-Peşinde benim adamlarım var korkma +Ne demek peşinde adamlarım var, ayrıca ben senin daha ne olduğunu ya da ne yapmaya çalıştığını bile bilmiyorum nasıl korkmayayım -Ben sana zarar vermem güzelim merak etme +Bana güzelim demeyi kes, ayrıca o adamlarını da çek -Olmaz +Ne demek olmaz -Olmaz, başına birşey gelebilir Sinirle telefonu kapattım, manyakmıydı bu, anlamıyordum ne yaptığını. İlk kitabım olduğundan ilk birkaç bölüm biraz hızlı geçebilir, kitap ilerledikçe düzeliyor.

Mirzah Arslan 3 yıldır aşık olduğu kızı yanına almak isterse ne olur? Mirzah Arslan ❤️ Gizay Çetin Not: - İlk bölümler fazlasıyla cringe gelebilir. Bölümler ilerledikçe toparladığımı düşünüyorum ( İlk kitabım🥹) -Arkadaşlar bu kitap benim kendi yazdığım kitaptır ve hiç bir şekilde çalıntı bir bölüm yoktur! -Eğer yazım yanlışları olursa şimdiden özür dilerim;) - Kitabımda küfür, argo kelime ve +18 bölümler olacaktır bilginize

Almina'm: Bizim seninle ilişkimiz sağlıklı değildi hiç bir zaman Aras. Almina'm: Kabul et artık sende bunu. Almina'm: Hem sen benden yaşça büyüksün bir kere? Almina'm: Annem öğrendiğinde de onaylamadı seni hiç bir zaman. 0542**: Aramızdaki yaş farkı abartılacak kadar değil Almina. 0542**: Annen onaylamadı diye mi ilişkimizi bitirmeye kalktın? Almina'm: Aramızda on bir yaş var? Almina'm: Sence onaylamaması için bu kadarı bile yeterli değil mi? Almina'm: Ayrıca ne iş yapıyorsun onu bile söylemiyorsun bana? Almina'm: Sürekli bir şeyleri saklıyor gibisin ve saklıyorsun da. Almina'm: Bir senedir birlikteydik seninle ama o zaman sağlıklı düşünemiyordum Almina'm: Şimdi düşününce ne kadar ergence davrandığımı yeni anlıyorum. 0542**: Ağır konuşuyorsun. 0542**: Ne yapacaksın ne iş yaptığımı kızım? 0542**: Yaşadıklarımız senin için ergence mi Almina? 0542**: Halbuki benim için çok değerliydi ve hâlâ değerli. Almina'm: Benim için değil artık. Almina'm: Eski Almina yok senin karşında. Almina'm: Bitti dediysem bitti artık. Almina'm: Bir daha da olmak istemiyorum seninle. Almina'm: Görüşmek üzere "Almina'm sizi engelledi." 0542**: Engelledin galiba Gönderilemedi. 0542**: Neyse başka bir numarayla yazacağım artık. Gönderilemedi.

Bitap düşmüş bir şekilde çırpınmayı kesen bedenimi Polat hızla harlı bir şekilde yanan şöminenin önüne itti. Yere ellerimin ve dizlerimin üstüne düşerken o da hızla yanıma çöktü. Hafif bir itişti, yerde beyaz kürkten bir hayli kalın ve yumuşak bir kilim vardı, sert itse bile bunun sayesinde canım acımazdı. Yine de yaşadığım şokla alt üst olmuş gibiydim. Polat'ın bu davranışı benliğime buzlu su etkisini yaşatırken sözleri kalbime bin bir duyguyu aynı anda yaşattı. Başını saçlarıma yasladı, konuşmadan önce kokumu derin bir nefesle içine çekti. Bir eli usul usul saçlarımı okşarken diğeri acıtarak tuttuğu kolumu okşuyordu. "Şu alevlere bak Melek! Kalbim bu alevlere ev sahibi. Zaman aleyhime işliyor, Hayalimle bende ölüyorum, nefeslerim sayılı, ona bir şey olursa bende yaşayamam. Yangınlardayım kimse bilmiyor! Kimse umurumda değil ama senin bile bunu görmemen beni deli ediyor! Sana muhtacım ama kendim için değil kızım için. Ben sana kalbimi tüm samimiyetimle açtım şüphe etme bundan sakın. Seni sevdiğimi söylerken hiç olmadığım kadar dürüsttüm, bize bir şans ver diyorum ama duymuyorsun! Daha ne yapmam gerekiyor?" "Yakıyorsun Melek ama görmüyorsun. Gözlerine baktıkça mavilerinde boğuluyorum. Sana dokunmamak için kendimi zor tutarken masumiyetin ellerimi bağlıyor. Dilinden çıkan her bir cümle zehir olsa kana kana içerim meleğim ama sana yalvarıyorum gitme. Beni yeniden yalnız bırakma. Yıllar sonra yeniden sevmişken, yeniden inanmışken bunu ikimize de yapma aşkım. Sevgimden şüphe etme, ettiğin anda gözlerimin içine bak, orada sana ait olan dünyayı göreceksin zaten. Eğer inatla gitmek istersen yine göndermem. Kendi rızanla kalmazsan üzgünüm ama bu defa hiçbir zaman tanımanı istemeyeceğim Polat'ı tanıyacaksın. Çünkü asla izin vermem. Gitmene asla izin vermem..." 🍷 Bütün hikayelerim noterden onaylıdır ve herhangi bir

