DİKKAT; ROMANDA ARGO KELİMELER,+18 SAHNELER VAR Yedi çocuk. Hiçbirinin ailesi yoktu. Onları büyüten adam, Merhameti değil adaleti öğreti. Çünkü bu ülkede kimsenin karşı Duramadığı Bir örgüt vardı. Kadınları, çocukları, masumları Alıp yok eden. Yıllar geçti yetimler büyüdü Bu kez av olan değil, Avcı oldular Ama hesaplaşmanın ortadında Aşk da vardı. Bazı savaşlar düşmanla bazıları bazıları kalple veriri

"Biz kavuşmayı değil, kavuşamamayı yazmışız kaderimize. Ben sana doğru her adım attığımda, kader bir duvar daha ördü aramıza. Yine de vazgeçemedim... Çünkü sen uzaklaştıkça ben daha çok sana ait kaldım. Kavuşamadığım her gecede biraz daha eksildim, ama en acısı ne biliyor musun? Seninle aynı hayali taşıyıp, aynı gerçeğe varamamaktı." Ömer asaf & Melek Abisinin arkadaşına aşık olan Melek onun nişanlanmasıyla yıkılır o mahalleyi terk etmek isterken bir anda eline bir mektup geçer ve gerçekleri öğrenir gerçekleri öğrenen Melek ne yapacağını bilemez...

İnsan bazı şeyleri kaybettiğini geç fark eder. Sesini, cesaretini, bir cümleyi... Ama en çok da sevdiği insanı. Eren konuşmadı. Çünkü kalmanın yeterli olduğunu sandı. Zümra dinledi. Ama duyulmak istiyordu. Bu hikâye bir ayrılıkla başlamıyor. Bu hikâye, kimsenin durdurmadığı bir suskunlukla başlıyor. Ne bağırış var, ne kavga. Sadece ertelenmiş kelimeler ve içe gömülen duygular. Bazı insanlar gider. Bazıları kalır. Ama bazıları, sustuğun yerde ölür. Ve bu kitap, o sessizliğin ardından kalan her şeydir. İntikam uğruna başlayan bir oyun, bir çift gözlere yenilen kalp ile bozuldu.

Biri öldürmek için eğitildi, diğeri yaşatmak için. Gece yarısı vuran bir kapı, bir kiralık katilin ellerindeki masumiyet ve imkansız bir borç... Demir, karanlığın içinden gelen bir elçi. Sezen, o karanlığa ışık tutan tek şahit. Kader onları bir canı kurtarmak için birleştirdi; ama her aşk, kendi kurbanını seçer. "Sessiz kal," dedi adam. "Ölümle dans ettiğini unutma."

"Oyun çoktan başladı. Ama kim av, kim avcı?" Rüya, geçmişinin izlerini silmeye çalışırken, kader onu en karanlık sırlara doğru sürüklüyor. Kan ve ihanetle yazılmış bir dünyada, gücünü kanıtlamak zorunda. Ama ya duygular devreye girerse? Kuralların olmadığı bir savaşta, güven en tehlikeli silah olabilir... Ve bu oyunda kaybeden, sadece hayatını değil, ruhunu da feda eder.

•"Hayat, sizi hiç acımasız bir yumrukla yere serip, nefesinizi ciğerlerinizden çalmayı denedi mi? •Peki... bir şafağa gözlerinizi açtığınızda, kendi ruhunuzun yabancı bir bedenin kafesine hapsolduğunu hayal edebilir misiniz?" Deniz'in titizlikle ördüğü hayat ağı, tek bir günün kıyametinde paramparça oldu. Ailesiyle paylaştığı o ılık yuva, düzenli yaşamının huzur veren rutini ve kalbinin atış sebebi olan büyük aşkı... Laboratuvarda infilak eden o lanetli kıvılcımın ardından, hepsi bir anda küle döndü. Kısa bir ışık cümbüşü, göğsü parçalayan bir patlama, ardından gelen yutucu bir karanlık... Gözlerini araladığında, aynada gördüğü çehre artık ona ait değildi. Yabancı bir yüzün hatları, yabancı bir sesin tınısı, ardında gölgeli, tekinsiz bir geçmiş... Ruhu, yerli yerinde bir mahkûm gibi duruyordu; ama teni, tamamen başka bir hikâyenin geçici kabuğuydu. Kendini güvende hissettiği tüm sığınakların bir bir sulara gömülüşü, Deniz'i kimliksizliğin dondurucu uçurumuna bıraktı. Üzerine çöken yeni bedenin anlaşılmaz ağırlığı, yabancı bir hayatın fırtınası ve damarlarında uğuldayan "Ben kimim ki şimdi?" sorusunun boğucu çığlığı, onu felç etti. Şimdi önünde, bıçak sırtı iki yol uzanıyordu: •Ya bu yeni benliği kabullenip alın yazısının prangalarına boyun eğecek, •Ya da tüm geri dönülmez sonuçları göze alarak çalıntı hayatının iplerini geri almaya çalışacaktı. Fakat hangi yoldan ilerlerse ilerlesin... Orayı, zamanın bile silemediği derin yaralar, vicdanı sarsan hakikatler ve varlığını kökünden değiştirecek ölümcül, gömülü bir sır bekliyordu.