Başını gökyüzüne kaldırıp baksaydı bütün mazisinin onu bir yere doğru götürdüğünü görebilecekti. O hengâme anından önceki son anda zaman onun için işlerken o kendisini bütün dünyadan uzaklaştırıp, bütün duygularını ve düşüncelerini aynı noktada birleştirdi... Rüzgâr bilinmez bir zamandan akıp pelerininde bir dalgalanmaya neden oldu. Artık hazırdı. Birazdan burada bir son başlatacaktı. Elinin dokunduğu ve kılıcının kestiği her şey ebediyen değişecekti. Bu, tam da o andı! Kaçınılmaz olanın gerçekleşmekte olduğunu biliyordu. Savaş, yeni başlıyordu. Zaman değişti; tıpkı diğer her şey gibi. Aradan geçen onca zaman onları da değişime zorladı. Ancak şimdi değiştirme sırası onlarda.

Bir Ejderha bir insanı sevemez! Ya da bu sadece bir yanılgı mı? Drago bin yıldır yalnız yaşayan bir ejderhadır. Bin yıllık yalnızlıktan sıkılmış ve bir insanı kaçırmaya karar vermiştir. Kaçırdığı insan hiçte tahmin ettiği gibi çıkmaz ve işler çok değişik bir hale gelir. &*&*&* "Ejderhaların gözleri mührüdür. Bir ejderha ile sevdiğinin gözleri aynı renk ve şekildedir. Senin gözlerin Drago, onunkiyle aynı." &*&*&* Drago bir insana mühürlüdür. Çok önemli bir soruyu mühürlü olduğu insana sorar 'Sen benim gibi bir canavarı sevebilir misin?' Siz olsanız ne derdiniz? Bir canavarı sevmek ne kadar mümkün. Tabi onu bir canavar olarak görürseniz. Muhteşem ejderha ile Garip kızın hikayesi. Hadi başlayalım! ~ Bu işaretin olduğu bölümler düzenlenmiştir. &*&*&* Bu kitapta +18 hiç bir şey YOK! Yorumlarda küfür YOK! Yazanın yorumunu silerim!

Anwa'nın devam kitabıdır. İlk kitabı okumadan geçmemelisiniz. Kapak tasarımı: DiesLux

Simsiyah dağılmış saçları, vahşi duran yüzü ve Onikse benzeyen gözleriyle Şifa'ya bakıyordu. Sanki onun insana dönüşmüş haliydi. Şifa'yı inceleyen gözleri yavaş yavaş öfkeyle dolmaya başladı. ''Sen onu benden çaldın. Şimdi bedelini ödeyeceksin.'' Şifa duyduklarıyla kaşlarını çattı ve etrafına baktı. Ona mı demişti? Durduğu tarafta Oniks ve kendisinden başka kimse yoktu. Acaba Oniks'e mi demişti? İyide ne çalmış olabilirdi ki? Buraya geldiklerinden beri Oniks'i gözünden ayırmamıştı. Bir ara uyumuştu o zaman çalmış olabilir miydi? Ne kadar obur olduğunu biliyordu. Kesin koyun, at ya da herhangi bir hayvanı midesine göndermiştir. Gözlerini kısıp Oniks'e baktı. Aynı anda Oniks de ateş saçan gözlerini karşısındaki adamdan ona çevirdi. Uzun dikenli kuyruğunu havaya dikmiş, her an karşısındaki gruba saldıracakmış gibi duruyordu. Oniks'in gri dumanlı gözlerine baktığında, Sıcak nefesini sinirle havaya bırakıp kuyruğunu salladı. Pekala huysuzluğu üstündeydi ama onun çalmadığını anlamıştı. Eğer o yapmış olsaydı çoktan suçlu çocuklar gibi gözlerini kaçırırdı. ''Sen neyden bahsediyorsun. Biz bir şey çalmadık.'' Şifa karşısındaki insanları süzdü hepsi de ona nefretle bakıyordu. Ama neden? Az önce konuşan adam ona doğru bir adım attığında Oniks'de dikenli kuyruğunu Şifa'nın beline sarıp onu kanatlarının altına aldı. Artık Oniks daha öfkeli nefesler alıyordu. Şifa, Oniks'in beline sarılı kuyruğunu yavaşça okşarken, ''Sakin ol Oniks'' dedi. Karşısındaki adam tekrar öfkeyle konuştuğunda ne duymayı bekliyordu bilmiyordu ama kesinlikle duymayı beklediği kelimeler bunlar değildi. ''Onu. Ejderhayı. Benim ejderhamı çaldın.''

