Ters yönlere baksak da gözlerini birbirinden alamayan iki düşmandık biz. En başından beri böyleydi ve böyle de kalmalıydı.

"İnsan kendine yakalanır İnsan kendinden yaralanır Ah kendimden bir çıksam Koşsam koşsam ve atlasam" Bağırmaktan, kavga etmekten ter basmış alınlarını birbirine bastırdı kız. Küçük elleriyle sıkıca kavrayıp, sadece onun duyabileceği bir sesle fısıldadı: "Şimdi senin gözünde ben sana ihanet ettim... Ama bir düşün; eğer burada kalsaydım, sana anlatsaydım ne olacaklarını, bir düşün. Şimdi ikimiz varız ama ya yarın? Dışarıda o kadar savaş, kavga varken biz nasıl korurduk onu?" İso'nun boğazındaki yumruk daha da büyüdü. Ve karısına eşlik edercesine onun da gözlerinden yaşlar aktı. Onca yaşanan şeyler için; yaşanmayan, daha doğrusu yaşanamayan şeyler için... Ve en çok da artık hiçbir zaman yaşanamayacak şeyler için... "Ben korurdum... Canım pahasına, Fadime. Seni de... bebeği de..." Bu sefer de size İsFad ile döndüm, tek isteğim sonuna kadar yazıp atabilmek 🙂 Keyifli Okumalar.

Trabzon'dan İstanbul'a uzanan hikayemiz..

İki düşman köyün sır perdeleri açılırken, geçmişte yaşanan acılar, kırıklıklar, yalanlar. Ve yeni doğan aşklar...

Firuze hayatın gerçekleri ile annesinin cenazesinde aldığı mektupta öğrenecekti

aşkın rengi kırmızı değil mi ? (diziden farklı bir şekilde yazıyorum herşey aynı olmaya bilir şimdiden diyim)

Efsun-u Lâl ; "Büyüleyici bir cazibeye sahip olan, ama çaresizlikten dile getirilemeyen, suskunluğa mahkum edilmiş aşk."

"Ben, seni Furtuna gelini etmezsem, bana da İso Furtuna demesinler." "Bakalım, Koçari damadı bakalım." 𑁍 Wattpad Türkiye'de İlk İso Furtuna Kurgusu.✔︎ 𝒊𝒔𝒐 𝒇𝒖𝒓𝒕𝒖𝒏𝒂 #1 𝒂𝒅𝒊𝒍 𝒌𝒐𝒄̧𝒂𝒓𝒊 #1 𝒈𝒆𝒛𝒆𝒑 #1