"Ateşle Oynayan Kadın", iki yaralı insanın birbirine çarparak iyileşmeye çalıştığı ama o çarpışmanın da yeni yaralar açtığı bir hikâye. Miray Ahu, hayatı boyunca çoğu zaman sevilmediğini hissetmiş, neşesinin arkasına gözyaşlarını saklayan bir dansçı. Dans ederken özgür ama içinde hep annesinin eksikliği ve babasının yükü var. Ateş ise küçüklüğünde her şeyini kaybetmiş, hayatta kalmak için duygularını susturmuş bir adam. İçinde hâlâ küçük bir çocuk var ama onu kimse görmüyor. İkisi de yalnız. Ama yalnızlıkları birbirine benzediği için değil, birbirlerine dokundukça daha da büyüdüğü için. Ahu sevilmek istiyor. Ateş ise korumak. Ama sevmenin korumaktan farklı olduğunu bilmiyor. Bu hikâye sadece bir aşk hikâyesi değil. Bu, sevmeyi bilmeyen bir adamın sevmeyi öğrenme ve sevilmediği için sevilmekten korkan bir kızın bunu kabul etme hikâyesi. İkisinin de elleri yanık ama hâlâ birbirine dokunmak istiyorlar. Çünkü bazı insanlar sadece birbirine çarparak yanar.🩰🔥

Bazı kapılar bir kez aralanır. İçeri giren ışık, insanın karanlığını da görünür kılar. Nevra, sessizliği öğrenerek büyüdü. Görmezden gelinmenin, susmanın ve ayakta kalmanın ne demek olduğunu çok erken yaşta anladı. Hayat ona hep borçlu hissetmeyi öğretti; babasının gölgesinde, geçmişin ağırlığında, hiç bitmeyen bir hesaplaşmanın içinde... Bir mahalle düğünü, bastırılmış korkuların yeniden yüzeye çıkmasına yeter. Yanlış bakışlar, zorlanan sınırlar ve geçmişten gelen bir gölge, Nevra'yı kaçtığını sandığı bir gerçeğin tam ortasına sürükler. Bir adam, takıntısıyla. Bir baba, borçlarıyla. Bir şehir, suskunluğuyla. Nevra, bir gecede hem geçmişiyle hem de geleceğiyle yüzleşmek zorunda kalır. Bazı ihanetler sevgi kılığındadır. Bazı kurtuluşlar ise yeni bir karanlığın başlangıcı. Fecran, suskunlukla örülmüş hayatların, yarım bırakılmış gerçeklerin ve bir kadının kendi kaderini geri alma mücadelesinin hikâyesi. Çünkü bazen insan, yalnızca koşarak değil, yüzleşerek kurtulur

17 yaşında bir trafik kazasında ailesini kaybeden lavin Altuğ aslında tüm hayatının yalan olduğunu öğrenir. ölen Ailesinin bıraktığı vasiyette gerçek babasının İstanbulun en güçlü mafyalarindan biri olan Ekrem Alasoyun biyolojik kızı olduğunu öğrenir. hayatı bir gecede değişen lavin kendini bir oyunun içinde bulur. 3 yıl sonra düzenlenen bir partide düşman ailenin ikiz kardeşlerinin ellerine düşer. Kıvanç demirkan ve Savaş demirkan. Kim dost? Kim düşman? ☆ "hayat ile oynadığım ladeste Kim dost kim düşman belli olmaz. Taki oyunun ipleri benim elime geçene kadar."

Büyükelçi Duhan Vitellius bir gün iş yemeğinde, arkadaşının aslında bir kadının hayatına alıkoyduğunu öğrenir. Bunun için harakete geçen Duhan, planlarında sonuçsuz kalır. Valeria Ksenia, kendisi insanları öldürmekle meşguldür. Alıkonulduğu günden beri cinayet işlemeyen Valeria, Urvaz İllius'u yani alıkonduğu adamı öldürmeye çalışır ve bunun için Duhan Vitellius'u kullanmak zorunda kalır. Ve bu durum trajedik bir şekilde Duhan'ın cani tarafını ortaya çıkartır. Ve bu hikaye iki cani insanın nasıl cinayet ettiklerine, içinde ki acıyı nasıl attıklarına şahit olacaksınız. "Yarasa kadar lanetli, bir o kadar da güzelsin." (Bu kurgu +18 ögelerine yer vermektedir.)

