Çocukluğunda yaşadığı ve yaşamaya devam ettiği sorunlar yüzünden Borderline kişilik bozukluğuna sahip olan Jennie; en yakın arkadaşı Lisa'nın kendisine aşkını itiraf etmesiyle birlikte ondan beklenilmeyen tutumlar sergilemeye başlar. - Sadece ismini söyledim. Ama ağzımdan çıkan şey bir kelime gibi değil, yıllardır taşınmış bir yük gibi ağırdı. Onu gördüğüm anda içimde bir şey yanlış yere oturdu. Ve bu his.. Beni yakıyordu. Cidden. Göğsümde bir şey yanıyor, aldığım nefes ciğerlerimi doldurmaya yetmiyordu. Ona doğru bir adım atmaya çalıştım ama dizlerim beni dinlemedi. Sarhoştum. Hem de çok. Elimi kaldırdım, bir şey yapmak istedim. Ne olduğunu bilmiyordum. Sadece... Dokunmak. Emin olmak. Ama elim havada kaldı, titriyordu. Çünkü bir anda aklıma geldi. Ya kaybolursa? Ya yine giderse? Ve ben o an fark ettim. Onu sadece özlemiyordum. Ben onsuz hiç yaşamamıştım.

Jenlisa Doktor/Hasta

O notu aldıktan sonra... Artık eskisi gibi normal bir hayat süremeyecektim. Onu kendi hatalarıma bulaştırıp, benim yüzümden acı çekmesini sağladığım için... Kendimi hiçbir zaman affetmeyeceğim. Onu sevmek, zehirli bir sarmaşığa tutunmak gibiydi... Ona ne kadar çok tutunursan, kendisine o kadar çok bağlıyordu ve bağladıkça acın kat kat artıyordu... Ama her bağlayışında en çok acı çeken yine kendisi oluyordu...

Kedi gözlerini yüzüme diken ve sürekli anlamlı bakışları ile bana bakan bu kadın ya benim en büyük zaferim olacaktı, ya da en büyük mağlubiyetim.

Lisa kimliğini,yüzünü ve hayatını değiştirip Jennie Kim'in karşısına Licai olarak çıkmaya ve intikamını almaya hazırdı.

Lisa yerde bulduğu telefonda kendi fotoğrafları olduğunu görünce kendini telefonun kime ait olduğunu çözmeye adar.

'ÖLÜM ile YAŞAM' arasında bir çizgideyim Onca lafın arasında küfür gibiyim Sanırım bitti barışamayız Bundan sonra... Koca yılın anısı bir anda nasıl sileyim? Yine yakama yapışır mı mesafelerin? Canımı kimseler acıtamazdı Senden fazla... ... "Bana bir kere bile beni sevdiğini söylemedin.." dedim sessizce. Lisa dolan gözleriyle gözlerime baktığında gülümsedi. "Bana sağır mıydın Jennie? Bana kör müydün Jennie? Sana olan bakışımdan, hareketlerimden, sözcüklerimden anlamadın mı Jennie?" Çenesi titremeye başlarken bakışlarımı gözlerinden kaçırdım. Tek eliyle gözlerini kapatıp arkasını döndü ve birden yerde duran spor çantasına tekme attı. Tekrardan bana döndüğünde gözlerinde acı, kırgınlık, sinir... hepsi bir aradaydı. "Bekledim!" diye bağırdı bir anda. "Hep seni bekledim. Bir an bile umutsuzluğa düşmedim, hiçbir zaman anlamadın seni sevdiğimi, belki de anladın... Anlamasan bile hep sevdim, sen hep benimleydin!" Eliyle kalbini gösterdi. "Buradaydın..." Sesi odayı inletirken elimle ağzımı kapayıp kafamı eğdim. Sessiz hıçkırıklarım sessizliği bozarken derin bir nefes aldığını duydum. "Tuhaf olan ne biliyor musun Jennie?" dedi nefesini verdiği sırada. Gözlerimi kaldırıp gözlerine baktığımda gözünden düşmek üzere olan bir damla yaşa odaklandım. "Sırf senin yüzünden canımın bu kadar yanmasına rağmen. Kalbimi paramparça edip bir kenara atmış olmana rağmen... hiçbir zaman yanlış insan olduğunu düşünmedim." ... UYARI ! : G!P konulu bir fic olduğu için rahatsızlık duyacaklar okumasın lütfen.