⚠️Kitap yeniden yazılmaya başlandı bazı sahneler değişmiştir⚠️ Yetişkin okurlar içindir!!! Kitapa başlama tarihi : 07.12.25 Yeniden başlama tarihi:22.08.26 💫 Ben de hızlıca başımı salladım. Uraz'ın yüzünde aynı gülümseme peyda olunca"Peki.hadi sana bir ödül. Nerenden vurmama sen karar vereceksin." Ne demek istiyordu benim canımla oyun mu oynamak istiyordu bir insan ne yaşayıpta bu kadar acımasız ve psikopat olurdu ki. Cevap vermeyince Urazın yüzü öfkeyle kasılıp yüzüme tiksinircesine bakıp"Tam 10 saniyen var! Ya cevap verirsin ya da ben senin beynini dağıtırım!" dedi. Tepki vermedim ama Uraz bunu evet olarak algılamıştı. Şimdi ne yapacaktım ki canımın daha az acıması için bir yerimi feda mi edecektim. Neyin içine düşmüştüm ben böyle "10,9, 8" diyerek saymaya başladığın da Sanki çok normal bir şeymiş gibi bunu benden istiyordu. Zaman sanki burada durmuş gibi öylece bekledim ölmek mi iyiydi yoksa acı çekerek bu adama katlanmak mı Ve uraz sona gelere En son "3, 2, 1" dediğinde, kafamın içinde onlarca ses ve onlarca seçenek aynı anda yandı ama ben en sonun da yaşamayı seçtim. "Kolumdan... kolumdan vur!" Sesimi duymayacağından korkarak yüksek sesle söylemiştim bunu. Uraz hiç bişeyi aldırmadan alaycılık maskesini suratına geçirerek "Kolundan biraz sıkıcı ama madem kolundan istiyorsun, tamam. Madem " dedi. Silahı koluma dayadığında gözlerimi sıkıca kapatıp Kolumu sıkarak acının gelmesini bekledim ama silah patladığında acı kolumda değildi. Bacağımdaydı! O keskin acıyla birlikte kendimi yerde buldum. Soğuk kar artık tüm tenimdeydi ve beni gerçek anlamda üşütüyordu. Bacağımdan çıkan sıcak kırmızı kan, beyaz karın üzerinde bir leke gibi duruyordu. Ve bana üstten bakan Azrail'im.Beni böyle görmek intikam ateşini harlıyordu bana daha kötü acılar çektirmek istiyordu. Uraz, tek dizi üzerinde dururken ku

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1

"Öldürsene Beni" Bazen yaşamak, ölmeyi dilemekten daha ağırdır. Bir mesajla başladı her şey. Bir kadın, yaşamakla ölmek arasında sıkıştı. Bir adam, ölümü sunarken yaşamayı öğretmek istedi. Herkese ölüm kokarken kadına yaşam olmak istedi. Peki bu istek gerçekleşecek mi? Bade ve Kılıç. Bu ölüm kokan hayata doğan iki insan. Hayatları, ölüme yalnızca bir nefes uzaklıkta. Oyunların ve entrikaların ortasında, her adım zehirle çizilmiş. Bu oyunda sağ kalmak istiyorsan... sen de oynayacaksın. Unutma kızım, bazen yaşamak için önce yanman gerekir. Bade Araz, yanan kelebek. Göz göre göre yakılan bir kalbin isyanı. Unutma kelebeğin her kanat çırpışı ölüme bir adım daha yaklaşması Kılıç Alpacı, ölüm kokan adam. Elleri ölüm kokan adam yaşatır mı kelebeği Cehennemde geçen bir masalın başrolündeki adam size ateşten başka ne vaadebilir ki? Zehirle mühürlenmiş bir öpücük, kanla yazılmış sadakatler ve yanmak pahasına özgürleşen bir kadın. Bu hikâyede herkesin bir oyunu var. Ama unutma... bazı oyunlar sadece hayatta kalmak için var Bu bir aşk değil, bu bir hayatta kalma savaşı. Ve karanlığın ortasında yanan bir sorunun cevabı var mı? Bir bataklıkta insan temiz kalır mı?

En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.

İnsanın en masum olduğu dönemi çocuk olduğu zamanlardır, öyle değil mi? Doğru. Fakat eksik. İnsanın en acımasız olduğu dönem de çocuk olduğu zamanlardır. Kimi çocuk sevgiyle arkadaş edinir, oyunlar kurardı. Kimisi ise tek bir korku salmasıyla etrafına toplardı kendi tebaasını. Ben ve benim gibi çocukların sevgi cumhuriyetine karşı, zorbaların korku imparatorluğuydu aslında durum kısaca. Diyelim ki bir zamanlar çocuktuk. Biz de, onlar da. Lisede de mi çocuktuk? Türlü türlü oyunlar kurarken de mi çocuktuk? İnsanların hayatlarında unutamayacağı anılar bırakırken, hafızalarından kazıyarak silmek istemelerine rağmen bunu başaramıyor oluşlarının sorumlusu olurken de mi çocuktuk? Tuvalete kilitlerken, okulun önünde alay konusu ederken, yapmadıkları şeylerle suçlarken ve hatta manipüle ederek kendilerinden bile şüphe etmelerini sağlarken de mi çocuktuk? Değildik. Ne biz ne de onlar. Bunu inkar edecek insanın vicdanı sorgulanmazdı zaten.