Felix konuşmadı. Hyunjin sormadı. İkisi de kırılmıştı,ikisi de kaçıyordu. Bazı duygular cümleye ihtiyaç duymazdı; İkisi de kırılmıştı. ikiside kaçıyordu. Ama sessizlik, onları aynı yerde buluşturdu...

Dedim ki;" Neden sarkaçla ilgili kafamdaki sahneleri tik toktaki gibi hayali sahne olarak yazmıyorum?" /Sar-kaç hayali sahne/

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Sırtım duvarla buluştuğunda çektiğim acıyla ağzımdan ufak bir inleme çıktı. O ise tuttuğu kolumu bırakmayarak bir elini de duvara yasladı ve beni duvar ile arasına sıkıştırdı. Daha çok yaklaştı. "Ne yaptığını sanıyorsun?" Başımı boyunun uzunluğundan dolayı hafif yukarı kaldırarak gözlerine baktım. Hâlâ gülümsüyordu. Derin bir nefes alıp verdi.Daha sonra biraz daha eğilerek yaklaştı ve kalbim gümbür gümbür atmaya başlamışken kulağıma tek bir kelime fısıldadı. "Bekliyordum." Ürperdim.Resmen tüm vücuduma bir ürperti geldi.Onu benden uzaklaştırmaya çalıştım.Ancak kuvvetliydi ve bu göründüğü kadar kolay değildi. "Hâlâ direniyorsun.Biliyor musun Yeon Soo?Gerçekten seni bekliyordum.Keşke diyordum... Keşke Yeon Soo gibi cesur,korkusuz,asî ve tabii güzel birisi karşıma çıkıp bana diklense de hedefim olsa. Onunla oynasam. Biliyordum böyle olacağını. Senin dayanamayacağını ve kendini bana yem edeceğini. Şu an ne kadar mutluyum bilemezsin." Nefretle baktım gözlerine. "Asla senin oyuncağın olmayacağım!Boş yere ümitlenme." Bir kere daha kolumu tuttuğu elini bana doğru bastırdı ve sırtımı soğuk duvara sabitledi. "Göreceğiz Yeon Soo. Ancak elime düştün ve kolay kolay kurtulamayacaksın.Tıpkı şu an olduğu gibi." "Uzak dur benden!" "Artık bunun imkânı yok." Sabrımı taşırmayı başardı. Boşta kalan elimle kuvvetli bir şekilde kolumu tuttuğu elini tuttum ve sertçe kaldırdım.Ardından onu duvara yapıştıran taraf bu sefer ben oldum. O da bu hareketi beklemiyordu ve tıpkı az önce bende olduğu gibi hazırlıksız yakalandı.Rolleri değiştik.Az önce benim olduğum yerde Hyunjin,Hyunjin'in olduğu yerde de ben vardım. Çekik gözleri irileşti.Daha bir şaşkın bakıyordu şimdi.Bunu yapabileceğimi tahmin etmiyordu sanırım. "Ama kurtuldum Hyunjin.Tıpkı şu an olduğu gibi.Uzak dur benden..." ...

Başkomiser Han Jisung ve seri katil Lee Minho

~~ Biri korkudan güç alırken, bir diğeri cesaretten besleniyordu. Sun-yeon bu kitapta üyelerinin daha önce görmediği yanlarını görecek. Bakalım tüm bu olaylar onu nasıl etkileyecek? ..... "Jimin, artık hazır mısın?" Namjoon'un sorusu beni kendime getirdi. Jimin'e Jin-kyong'u ısırmak için hazır olup olmadığını soruyordu. Jimin yanıtladı. "Kızlar. Hani lotusunuzun yarısından çoğu doluydu ya. Onu doldurmak için ne yapıyorsunuz? Yani kimi kullanarak dolduruyorsunuz?" Jimin'in neden bir anda böyle bir soru sorduğunu merak ediyordum. Jin-kyong'un başını eğdiğini fark ettim. Hei unnie konuştu. "Bunu her ne kadar istemesek de... mecburen Jin-kyong'u kullanıyoruz." Jimin dikkatle Jin-kyong unnie'ye bakıyordu. Unnie'nin gözleri mi dolmuştu. *Parmaklarımla çenesine dokundum. Neden yapıyorsun bunu, korkma. Kendisini geri çekiyordu. "Bunu biliyordum," dedim sessizce. Çenesini nazikçe tuttum ve başını yukarı kaldırdım. Gözleri dolmuştu. Bir damla yaş akıyordu. Bundan nefret ediyordum. Onun ya da bir başkasının benden korkmasından nefret ediyordum. "Bundan nefret ediyorum işte. Birilerinin benden korkması beni sinirlendiriyor." ... Teninin çıplak tenime temas etmesi beni biraz garip hissettirmişti. Farkında olmadan bileğimi çekmeye çalışmıştım. "Sana temas ettiğimde benden utanıyor musun?" "Ne? H-hayır, neden utanayım?" "Öyleyse, korkuyor musun?" diye sorduğunda, "Onu artık aştım," diye hazır bir cevap verdim. Jungkook'un elini saçımda hissettiğimde çok değişik bir hisse kapılmıştım. Beni duvarla arasına aldığında başını boynuma gömdü. Kana olan açlığını demek ki en fazla bu kadar bastırabiliyordu. Boynuma dişlerini geçirdi. Çok sert davranmıyordu ama bu bile canımı yakıyordu. ~~

arkadaşının zoruyla cennette 7 dk oyununu oynayan jisung 2 yıllık zorbasiyla ayni odada kalcagindan habersizdi:)

salih : arkadaşlar , abinin arkadaşına rezil olursan ne olur ?