Güç içindeyse, onu bastıramazsın. Karanlık gözlerini dikerken, ışığın seni yakabilir. Alyssa'nın hayatı, gücünü keşfetmesi ve kadim ejderhayla bağlanmasıyla sonsuza dek değişir. Onunla bağ kuran tek kişi, öfkeyle hareket eden bu varlığı kontrol altına alabilecek mi? Yıllar sonra adım attığı gerçek dünya ona ilaç olacak mı? Yoksa en yakınındakiler, en büyük düşmanlarına mı dönüşecek? Aşkın gölgeleri, ihanetin kıvılcımları ve patlamaya hazır güçler arasında Alyssa kendi yolunu çizmek zorunda. Ama bu yol, ya kendini yok ederse? Savaş yaklaşıyordu. Alyssa bazıları için hedef bazıları içinse umuttu. Bağlar kurulur. Sırlar açığa çıkar. Ve ışık her zaman aydınlatmaz. Bazen yakar.

Yarı Azhuran yarı Estia'lı bir safkan genç kız. Düşman prensin kollarında kaderiyle dans ediyor. Peşinde bir kehanet, kalbinde bir yangın, sırtında yüzyıllardır bekleyen bir lanet var. O Kiera'ydı. Güç onun parmak izi olmalıydı.

"İster misin?" dedi Kral Aren, görüntüsüne göre tezat olan o kibar sesiyle. "Neyi?" "Dünyayı önüne sermemi." - Ben Mira'yım. Beni hiç görmeyen insanlar bile nasıl göründüğümü biliyor. Saçlarımın rengini, gözlerimin soğukluğunu, tenimin dokunulmazlığını... Ve dillere dolanan güzelliğimi. Sanki ben bir insan değilim de anlatılan bir şeyim. Onlara göre bir masalım. Ya da uzun sürmeyecek bir kehanet. - Bana "mucize" demişler. Ama mucizeler genelde kurtarır. Ben kimseyi kurtarmadım. İnsanlar bir gün onları kurtaracağımdan bahsediyor. Kurtaramazsam... Bu sefer neden bahsedecekler, bilmiyorum. - Bu dünyada ejderhalar vardır. Ve on sekiz yaşına giren herkes, bir gün bir ejderhanın onu bulmasını bekler. Bazılarını bulur. Bazılarını bulmaz. Bulmadığında ise... İnsanlar devreye girer. Ama ejderhaların da kuralları vardır. Bizimkilerden eski. Bizimkilerden kesin. Ejderhalar birbirine zarar vermez. Veremez. Eğer verebilselerdi... Şimdiye kadar tek bir ejderha bile kalmazdı. Bu yüzden ejderhalar, birbirlerinin kanına dokunmaz. Savaşırlar belki. Gösterirler kendilerini. Ama kendi soylarını öldürmezler. Bu denge... Dünyayı ayakta tutan şeydir. Ta ki biri çıkıp... Bu dengeyi bozuncaya kadar. Benim için de gelecekler. Çünkü benim bir ejderham yok. Henüz. Ama benim bir yüzüm var. Ve bazen bu, bir ejderhadan daha değerli görülür. Sarayda bazı şeyler açıkça söylenmez. Ama herkes bilir: Eğer bir ejderham olmazsa... Ben bir kraliçe olmayacağım. Bir eş olacağım. Kimin olduğu önemli değil. Yaşı... İsmi... İsteyip istemediğim... Hiçbiri sorulmaz. Çünkü ben bir kişi değilim. Bir çözümüm. Ama bilmedikleri bir şey var. Ben beklemeyi sevmem. Ve eğer kaderim gerçekten yazılmışsa... Onu okumakla yetinmem. Yazarım. Hatta gerekirse... Yakıp yeniden yazarım. Ve bir gün... Benim ejderham geldiğinde bund

.

Fantastik kitap çok var, biliyorum. Krallık, güç, savaş... Hepsini okuduk. Ama bazen bir hikâye olur, diğerlerinden ayrılır. Çünkü mesele sadece büyü ya da taht kavgası olmaz. Mesele, insanların içindeki çatışmadır. Bu kitap tam olarak o noktadan yakalıyor. Karakterler "mükemmel" değil. Hata yapıyorlar. Öfkeleniyorlar. Yanlış karar veriyorlar. Ve o kararların bedeli gerçekten ağır oluyor. Okurken "Ben olsam ne yapardım?" diye düşünüyorsun. Bu da seni ister istemez hikâyenin içine çekiyor. Aksiyon var ama boş değil. Güç var ama süs değil. Duygu var ama abartı değil. Ve en güzeli şu: Hikâye seni aptal yerine koymuyor. Her şeyi açık açık anlatmıyor. Yavaş yavaş çözüyorsun. Fantastik bir evrende dedektif oluyorsun. Bağ kurdukça derinleşiyor. Fark etmeden karakterlerin tarafını tutmaya başlıyorsun. Bir noktadan sonra merak ettiğin şey, savaşı kimin kazanacağı olmuyor. Kimin değişeceği oluyor. Eğer gerçekten sağlam bir fantastik arıyorsan, sıradan olmayan bir şey okumak istiyorsan, şans vermek isteyeceğin türden bir hikâye bu. Gerisi sende. "Her güç bir bedel ister. Bu sefer bedel sensin."