Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.

O gece yağan yağmur, yer ve göğün yerini değiştirmişti. O geceden sonra bir daha şafak sökmemeli, güneş doğmamalı, sabah olmamalıydı. O gece şafak söktü, güneş doğdu, sabah oldu. Olmamalıydı.

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

"Küçüklükten bir tanışma olan iki karekter yıllar sonra aynı Tim de görev yapmasını konu alır."

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

yutkunuşu içimde fırtınalardı "sen Efsun, sen. büyüledin beni." "şikayatin mi var?" "tövbe. Büyüle Ateş'i de büyülü yangınlar çıkartalım memlekette."

"Hoşuma gidiyorsun ama seni öldürürüm."

Derin bir nefes alarak konuştum, "Bana kaküllü deme!"sırıttı,sert çehresi yumuşamıştı. "Kaküllü" "Dağ ayısı" verdiğim tepki karşısında afallamıştı ama bozuntuya vermedi, "Eyvallah" Arkasını dönüp gittiğinde hâlâ aynı yerimde duruyordum 'bu neydi şimdi' diye düşündüm Ama nerden bilebilirdim ki ömrümü bu konuşmanın içinde geçireceğimi