ကျန်းဟန် × လီဖေ့အန်း ကျန်းလီShort Storyလေးပါ။

လီဖေ့အန်း : "ငါတို့နှစ်ယောက်က ဘာတွေလဲ၊ သူငယ်ချင်းလား" ကျန်းဟန် : "မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ထက်ပိုတယ်" လီဖေ့အန်း : "ဒါဆို..." ကျန်းဟန် : "လက်တွဲဖော်... ငါနဲ့မင်းနဲ့က လက်တွဲဖော်" Friend to lover

လီဖေ့အန်းတစ်ယောက် သူအားကျရတဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝကို ရုတ်တရက်ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အဲ့လူရဲ့ဘဝက သူထင်ထားသလို တကယ့်အစစ်အမှန် အားကျစရာကောင်းရဲ့လား?

''ကောင်းထူမင်းကကိုယ့်ပိုင်မင်းဘဝရဲ့လွတ်လပ်မှုဆိုတာလည်းကိုယ်ပဲ....ဒါပေမယ့်မင်းမှတ်ထားရမှာက...ကိုယ့်ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲဒီကမ္ဘာပေါ်ကဘယ်သူမှမင်းရဲ့ဆံချည်တမျှင်ကိုတောင်ထိခွင့်မရှိဘူး....နောက်ပြီးမင်းကကိုယ့်ရဲ့တဉီးတည်းသောအားနည်းချက်လေးပဲ'' *ရှန်ဝမ်လန်* ''မင်းငါ့ကိုကာကွယ်ပေးတာငါကျေးဇူးတင်ပါတယ်...ဒါပေမယ့်ငါအာဏာစက်တွေအောက်မှာအချစ်တခုကိုမတည်ဆောက်ချင်ဘူး...ရှန်ဝမ်လန်ငါလိုချင်တာက... ဘာပကာသနမှမရှိပဲရိုးရှင်းတဲ့မင်းရဲ့ဖြစ်တည်မှုလေးပဲ...ကျန်တာငါမလိုဘူး'' *ကောင်းထူ* Second cupကိုသဘောကျလို့ရေးတာပါနော် ဘာမှထိခိုက်လိုစိတ်မရှိပါ။

''မြတ်နိုးမိရင် ပန်းလေးတွေတောင် ရှက်သွေးဖြာသတဲ့''

ကျန်းကျန်းဟန်×အန်းအန်းကျယ်

အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ရှေ့နေလေးလီဖေ့အန်းမှာကားမတော်တဆမှုတခုကြောင့်တိမ်မြုပ်ခဲ့ပုံရသောခေတ်တခုကို‌ေရာက်သွားပြီးအဲ့ဒီခေတ်ရဲ့အာဏာကြီးမြတ်တဲ့ဘုရင်တပါးဆီမှာအမျိုးသားကြင်‌ယာတော်အဖြင့်အစားဝင်နေပေးရပါတော့တယ်။ ဘုရင်ရဲ့မျက်နှာသာပေးခြင်းမခံရတဲ့ကြင်ယာတော်လေးဟာခပ်စွာစွာလေးရှိတဲ့အပြင်ချစ်စရာအမူအကျင့်လေးတွေကြောင့်ရှန်အင်ပါယာရဲ့ဘုရင်ကြီးကချစ်မြတ်နိုးလာနိုင်မလား ?

''ငါ့ကိုလာတွဲ'' '' ငါ မိန်းကလေးတွေပဲကြိုက်တာ''

မုမအွန်နိုင်လို့ ကိုယ့်ဘာကိုယ် ဖန်တီးဖြစ်တဲ့ ရှန်၀မ်လန်နဲ့ကောင်းထူ fanfic ပါ။

အပိုင်းအတိုအထွာလေးတွေကိုစိတ်ကူးထဲကအတိုင်းချရေးမှာမို့အဆက်အစပ်ကတော့မရှိပါဘူး ၊ အိမ်ကစွာတေးလန်သားမက်ကိုအားမလိုအားမရဖြစ်တိုင်းရေးမှာပါ ။ --_-- ပြီးတော့ပန်းကလေးတို့ကိုရောရေးပါမယ် စိတ်ကူးရရင်ရသလိုပေါ့လေ ၊ အကုန်လုံးကချိုမှာပါလို့ ^^