Kasia przyjeżdża na wakacje do domu prababci - starego, drewnianego, pachnącego ziołami i rzeczami, których nikt już nie używa. W korytarzu wisi obraz, jesienny i zbyt żywy, by był tylko farbą na płótnie. Kasia zauważa w nim drobiazgi, które zdają się zmieniać za każdym razem, gdy na niego spojrzy: przesuniętą gałąź, inne światło, cień skrzydeł drgający tuż nad horyzontem. W domu toczą się szeptane rozmowy, najczęściej wtedy, gdy myślą, że nie słyszy. O chorobie. O czasie. O czymś, czego nikt nie umie jej powiedzieć wprost. To opowieść o dziewczynce stojącej między dwoma światami: tym, który ją przeraża, i tym, który rozumie ją lepiej niż ludzie. O tym, że czasem trzeba wejść w głąb obrazu, żeby znaleźć własny głos. A czasem - wyjść z niego, kiedy ktoś na nas czeka