"Ben Batuhan Demir Bozkurt... bir çift gök gözün vurgunuyum." Çocukken aynı sokakta koştuk biz. Aynı toza düştük, aynı hayali kurduk. O hep biraz daha cesurdu. Ben hep biraz daha gururlu. Sonra büyüdük. Aşk dedikleri şey geldi, kapıyı çalmadı. Direkt içeri girdi. Kara Harp Okulu'nu kazandığında gözlerindeki ışığı gördüm. Ankara'ya giderken arkasından bakmadım, çünkü ben de gelecektim. Geldim de. O üsteğmen oldu.Ben teğmen. Tam her şey rayına oturdu derken... bir gün gitti. Sebepsiz. Açıklamasız. Soğuk. Başka bir adamla evlendi. O gün içimde bir şey sustu. Ama asıl karanlık sonra geldi. Bir kaza. Üç ay süren boşluk. Uyandığımda herkes bana geçmişimi anlattı. Ama bir kadını anlatırken sesleri değişti. Adı Umay'dı dediler. Bir zamanlar çok sevmişsin dediler. Hiçbir şey hissetmedim. Yıllar geçti. Şimdi Nusaybin'deyim. Sınır hattında, geceleri rüzgârın bile temkinli estiği yerde.Timin başındayım.Ve bir gün yeni atanan yüzbaşı karşıma çıktı. Umay Mehir Karaz. İnsan hafızasını kaybedebilir. Ama kalp... kalp başka bir dosya tutuyor demek ki. Odaya ilk girdiğinde nefesim değişti. Sebebini bilmiyorum. Gözleri hâlâ aynı gök. Ama içlerinde bir yorgunluk var. Ve sakladığı bir şey. Sonra öğrendim. Hamile. Ve o çocuk... bana ait değil. Bunu söylerken sesim titremiyor sanıyorsun belki. Ama insanın içi bazen savaş alanından beter oluyor. Bir yanım "unutmuşsun zaten" diyor. Diğer yanım, hatırlamadığı bir kadının canını yakmak istemiyor. Bana anlatmadığı bir fedakârlık var hissediyorum. Bir tehdit. Bir karanlık isim. Ben askerim. Düşmanı karşıdan gelirse vururum. Ama bu... bu başka bir savaş. Sevdiğin kadının gözlerine bakıp "Neden?" diye soramamak. O çocuğa bakıp nefret edememek. Ve her şeye rağmen kalbinin hâlâ aynı kadına dönmesi. Ben Batuhan Demir Bozkurt. Bir çift gök gözün vurgunuyum. Hafızam silinmiş olabilir.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Afel büyük bir intikam arzusuyla hayatının en kritik kararını vermiş, çocukluğunu paylaştığı ve derinden gelen bir bağla tutunduğu kızı geride bırakırken zorlanmıştı. Kızın on sekizinci yaş gününde tekrar karşısına çıktığında paylaştıkları anılar boyunca zamanla değişen duygularına bir cevap bulmuştu. Afel , Eflin'i öptükten sonra tekrar kaybolduğunda Eflin için hayat bir öncekinden daha da zor olmuştu. Kendisini bırakıp giden arkadaşı için içinde hissettiği boşluk daha da büyümüştü. Çünkü giden arkadaşı değildi artık. Kader onları tehlikeli bir bölgede tekrar karşılaştırdı. Bir muhabir ve bir askerin hikâyesi. Tehlikeli, tutkulu ama imkânsızlarla dolu. - "Dağılan mürekkepler gibiydik biz, aynı satırda başlayıp farklı cümlede biten."