Υπάρχει ένας κόσμος πίσω από τα φώτα της πόλης. Ένας κόσμος που λίγοι ζουν πραγματικά, και ακόμα λιγότεροι έχουν την τόλμη να τον παρατηρήσουν. Κάποιοι κρύβονται μέσα στις σκιές, κι άλλοι κοιτάζουν από μακριά, χωρίς να ξέρουν τι τους περιμένει. Κάθε συνάντηση φέρνει μικρές εκρήξεις έντασης, ατάκες που τσιγκλούν και σιωπές που μοιάζουν πιο δυνατές από λόγια. Κι όσο οι κόσμοι τους συνεχίζουν να συναντιούνται, οι γραμμές που θεωρούσαν σταθερές αρχίζουν να σπάνε. Τι θα γίνει όταν η περιέργεια, η πρόκληση και η αθέατη έλξη αρχίζουν να καταστρέφουν τους κανόνες τους, ένα βήμα κάθε φορά; Το μόνο σίγουρο είναι ότι... ο κόσμος τους δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιος.

Ήταν αργά το απόγευμα όταν συναντήθηκαν. Εκείνα τα λεπτά που ο ήλιος ανταμώνει για λίγο τη σελήνη. Περπατούσε αργά με τα χέρια στις τσέπες, όταν την είδε. Καθισμένη σε κάτι μαρμάρινα σκαλάκια, ανάμεσα σε μερικά αδιάφορα πρόσωπα. Τα κατακόκκινα μάτια του καρφώθηκαν πάνω της. Εκείνη, σαν από ένστικτο, γύρισε να τον κοιτάξει. Το μαύρο εγκλώβισε στα δίχτυα του το καφέ. Το ρούφηξε ως το μεδούλι και το φυλάκισε μέσα του. Ώσπου έγιναν ένα. Και η ανατολή έσμιξε με τη δύση. Και ο ήλιος αγκάλιασε το φεγγάρι. Και η Αυγή συνάντησε τον Lucas. Η άσπρη σκόνη φαινόταν τιποτένια πλέον στα μαύρα μάτια του. Και τα σκοτεινά σοκάκια της ψυχής του, φωτίστηκαν από το χαμόγελο της. Γιατί αυτό έκανε. Έδωσε όλο το φως που κρυβόταν τόσο μέσα της όσο και στο όνομα της. Και εκείνος ανταπέδωσε με το δικό του όνομα. Όσο, βέβαια, η γη, φωτίζεται απ'το φεγγάρι.