❛⁠❛⁠ Saplantılı seven adamlar Serisi 2 ❛⁠❛⁠ Odama gitmek için merdivenlere basmıştım ki,pencerenin orda tıkırtı sesinin gelmesiyle yerime mıhlandım. Bakışlarımı oraya çevirdiğimde perde rüzgarda uçuşuyordu. İyi de ben camı açık bırakmamıştım ki. Minik adımlarla oraya gittiğimde bir şey yoktu.Perdeyi çekip camı sıkıca kapattıktan emin oldum. Tam arkamı dönüyordum ki ensemde hiss etdiğim nefesle çığlık attım. İkinci çığlığım ağzıma kapanan elle yatıştırıldı. Bir elini karnıma koymuş sıkı sıkı tutarak kaçmama mani oluyordu. Kulağıma doğru yavaşça fısıldadı. "Her kes gittiğine göre özlem giderme ve tanışma vakti,yavrum."

​"Beni öldürebilirsin, bıçağını bana da saplayabilirsin ama beni asla kendine aşık edemezsin!" ​Aras, sargılı olan sağ elini yavaşça kalbinin üzerine götürdü. Yüzünde, karanlığın içinden bile seçilebilen o takıntılı, pes etmeyen gülümseme vardı. Dudaklarını yavaşça oynattı. Sesi yoktu ama rüzgar onun o sessiz, tehlikeli kelimelerini odama kadar taşıdı: ​"Kendimi senin için parça pinçik ettim ufaklık... Şimdi söyle bana, bu kanlı aşkın karşısında daha ne kadar dayanabileceksin?" Ela, kendi küçük dünyasında KPSS'ye hazırlanıp hastanede kuracağı sakin geleceğin hayallerini kuran sıradan bir genç kızdı. Ta ki o gece yarısı, mahallenin karanlık ara sokağında işlenen o korkunç cinayete balkondan şahit olana kadar. Artık hayatı, elindeki gümüş sustalı bıçakla karşısında dikilen o tekinsiz adamın insafına kalmıştı: Aras. ​Aras; sarsılmaz, güçlü, tüm mahalleyi parmağında oynatan ama ruhu karanlığa teslim olmuş bir adamdı. Ela'nın bu sırra ortak olmasıyla birlikte, aralarındaki sessiz savaş başladı. Aras, genç kızın pencerelerini kapatmasını yasaklayarak onu her an izleyen bir ablukaya dönüştü. Ela, arkadaşının katili olarak gördüğü bu adamdan tüm ruhuyla nefret ederken; Aras, ona olan marazi aşkı yüzünden kendi ellerini duvarda parçalayacak kadar ona tapıyordu. ​Bir yanda kilitli çalışma odasının ardındaki sırlar, diğer yanda ise ilk kez kabuslarından ağlayarak uyanıp "Beni bu karanlıkta yalnız bırakma" diye yalvaran bir katilin çaresizliği... ​Nefretin sınırlarında dolaşan Ela, bu hastalıklı çekime ne kadar direnebilecekti? Kuralların mahallenin ara sokaklarında yazıldığı bu hikayede, duvarlar yıkılıp sargılar söküldüğünde geriye tek bir şey kalacaktı: Her şeyi yakıp kül eden, kaçınılmaz bir aşk.

Efsun Alkan tesadüfen birinin hayatını kurtarır. Ama sevgilisinin babasının ve Türkiye'nin en güçlü mafyalarından olan Demir Malborayı kurtardığından habersizdir. Demir Malbora onu kurtaran kızın kim olduğunu bilmeden ona aşık olmuş ve takıntı haline getirmişti. Önüne ne engel çıkarsa çıksın her kesi mahv edecekti. Bu oğlu bile olsa. Onun olan onundur... ❗️❗️❗️⚠️⚠️⚠️DİKKAT ⚠️ ⚠️⚠️❗️❗️❗️ ARKADAŞLAR BU BİR KURGUDUR. GERÇEK HAYATLA HİÇ BİR ALAKASI YOKTUR. Duyar kasacaksanız şimdiden okumaya başlamayın. Yol yakınken başka hikayelerimi okuyun.... yaş farkı vardır. Başlamazdan önce 12ci bölümdeki açıklamaya bakın canlar... KÜFÜR, CİNSELLİK İÇERERİYOR ....🔞❗️

O sahiplenmez. Hükmeder. Kağan, Mira'nın kaderini tek bir cümleyle çeviren adam: "Artık benimle yaşayacaksın." Mira kaçmaya çalıştıkça karanlık büyüyor. Kağan ise tek bir şey istiyor: Onun sessizliği. Onun korkusu. Onun kalbi. Ve bu hikâyede geri dönüş yok. Miranın karşısında duruyordu; "Artık beni yazmana gerek yok" dedi sesi tenimdeydi "Bu hikayeyi de seni de artık ben yöneteceğim"