(Abilerim kurgusudur) _____ 053**: aklımı çalsan sesimi çıkarmam 053**: sokmam başını derde. 053**: yok mu bu işin ederi oluru? 053**: görecek miyim acaba mutlu sonu? (18.21) Görüldü (03.46)

Anne ve babasının ayrılığının ardından, başka bir ülkede kurduğu tüm düzenini geride bırakarak İstanbul'a taşınan Beliz, burada kendine bambaşka bir hayat kurmaya çalışır. Yeni okulunda geçirdiği ilk günlerde çantasına bırakılan bir not defterinin sahibini ararken bu kişinin ihtimal dahi vermediği birine ait olduğunu keşfeder. Aile sorunları, takıntılar ve yeni hisler arasında denge kurmaya çalışırken, Beliz İstanbul'da sadece yeni bir hayat değil, kendini de yeniden inşa ederken bulur. 𓆝 𓆟 𓆞𓆝 "Senin yüzünde çok var," dediğimde anca bakmıştı bana. "Çok öpmüş seni her kimse." "Öpücük izleri değil de belki de sadece öpülmeyi bekleyen izlerdir." "Neden öyle olsun?" "Ben yoktan yere kimsenin çenesini öpmeyi düşünmem, ama bir ben bana bunu kesinlikle düşündürebilir." 🌟 (Pardon elim çarptı adlı kurgumun yan karakterleri olan Altan ve Beliz'in kurgusudur ancak belirli bir okunma sırası yoktur.)

Kabul etmek istemiyordum. Ben yıllardır tek başımaydım. Bundan sonra bir aileyle yapamazdım. Fakat içimdeki bu hisse bir türlü anlam veremiyordum. Yüzüme beklentiyle bakıyordu İpek Hanım. Peki benim cevabım neydi?

- PROFİLİM ÖZELLİKLE DE HİKAYEM SİZİN REKLAM PANONUZ DEĞİL ARKADAŞLAR - 17 senesini bir evde hapis olarak geçirmiş ürkek kız... 17 sene önce karısının gözyaşlarına son vermek adına bir ailenin hayatını karartan adam. En önemlisi ise evine nefes olsun diye getirdiği kızın nefesinin kesilmesine sebep olmuştu. Yeniden nefes alabilecek miydi Aşkım? Aşkım'ın Nefesi isimli ilk hikaye Karışan bebekler& 2.1.2022 #1Abiler sıralamasında ikinciyiz 🥰 8.01.2022 #1Abilerim ve Ailem sıralamasında birinciyiz 🥰 10.01.2022 #2gençkurgu da ikinciyiz 🥰 10.01.2022 #2gençkızedebiyatı

"Bu küçük oyununu anlamadığımı mı sanıyorsun, Alina?" dedi fısıldayarak. İçimden 'Siktir, o kadar zekiydi ki anlamıştı,' diye geçirdim. Yüzüne bakakaldım, sonra hızla toparlanarak "Ne oyunu be, boğuluyordum ben. Hani suni teneffüs? Ne biçim cankurtaransın sen?" "Suni teneffüs demek, bu sacma oyunun sadece bir öpücük için miydi?" dedi. Biliyordu, anlamıştı ama yine de benden duymak istiyordu. "Patronuna şikayet edeceğim seni," dedim, sinirliymiş gibi davranarak. Bacaklarımı beline daha çok sardım ve ona yaklaştım. O kadar yaklaştım ki dudaklarımız birbirine değecekti. Onu tam şu anda deli gibi öpebilirdim. Ama ben bunu istemiyordum. Benim istediğim, onun beni kendi isteğiyle öpmesiydi. İstediğimi almadan vazgeçmeyecektim. "Evet, beni öpmen için böyle bir oyun yapmış olabilirim. Bak, itiraf ettim," dedim, tıpkı onun bana yaptığı gibi, fısıldayarak. Ardından "Peki, sen bana istediğimi verebilecek misin?" diye ekledim. "Vereceğim," dedi, gözlerinde karanlık bir parıltıyla. Bir eli yavaşça karnımdan aşağı kayarken, dudaklarının kenarı kıvrıldı. "En güzel şekilde vereceğim."

Sezen Aslanoğlu'nun zarif boynu canından çok sevdiği abisi ailesinin saadeti için husumetli ailenin oğluyla evlenmesi gerektiğini söylediğinde ilk kez eğilmişti. Ailesi için üzerine düşen sorumluluğu kabullenmişti ta ki evlenmek zorunda olduğu adamın onu mahveden eski sevgilisi olduğunu öğrenene kadar. Ne yapacağına dair hiçbir fikri olmasa da ne yapmayacağını adı kadar iyi biliyordu. O adamla evlenmeyecekti. Sezen bu evlilikten kendi iradesiyle kurtulamayacağını ve tek çıkar yolunun kendi kontrolü altında yapacağı bir anlaşmalı evlilik olduğunu fark ettiğinde, kartlar yeniden dağıtıldı. Aradığını buldu. Abilerinden borç alıp sırra kadem basan ve aylarca bulunamayan adamı. Kenan'ı. 🖇️ "İndir o silahı abi." Abim beni dinlemeden Kenan'a kilitlenmişken sesimi yükselttim. "Abi indir dedim!" Metin abim kaşlarını çatıp öfkeyle konuştu. "Sana ne oluyor Sezen, geç içeri." Aldırmadım, ona bakmadım bile. "O silahı beline sok ve namluyu indir Oktay, sevgilimi öldürmeyeceksin." "Ne?!" "Ne?!" Omuzlarımı silktim. "Sizi ben tanıştırmak istiyordum fakat siz elinizi çabuk tutmuşsunuz." Abilerimin bakışları üzerime dönmüşken gelen o şaşkın "Ne?!" sesiyle birlikte sinirle gözlerimi yumdum ve üçümüz de ona baktık. O ise bana bakıyordu. Tebessüm ettim. "Sorun değil aşkım," Dedim ölmemesi için beni anlayıp ayak uydurmasını umarak. Hayatlarımızı kurtarmaya çalışıyordum fakat yardımcı olmuyordu. "Bugünün geleceğini biliyorduk artık numara yapmana gerek yok. Buraya kadarmış." Abilerimin şaşkın bakışları karşısında gerçekten zevkle sırıttım, bu kez şaşırtma sırası bendeydi. Son kozumu oynuyordum ve bu kez, elim her zamankinden güçlüydü. Kenan'ı bulmuştum. "Şimdi sevgilimi mezarından çıkarın. Konuşmamız gereken şeyler var."