I CZĘŚĆ DYLOGII „BLOOD" Wszystko, co znała, opierało się na kłamstwie. Rodzina, która zawsze wydawała się idealna, skrywała mroczne sekrety. Zawsze czuła, że w jej życiu czegoś brakuje - teraz jednak zaczynała rozumieć, że żadna z tych luk nie była przypadkowa. Pytania, które przez lata tłumiła w sobie, wypełniały powietrze jak cień, którego nie można się pozbyć. Selena poznaje Oliviera, chłopaka owianego tajemnicą, którego prawdziwe intencje są równie nieprzeniknione, co jego lodowate spojrzenie. Co miało być niewinną grą, szybko zmienia się w coś niebezpiecznego, wciągając ją w świat, w którym granica między pożądaniem a zdradą jest ledwie dostrzegalna.

Krew nasza gęstsza niż woda. Dewiza rodu Fuilsúil towarzyszyła rodzeństwu McGuire od najmłodszych lat, prowadząc ich przez życie w realiach wojny i dyskryminacji. W świecie, w którym śmierć czyha na każdym kroku, utrzymywanie swojej przypadłości w tajemnicy nie jest proste. Szczególnie, jeżeli tą przypadłością jest wampiryzm, a talent magiczny zmusza Williama i Meganne do dorastania w murach Akademii Magii Elravinn. Tajemnicze zaginięcia Adeptów rozpalają plotki, a nowy Mentor budzi więcej pytań niż odpowiedzi. W mroku Akademii czai się coś, czego nikt nie potrafi nazwać. Coś, czego nikt nie chce spotkać. Czy Megan zdoła ocalić siebie i swoich przyjaciół? A może prawdziwe zło kryje się bliżej, niż mogłaby przypuszczać? „Kroniki Fuilsúil" to opowieść o lojalności, przyjaźni, poświęceniu i tajemnicach, które mogą całkowicie zmienić bieg wydarzeń oraz życie, jakie rodzeństwo McGuire znało do tej pory. ──────────────────────────────────────────── Okładka wykonana przez @dmnolws Korekta wykonana przez @DriftingFool oraz @souvanne ──────────────────────────────────────────── 🥉 #przygodowe ㆍ 23.01.2026 🥉 #fantastykaㆍ 20.02.2026

"Wracam ze sklepu, idę chodnikiem obok parku, który pokryty jest ciemnością. Ze słuchawek rozbrzmiewa się głośno piosenka "thore" zespołu Bring me the horizon. Jest już ciemno, pomimo iż dopiero godzina siedemnasta. Zbliża się zima, więc nie ma co się dziwić. Strasznie mnie irytuje to, że tak szybko się ściemnia. Zrobiłem się przez to bardziej senny i wykończony. Latarnie uliczne świecą pomarańczowym swiatłem. Przechodzę z jednej smugi światła do drugiej. Nagle słyszę w tle jakiś krzyk. Nie przejąłem się tym za bardzo, ponieważ uznałem, że dźwięk pochodzi z utworu którego słucham. Idąc dalej odwracam głowę w stronę ciemnego parku. Nagle zostaje postrzelony w sam środek czoła. Nie mam pojęcia skąd wzięła się ta kula. Czuję jak krew spływa mi po twarzy. Padam bezwładnie na chodnik. Nie słysząc już nic... "