Po jakimś czasie poczułam, że powieki robią mi się ciężkie. Oddech Szymona zwolnił, ale wiedziałam, że jeszcze nie śpi. Przymknęłam oczy, wtulając się w niego bardziej. Było mi ciepło, bezpiecznie, tak zwyczajnie. I wtedy to usłyszałam. Cicho. Ledwo słyszalnie. Jakby do siebie. „z dnia na dzień tak mi tym rzuuucisz w twarz"

„Zanim mnie rozpoznasz" Zakochała się, zanim wiedziała, kim on naprawdę jest. Teraz musi zdecydować, czy prawda złamie jej serce... czy je uratuje. 1 miejsce - fanfiction (04.10.)

Że niestety znasz mnie Wiesz dlaczego dzwonię, co noc Choć możesz to odbierać jak chcesz To obydwoje wiemy, że to Niewiele więcej niż seks Wiem za kogo mnie masz Za kogo mnie masz, yeah

NIE SKOŃCZONE I PEWNIE NIGDY TAKIE NIE BĘDZIE!!! Publikuję to co już zdążyłam napisać. Nie jest też poprawione, więc za wzystkie błędy przepraszam. 𝓣𝓸 𝓷𝓲𝓮 𝓫𝓮𝓭𝔃𝓲𝓮 𝓼𝓵𝓸𝔀 𝓫𝓾𝓻𝓷. Lila poznaje Szymona, komentując jego wers niezbyt pochlebnie. On na początku nie zdradzając swojej tożsamości, ironicznie zgadza się z nią. Czy coś wykwitnie między tą dwójką? Połączone uniwersum z książką „Jeże" mojego autorstwa

Coś tam o soblu jak chcesz to przeczytaj I napisz jak skończysz

Zanim to się stało, była tylko noc, ciepło świateł i słowa, które miały znaczyć coś zupełnie innego: „napisz jak będziesz."

DODATEK DO MTW Książka nie jest sequelem, jest krótką historią. Znajomość bohaterów może wiele ułatwić tak jak niektórych wątków z głównej książki.

8 w #fanfiction (18.09) 1 w #marzenia (24.09) 4 w #fanfiction (25.09) 3 w #fanfiction (11.11) 2 w #fanfiction (13.11) 1 w #fanfiction (5.12) - To nie jest mój świat - odparła dziewczyna zarzucając na głowę kaptur od bluzy tak, że idealnie zakrywał jej oświetloną, do tej pory jedynie przez światła ulicznych latarni twarz, tlących się na brzydki żółtawy odcień. - Jesteś całkowicie inny, otaczasz się głównie ludźmi, z którymi pracujesz i to pożera większość Twojego cennego czasu. Widać, że Ci zależy, więc czemu miałoby rozpraszać Cię coś innego? - Wsunęła zmarznięte dłonie do kieszeni. Nie wiedzieć skąd pojawiło się w niej poczucie winy. Tylko dlaczego? Po co miałaby żałować znajomości z człowiekiem, który mógłby zmienić jej życie na lepsze? Będąc kimś ,,zwykłym'' ciężko jest uwierzyć, że byłby choć cień szansy na wprowadzenie czegoś wyjątkowego do życia osoby zajmującej się czymś tak niezwykłym. Przeciętność prowadzi do zagubienia, lęku, obawy przed tym, że nikt nie byłby w stanie spojrzeć na nas tak jak my widzimy innych.