Prologue (BOGSSSHH...) " AGAY... Kasakit sa akong lubot (ARAY, ang sakit ng pwet ko)" saad ng kaninong boses? Saan ng galing yung boses na'yun?.. " Malasa jud kaayo nako karong adlawa oi (Ang malas ko talaga ngayong araw)" tumingin ako sa ibaba... May nakita akong babae na nakaupo sa lupa habang hinihimas niya ang kaniyang pwetan.. " HOY.... Okay ra ka? (HOY....okay ka lang?)" saad niya... Hindi ako nagsasalita kasi hindi ko naiintindihan ang mga pinagsasabi niya... " I'm sorry miss.. Are you okay? May masakit ba sayo?" tanong ko sa babae... Tumingin siya sakin at sabay bulong ng.. " Ay .. Taglishero si Kuya" DID SHE CALL ME, KUYA? " Miss, what did you say? Did you have any problem?" tanong ko ulit sa kanya. Baka kasi anong nangyari... Baka na- sprain or nabali ang buto... At baka matulungan ko siya.. Bigla na lang siya tumayo... " KUYA, mukha ba akong okay ha?" tanong niya sakin. At sabay paspas sa pwetan niya... Nakakatawa siya tignan... Iwan ko kung bakit.. Para kasi siyang BOYISH?... I don't know... Maybe. " I don't know? Maybe?" Sagot ko na patanong " Joke lang yun kuya, akting lang yun... Heheheh" saad niya... Mukha ba yung joke eh siya na ang nasaktan for real... " Huh?... You.. Call me KUYA?" tanong ko.. " Opo. Bakit po? May masama po ba doon... Okay sige kung ayaw mo sa kuya. Idi Manong na lang ang itatawag ko sayo.. Okay po ba yun, MANONG?" saad niya at diniinan pa talaga ang salitang manong.. Why she always smiling... I don't want anybody can call me kuya except to my younger sister and brother.. " Please, don't call me manong... Mas okay pa ang kuya kaysa sa manong. Because I'm just 21 years old" I said. Tumungo tungo naman siya at sabay sabing " Okay, no problem for me... Sige kuya I need to go na" paalam niya at kumaway pa siya...

There's a part who can make you cry and make you smile....

hi my name is ash and this story is base on my imagination I'm a boyish rin kasi kaya yan ang pumasok sa utak ko ( ang character natin ngayon ay si mikha) a normal girl or I should say a normal boy