"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Almina: Bunun hesabını vereceksin Ilgaz Koroğlu. Almina: Bu yaptığın haksızlığın bedelini ödeyeceksin. Almina: Bu lafımı sakın unutma.

... Ardıma bakıp kontrol ettiğimde, atların suyu içtiklerini ve bir ağacın altında olduklarını gördüm. Bakışlarım yanımda ki bedene döndüğünde dalgınca önünde ki göle baktığını gördüm. Ne düşünüyordu anlamak mümkün değildi. Hem çok hisli hem de hissiz birisiydi o. Ona fark ettirmeden birkaç adım gerilediğimde şimdi arkasında duruyordum. Gülümsediğimde , hiç beklmeden ellerimi cebimden çıkardım ve arkasından onu göle doğru ittim. Attığı çığlığı da umursamadım. " Ve sen benim dünyama dokundun" dedim düşen bedeni umursamadan ellerimi silkerek. Şimdi ise geriye sevgi kalmıştı. Çünkü nefret ettiğim kısım yok olmuştu. ... -Düşmandan aşka - ... Palma - İstanbul

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.