmuş yas tutanlar değil, mezarı kazanlardı. Aşk bir ölüm kalım oyunuydu. Onlarsa oyuncuları, baştan yazanları. Bu, sadece bir aşk hikayesi değildi. Bu, kalplerin seslerini susturamayan bir dünyanın en çarpıcı isyanıydı ve bu isyanın ebesi Kara Ahitlerdi. Kim bilir, belki de bu adın ardına sinmiş gerçeklerdi.. "Sevmek mi haramdı yoksa sevdiğini göstermek mi? Biz mi günahkardık yoksa atan kalplerimiz mi? Vur ateşe bir kadeh daha sevgilim, Bir gece iki günün artık ne önemi vardı ki?" (Bahsi geçen şahıslar tamamen hayal ürünü olmakla birlikte evren kör olmayanlar için fazla bilindiktir.)

Onu bir kez bile aramadın; çünkü nereye gittiğini değil, nerede durduğunu biliyordun.

𝕴𝖘𝖑𝖆𝖐 𝖐𝖊𝖑𝖊𝖇𝖊𝖐𝖑𝖊𝖗 𝖚𝖈̧𝖆𝖒𝖆𝖟 𝖆𝖙𝖊𝖘̧𝖊 𝖞𝖆𝖐𝖑𝖆𝖘̧ı𝖕 𝖐𝖚̈𝖑 𝖔𝖑𝖚𝖗. Ben küçük bir kız sokağa bırakılan, o sokaktaki yıldızları izleyen, her hücresinin üşüdüğünü hisseden, ben küçük bir kız saatlerce alınmayı bekleyen, gözyaşları yağmura karışan ve ben küçük bir kız yalnızlığını yıldızlarla paylaşan. ঐ Ben küçük bir kız evi sokaklar olan, bütün sokaklardaki yıldızları izleyen, her hücresi teker teker soğuğa alışan, ben küçük bir kız ailesi olmadığını kabullenen, yağmurdan kaçan ve ben küçük bir kız her şeyini yıldızlarla paylaşan.

Hava soğuktu. Rüzgar çok şiddedli esiyordu. Dışarıda yağan karlar yere hızlı bir iniş yapmaktaydı. Berra'nın gözyaşları yanağına birer birer aktı. Burnunu çeke çeke ağlıyordu. Bağırmak istedi içindeki öfkesini kusmak istedi. Fakat yapamadı. Bu saatten sonra herşey bitmişti. Artık yapacak bir şeyi yoktu. Tek başına yapa yalnız kalmıştı. Babası o kadını dinleyip onu yaka paça dışarıya atmıştı. Saat gecenin bir yirmi üçüydü. Ve o öylece dışarıya atılmıştı. İlk bir kaç dakika kapının önünde durdu. Belki babası gelip onu çağırır diye düşündü. Sonrasında babası gelse bile tekrardan o eve giremeyeceğini anladı. Sonuçta onun da bir gururu vardı ve yeterince ayaklar altına alınmıştı. Saçları yağan kar yüzünden ıslanmış, burnu soğuktan kıp kırmızı olmuştu. Emin di sabaha kesinlikle ateşi çıkacaktı. Hatta şimdiden biraz bile ateşi vardı. Yanında hiç bir şeyi yoktu. Ne parası ne de iki parça kıyafeti. Zaten onları almaya vakit mi kalmıştı? Öylece yaka paça dışarı atılırken ve yüzüne inen sayısız tokatdan sonra hiç bir şeyini alamamıştı. Gerçi babası tüm parasına el koymuştu. İstese de parasını alamazdı. Yanında sadece telefonu vardı. O da pantolonunun arka cebinde kalmıştı. Aklına gelen şey ile acıyla gülümsedi. Ve emin olmak için telefonunu arka cebinden çıkardı. Evet tahmin ettiği şey olmuştu. Telefonunun koruma camı paramparça olmuştu. Ve sanırım kendi camı da kırılmıştı. Üvey annesi babası gelmeden önce onu merdivenlerden itmişti. Ve merdivenlerin sonunda ise belini demir kapının oraya çarpmıştı. "Sanırım çarptığım tek şey belim değilmiş" diye mırıldandı. Sabahtan beri her yeri ağrıyordu. Üvey annesinden ayrı, babasından ise ayrı işkence çekmişti. Tüm kemiklerı sızlıyordu. Kalbi az önce olanlardan dolayı öyle hızlı çarpıyordu ki.