Vega Manon bir zamanların en acımasız MMA dövüşçüsüyken şimdi küçük bir sahil kasabasında, sakin bir kafede şarkı söyleyerek hayatını sürdürmektedir. Her sabah kahve kokusuyla uyanır, her gece mikrofonun başına geçtiğinde geçmişini boğmaya çalışır. Ama bazı yaralar sesle değil, sessizlikle konuşur. Darien Arzhel ise hâlâ ringin kralı. Soğukkanlı, stratejik ve rakip tanımaz. Bir akşam girdiği kafede, sahnedeki kadının sesinde tanıdık bir kırılmayı fark eder. Gözlerinin içine baktığında ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Vega'nın karanlık geçmişi, 13 yaşında yaşadığı bir travmayla şekillenmiş, ringdeki kimliği "Kod 13" olarak yeniden doğmuştur. Ama şimdi biri geçmişini kazımaya başlıyor. Ve bu kez kaçmak, savaşmaktan çok daha zor. Aşk mı, güven mi, hayatta kalmak mı? Bazen en büyük dövüş, ringin dışında başlar...

Anonim mesajlaşmalarla başlayan gizemli bir bağ... Gerçek hayatta ise göz göze geldiklerinde nefret ve çekişme kaçınılmaz. Peki, düşman mı yoksa kader mi onları birleştirecek?

Başparmağı avucumdaki ince yaraların üzerinde dolaştı. Tırnaklarımla kendime açtığım izlerin üzerinden geçti. Soluğum kesildi. Yaralar yanmadı, ama içimde bir şeyler alev aldı. "Bırak." dedim, sesimden nefret akıyordu. Bırakmadı.

Dark Romance *Rus mafyası ☆ "Bir daha benden kaçarsan," dedi Damien, sesi kısık ve buz gibi bir tehlikeyle, "kaçtığın her adımın karşılığını alırsın." Başımı çevirdim, ama parmaklarını çeneme koyup yüzümü tekrar kendine döndürdü. Parmaklarının baskısı sahipleniciydi, sertti... ama şefkatli olmamakta kararlıydı. "Bak bana." İstemeden gözlerimi kaldırdım. Damien'ın bakışı... fırtınadan önceki en karanlık gökyüzü gibiydi. "Sen beni sinirlendirmeye çalıştığını sanıyorsun." Dudakları yanağımın kenarından geçti. Öpmüyordu, sadece yakıyordu. "Ama aslında beni delirtecek kadar etkileyici olduğunu bile fark etmiyorsun." Dizlerim bir an boşaldı. Damien bunu fark etti, elini belime koyarak beni daha da kendine çekti. "Bunu hissediyor musun?" Göğsünü göğsüme bastırdı. "Bu sinir değil. Bu arzunun sabırsız hali." Nefes almakta zorlanırken parmaklarını boynuma götürdü. Baskısı tam bir tehdit... ama aynı anda akıl almaz bir yakınlıktı. "Seninle ilgili beni en çok çıldırtan şey ne biliyor musun?" Başını hassas tenime eğdi. Dudakları deriminbirkaç milim üzerinde, dokunmadan dolaştı. Ruhumu titreten o sessiz an... işte Damien'ın istediği buydu. "Bana karşı koyduğunu sanman..." Dudaklarının sıcak nefesi kulağımın altına vurdu. "...ama vücudunun çoktan teslim olmuş olması." Güçsüzleşen nefesimi tutunca Damien alaycı, tehlikeli bir gülüş çıkardı. "Kaçmak istiyorsan tekrar dene." dedi fısıldayarak. "Elim seni yine yakalayacak. Ve her yakalayışım, bir öncekinden daha... sert olacak." Elini çenemden çekip boynuma, oradan da belime doğru kaydırdı ve bedenimi tamamen kendine yasladı. "Son bir şans." Dudakları dudağıma değmeyecek kadar yakın, ama yakacak kadar sıcak. "Şimdi kaçmak istiyorsan söyle. Çünkü söylemezsen..." Damien'ın sesi karanlığın derinliğini taşıyordu: "...geri dönüşün olmayacak, zv

Kaderin cilvesi mi, yoksa intikamın en tatlı tuzağı mı? Onun adı, karanlığın en derinine kazınmış bir fısıltıydı. Karan , acımasızlığıyla nam salmış, merhameti sözlüğünden silmiş bir adam. Lavinia ise, hayatını çalan adamın, yani düşmanının kızıydı. Masumiyeti, tehlikeli bir intikam oyununun ortasına düşmüş, ölüm çiçeği . Onları bir araya getiren şey ne aşktı, ne de tesadüf. Yalnızca yıkım vaat eden, kaçınılmaz bir kaderdi. Her dokunuş, yasak bir yemindi. Her bakış, en tehlikeli itiraf. Onun kollarında, düşmanının kanlı gölgesinde, Lavinia ait olmadığı bir dünyaya tutsak kaldı. Peki, bu imkânsız aşk, etraflarındaki iki düşman aileyi de ateşe vermeye yeter mi?

Sen yaz saati uygulaması, Ben kış saati. Ortak bir takvimimiz bile olmadı. Seni bir saat ileri almışlar, Beni bir saat geri. Bu zamanlar yoksa bize düşman mı?