Δεν πρόκειται για τυπικές συμβουλές! Οχι! Γράψε μου τις ερωτήσεις, τους φόβους , τις ενοχές σου σχετικά με τις Πανελλήνιες και θα τα λύσουμε όλα παρέα! Ζήτα μου συμβουλές, ιδέες , λύσεις! Μετά τις πανελλήνιες έλα να σου πω για μηχανογραφικα και σχολές ! Μοιράσου μαζί μου την επιτυχία/αποτυχία σου.

Μια ανεξηγητη φωτια στο αρχοντικο της οικείας Καραγάτση λενε πως αρχισε την καταρα. Μια καταρα που ο πατερας μου αγνοησε όταν με παρεδιδε σε εκεινον, πιστευοντας ότι θα σωσει τον εαυτο του. Εκεινο το ξημερωμα εκλεισε τα ματια στον Θεο βλασφημώντας τις μοιρες που αψηφισε. Μες τον καπνο της φωτιας θα ορκιζομουν πως σε εχασα, καθως σε ακολουθουσα εξω από τις πυλες του Αδη. Και εσυ, εγκλωβιστηκες στον ορκο σου, γυρισες να με κοιταξεις όταν σου φώναξα πως θα χαθω. Η Εκατη, μου ψιθυρισε πως επειδη με κοιταξες χαθηκα, εσυ με καταδικασες, από την αδυναμια σου, επειδη ποθησες κατι που δεν ηταν προορισμενο για εσενα. Και σαν η Άτροπος αποφασισε πως το τελος μας ήρθε, σε πήρε μακριά . Μα εγω στεκομουν ακομη στην καρδια της φωτιας και εγλυφα την λεξη που έμεινε στα χείλη μου. Πόθος. Μα πως ηταν δυνατον; Αφου ο γαμος μας ηταν, εν λευκώ.

«Αν εσύ δεν είσαι το κόκκινο, εγώ δεν είμαι το μαύρο. Κι αν μέλλει από το χέρι σου να διαλυθώ, τότε θα το δεχτω, σαν την πιο απόλυτη, ηδιστη και ολοκληρωτική καταστροφή μου.» (Ι) ΜΕΡΟΣ : «Υπάρχει κάτι για το οποίο θα ρίσκαρες την ζωή σου;» Ανασήκωσε το σώμα του στο κάθισμα. Περιεργάστηκε μερικά δευτερόλεπτα την ψηλόλιγνη μορφή της που έστεκε ακέραιη στο σκοτάδι και ύστερα της απάντησε. «Θα έδινα μέχρι και την ψυχή μου για να σε δω να καταστρέφεσαι.» (ΙΙ) ΜΕΡΟΣ : Η ύπουλη μορφή του χάους παραμόνευε, κοιτούσε με φθόνο την ελπίδα. Αδημονούσε να αναδειχτεί για μια φορά εκείνο νικητής. Το μαύρο του άρχισε να βρυχάται. Το κόκκινο της άρχισε να φθυρεται. (ΙΙΙ) ΜΕΡΟΣ : «Έχασες. Θυμήσου, όταν εγκαταλείπεις την βασίλισσα με τέτοιο τρόπο, υποχωρείς.» «Όχι! Ένας βασιλιάς δεν εγκαταλείπει ποτέ! Και εγώ δεν έχω μάθει να υποχωρώ σε τίποτα. Αντιθέτως. Ένας βασιλιάς, κάνει τους άλλους, να εγκαταλείπουν.» Ένοχη απόλαυση - Ολική καταστροφή Don't copy girlwhol0vesbooks© 2021 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Η Αμέλια ή αλλιώς Λία είναι ένα κορίτσι καλόψυχο, ευγενικό και όμορφο εσωτερικά και εξωτερικά, αλλά Δυστυχώς τα δύσκολα τα περνάνε οι καλοί άνθρωποι Είναι θύμα bullying και στην οικογένεια της αρκετά ανεπιθύμητη, στην ζωή της το μόνο στήριγμα της είναι ο μεγάλος αδερφος της που πλέον μετακόμισε εξωτερικό Αχχιλέας, αυταρχικός, οξύθυμος, τα γράφει όλα, δεν νοιάζεται για τίποτα, παιζει με της γυναίκες, κοιλιακή, γωνίες, πανέμορφα μάτια και η λίστα συνεχίζεται Είναι ωραίος εξωτερικά αλλά εσωτερικά... αφήστε το καλύτερα Στο σχολείο είναι ο γνωστός player, ψυχρος αλλά και κούκλος Δεν έχει αφήσει Θηλυκό εκεί μέσα, αλλα το παρελθόν του... σκληρό και Σκοτεινό Τι θα γίνει όταν θα πρέπει να κάνουν μια εργασία Ιστορίας που μετράει το 50% του τελικού βαθμού; Τι θα γίνει όταν η Λία ζητήσει μια συμφωνεία με τον φόβο και τρόμο του σχολείου; Που θα καταλήξει όλο αυτό; Θα πληγωθούν περισσότερο ή θα έχουν ένα happily Ever After? TRIGGER WARNING VIOLENCE S.A S.H

"Μα είναι η αδερφή σου!" "Όχι πατέρα, είναι ολόκληρος ο γαμημένος κόσμος μου" . . . . . . . . . . Η ιστορία είναι πιο πολύ κωμωδία παρά μαφία🤧

Ήταν αργά το απόγευμα όταν συναντήθηκαν. Εκείνα τα λεπτά που ο ήλιος ανταμώνει για λίγο τη σελήνη. Περπατούσε αργά με τα χέρια στις τσέπες, όταν την είδε. Καθισμένη σε κάτι μαρμάρινα σκαλάκια, ανάμεσα σε μερικά αδιάφορα πρόσωπα. Τα κατακόκκινα μάτια του καρφώθηκαν πάνω της. Εκείνη, σαν από ένστικτο, γύρισε να τον κοιτάξει. Το μαύρο εγκλώβισε στα δίχτυα του το καφέ. Το ρούφηξε ως το μεδούλι και το φυλάκισε μέσα του. Ώσπου έγιναν ένα. Και η ανατολή έσμιξε με τη δύση. Και ο ήλιος αγκάλιασε το φεγγάρι. Και η Αυγή συνάντησε τον Lucas. Η άσπρη σκόνη φαινόταν τιποτένια πλέον στα μαύρα μάτια του. Και τα σκοτεινά σοκάκια της ψυχής του, φωτίστηκαν από το χαμόγελο της. Γιατί αυτό έκανε. Έδωσε όλο το φως που κρυβόταν τόσο μέσα της όσο και στο όνομα της. Και εκείνος ανταπέδωσε με το δικό του όνομα. Όσο, βέβαια, η γη, φωτίζεται απ'το φεγγάρι.