Lavin, 'babana bile güvenme' sözünü kulağına değil kalbinde sessizce çırpınan bir sızı gibi taşıyordu. Her atışında biraz daha derine işleyen, sustukça büyüyen, görünmeyen ama hep orada olan bir ağırlıktı bu... Çocukluğu, güvenin kırık aynasından süzülüp gelen keskin yansımalarla doluydu; neye elini uzatsa kesiliyor, kime sırtını yaslasa parçalanıyordu. Her anı, cam kırıklarının üzerinde yürüyormuşçasına ince bir acıyla örülmüştü. İnsanlara tutunmayı hiç öğrenememişti; ellerini uzattığında karşılaştığı hep soğukluk, hep boşluktu. Kalabalıklar içinde bile yapayalnız kalmanın ne demek olduğunu erken yaşta öğrenmişti. Tek sığınağı, annesinin sarılışında bulduğu o sessiz ve sıcak sevgiydi - fırtınanın ortasında soluk bir liman gibi... Onun kucağı, dünyanın tüm gürültüsünü susturabilen tek yerdi. Annesinin ölümüyle birlikte, Lavin'in içindeki son ışık da sönmüştü. Onu hayata bağlayan, karanlıkta yolunu bulmasını sağlayan tek parıltı yok olmuştu. Geriye sadece bir gölge kaldı-nefes alan, yürüyen ama yaşamayan bir gölge. Ta ki bir gün, griye boyanmış bir şehrin, unutulmuş bir kaldırım kenarında otururken... Bir yabancı, sessizce yanına yaklaştı. Hiçbir söz söylemeden, yalnızca elini uzattı ona. O an, Lavin'in donuk gözlerinde bir şey kıpırdadı-yıllardır kımıldamayan, kıpırdamaya cesaret edemeyen bir şey. O el, geçmişin tüm yükünü silip atmadı belki ama çok daha derin bir geleceğin ilk taşını döşedi. Lavin, ilk kez bir elin sadece uzatılmak için, sadece tutulsun diye var olduğunu fark etti. Ve belki de o anda, içindeki bütün duvarların çatladığını hissetti, birinin onu görmeye çalıştığını ilk kez o zaman anladı. Bazen insan, en çok unuttuğu yerde yeniden kendine rastlar...

"Mesafeler ne kadar uzak olursa olsun benim yolum hep sana çıkıyor Ahsen..."

"Bazı insanlar birbirine âşık olmaz. Bazıları birbirinin felaketi olur. Onu ilk gördüğümde bir şey hissetmedim. Çünkü insan kendi sonunu ilk bakışta tanıyamaz. Birinin gözlerinde güven ararsın, ben savaş gördüm. Birinin ellerinde sıcaklık ararsın, ben yıkım gördüm. Ve yine de bazı insanlar vardır; yaklaşmaman gerektiğini bildiğin hâlde merak edersin. Çünkü insanı karanlığa çeken şey karanlığın kendisi değil... orada saklanan cevaplardır. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu; kimin av, kimin avcı olduğunun geç anlaşıldığı bir hikâye."

Arkadaşının yanına, askeri bölgeye taşınan Reyna ve o bölgedeki özel timin komutanı olan Korhan'ın hikayesi... Bu kitap eski Asker ve Aşk yarışması için yazılmıştı, burada da paylaşmak istedim. Yarışma şartlarına göre kurguladım, konu, tema vs detaylara eleştiri kabul etmiyorum. Klişelerden kaçmak amacıyla kadın karakteri ralli pilotu olarak kurguladım. Askeriye bilgim olmadığı için Söz dizisinden, yapay zekadan yararlandım ama çalmadım. İyi okumalar.

"Utanılacak bir şey yok Defne zaten utanacağın başqa şeyler olacak utanmanı ona sakla güzelim" Güzelim dedi bana inana biliyormusunuz güzelim dedi İç ses: Harbiden salaksın Defne o kadar cümleden bunamı şaşırdın "Başka neye şaşırımki" Allahım bu kadar salaklık olamaz adam sana resmen sevişeceğimiz günler yakın sen ona utan dedi Bunu duymamla gözlerim şaşkınlıkla açıldı nasıl ya...... ___________________________________ Azerbaycanlıyım kitapı buna göre okuyun!

İlk bölümler düzenlenmeye alınacaktır. Buna dikkat ederek okuyunuz. Çocukluğu ne kadar zor geçerse geçsin vatanı için çalışıp çabalayarak bir bordo bereli olan Kıdemli Üsteğmen Sıla Gündoğdu timi şehit olduğunda bir yıllık bir göreve gider. Geri döndüğünde yeni bir time atandığını, bununla birlikte doğduğu şehre tayini çıktığını öğrenir. Görevine yeni timi ile devam ederken bir telefonla gerçek ailesinin bildiği aile olmadığını öğrenir. Bu haber onun dönüm noktası olur. (Hem kitappad hemde wattpad üzerinde Zirve ve Gölge adında yazılan ilk ve son kitaptır.) ♦♦♦ Asker ve Gerçek aile kurgusudur. Kurgu ve kitap kapağı şahsıma aittir. Kitapta yazılan her şey hayal ürünüdür. Herhangi bir çalıntı durumunda işlem yapılacaktır. Buna kitap adı da dahildir. Elbette eleştiriler olacaktır ama lütfen saygı çerçevesinde olunuz. Umarım beğenirsiniz ♥ Alıntı paylaşımları için İnstagram Hesabım: asil_kalem

*Askeri Kurgu*(Bu hikayede iki karakter de asker) /ALINTI/ "Bu salaklığını narkoz etkisi sayıp devam ediyorum.", "Az daha geriye gidersek benim canımın yandığı gün sen geliyorsun.Yani biz arada ne kadar mesafe olursa olsun birbirimizi hissedebiliyoruz." Atakan'ın kafasında birşeyler oturmaya başlarken Alara heyecanla devam etti. -"Anlasana işte salak!Bizim kalplerimiz birbirlerine mahkum.Birbirlerine zincirlenmişler hiç kopmayacak bir bağ ile.KALP MAHKUMU'yuz biz.Kalplerimiz birbilerinin mahkumu..."