lise aşıkları cihanın terk etmesiyle alyanin yurt dışına çıkmasından doğan hikaye berdel çok saçma hikaye olabilir ama eğlenceli bana göre başlayalım

​Aynı sokakların tozunu yutmuş, aynı yağmurlarda ıslanmışlardı; ama kalpleri birbirine hep bir mevsim geç kalmıştı. Ozan, Kars Kalesi'nin vakur ve dondurucu sessizliğinde kendi yalnızlığını emzirirken; Sinem, İzmir'in kordon boyunda, denizin tuzuyla yıkanan yarım kalmış bir rüyanın içindeydi. Onlarınki sadece bir mesafe hikayesi değildi; hayatın ördüğü duvarların hikayesiydi. ​Ozan, başka bir kadının imzasını taşıyan bir evliliğin soğuk odalarında yankılanan bir sessizlikti. ​Sinem ise kalbini bir başkasına emanet etmiş ama ruhunu hep o eksik parçada bırakmış bir sığınmacıydı. ​Aşkları, nefretin en koyu tonuyla beslendi. Önce birbirlerinden kaçtılar; çünkü birbirlerinde gördükleri şey, vazgeçmek zorunda kaldıkları hayalleriydi. Kars Kalesi, onların imkansızlığının şahidiydi. Karlar altında kalan o devasa taşlar gibi, duyguları da buz tutmuştu. Ancak İzmir'e uzanan o gizli yollar, buzları eritmeye yetti. İzmir'in neşesi, Kars'ın hüznüne çarptığında; nefret yerini tutkuya, sitem yerini teslimiyete bıraktı. ​"Sen Kars'ın hiç bitmeyen kışıydın, ben İzmir'in hiç dinmeyen rüzgarı. Biz aynı cümlenin içinde yan yana gelemeyen, ama noktası aynı yere konan iki devrik hikayeyiz." ​Yıllarca aynı şehirde nefes alıp, birbirinin içinden geçip giden ama asla dokunamayan iki ruhun, geç kalmışlıkları üzerine kurulu bu destan; şimdi yasak bir sevdanın küllerinden yeniden doğuyor.

Yüksek sesle yaşanmayan bir yakınlığın , yavaş yavaş iyileşen iki kalbin ve bir yaz boyunca söylenemeyen cümlelerin hikayesi.

Uzak Şehirin güncel bölümünden itibaren yazılacaktır. Deniz'in suya düştüğü bölümden itibaren tamamen kendi hayal gücüme bağlı olarak olaylar gerçekleşecektir. +18 içerikler olabilir. Lütfen bunu bilerek okuyunuz. Teşekkür ederim.

"If Loving You Is A Sin, Then Let Hell Be My Paradise"

Bu hikaye, birbirinin evreninde yaşayıp birbirine çok geç kalmış iki ruhun, Ozan ve Sinem'in hikayesidir. Onlar, aynı gökyüzünün altında yıllarca birbirlerinden habersiz yaşamış; aynı şarkılarda, aynı yağmurda, aynı hüzünlerde buluşmuş ama hiç fark etmemiş iki yarımdır. Ozan, kelimelerin adamıdır. Yazdığı her satırda Sinem'i aramış, her dizenin arasında onun eksikliğini taşımıştır. Sinem ise sessizdir; içinde bir rüzgâr gibi Ozan'ın sesini duyar ama adını koyamaz. Kader, onları hep yakın tutmuş ama asla birleştirmemiştir. Bir şehir arası, bir zaman aralığı, bir bakışlık mesafe hep aralarına girmiştir. Yıllar sonra, bir akşamüstü... Bir tesadüf, bir mesaj, belki de bir yanlış dokunuşla yolları kesişir. Fakat geçmişin yükü, yarım kalmış cümleler ve zamana yenilmiş umutlar hâlâ omuzlarındadır. Ozan hâlâ "öyle uzaktan" sevmektedir onu... Yanaklarından süzülen iki yaşa dokunmadan, kahkahalarına ortak olmadan, yalnızca kalbinde bir yer ayırarak. Bu hikaye; zamana geç kalmış bir aşkın, Cemal Süreya'nın dizeleriyle yoğrulmuş bir sevdanın hikayesidir. Ne tam bir kavuşma vardır, ne de tam bir kopuş... Sadece kalbin bir yerinde sessizce yaşatılan, "Öyle uzaktan seviyorum seni, Sinem..." diye başlayan bir hikaye.

Baybarsların kızı Alya, kan davasını bitirmek için Cihan'la evlenir. Zamanla, mecburiyetten doğan bu aşk onu özgürleştirmek yerine konakta esir eder. Kaçtığında ise karnında Cihan'dan bir parça taşıdığından habersizdir.

Cihan'ın aşkına tutunmayıp yanında duramamasından çok sıkılan Alya, artık geri dönüşü olmayan yollara girer. Onun bu gözünü karartmış haline Cihan nasıl bir tepki verecektir? "Cesaretin yoksa, ben de oğlumu alır giderim."

Başlattığı kadın ve çocuk sağlığı projesi kapsamında Alya, Mardin'in ücra köylerini gönüllü bir doktor ekibiyle gezmektedir. Kanadalı ekip arkadaşı Nadir, Cihan'ı çileden çıkaracak şeyler yapar. Cihan, Alya'yı çalıştığı yerden almak için köye gelir. Kıskanç Cihan.