Czasem spotykamy ludzi, którzy pojawiają się w naszym życiu dokładnie wtedy, gdy najbardziej nie powinni. I dokładnie wtedy, gdy najbardziej ich potrzebujemy. Solana wierzy w świat. W ludzi. W to, że dobro wraca. Jest jak słońce - ciepła, jasna, uparta w swojej wierze, że każdy zasługuje na miłość. Luca nauczył się nie wierzyć w nic. Nosi w sobie stratę, winę i ciszę, która potrafi krzyczeć głośniej niż słowa. Ucieka przed uczuciami, bo wie, jak bardzo potrafią niszczyć. Ich spotkanie nie miało sensu. Ich historia nie miała prawa się wydarzyć. A jednak między bólem a śmiechem, między ucieczką a pragnieniem bliskości rodzi się coś, czego żadne z nich nie planowało - coś prawdziwego. Coś, co leczy... i rani jednocześnie. To opowieść o miłości, która przychodzi w najmniej odpowiednim momencie. O stracie, która zmienia wszystko. O wyborach, które łamią serca - także te, które kochają najmocniej. Bo czasem największym aktem miłości nie jest zostanie. Tylko odejście.

„Mógł być odzwierciedleniem wszystkiego co dobre, a okazał się najgorszym co mnie w życiu spotkało."

,, Nie wiem ile czasu biegłam przed siebie, nie wiedziałam nawet, która była godzina. Jednak po jakimś czasie moje płuca odmówiły już posłuszeństwa i musiałam na moment się zatrzymać. Na moje szczęście, na dworzu zaczęło świtać, a ja zorientowałam się, że jestem na jakiejś piaszczystej drodze. Próbowałam przypomnieć sobie to miejsce, w końcu na Sycylii spędziłam całe życie. - Przepraszam, czy wszystko w porządku? - przerażona, natychmiast się odwróciłam i spojrzałam na stojącą za mną, młodą dziewczynę. Miałam ochotę płakać ze szczęścia. - Boże, tak się cieszę, że na kogoś trafiłam -powiedziałam z wdzięcznością. - Nazywam się Alessia Bianchi, sześć dni temu zostałam porwana. Bardzo proszę, pomóż mi Dziewczyna zmarszczyła brwi i spojrzała na mnie dziwnym wzrokiem. Nie rozumiałam o co chodzi, przecież natychmiast powinna wezwać policję. - Nie wiesz co robisz - powiedziała, a ja spojrzałam na nią zszokowana. - Nigdy się nie uwolnisz, jeżeli myślałaś inaczej, to jesteś idiotką ,, ❗️Moja opowieść zawiera opis toksycznej, niezdrowej relacji. Nie pochwalam zachowań lub czynów w niej przedstawionej. Ponadto, przypominam, że zdarzenia to fikcja literacka, która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Sceny przedstawione w opowieści są nieodpowiednie dla osób poniżej 18 roku życia.

Po traumatycznych wydarzeniach Cora musi stawić czoła przeszłości. Problem w tym, że nie potrafi pogodzić się z faktem, że posiada naturalną zdolność przyciągania utalentowanych kłopotów. Wydaje jej się to zbyt znajome. A wiadomo, że to, co dobrze znamy, boli najbardziej. Doskonale też wie, że od tego, ile z nich przekuje w sukces, zależy los jej najbliższych. Przejęcie roli "łowcy" szybko jednak okazać się może zatraceniem, które zostawi po sobie tylko cień osoby, którą byłeś. Bo gdy w grę wchodzą maski, człowiek niczego nie może być pewien. Nawet tego, którą rolę dzisiaj odegra.