ortalamasını yükseltmeye çalışan ismail sınıfın "ineği" fadime ile projede eşleşir. ᯓᡣ𐭩 ¡yarı texting!

Yıllar önce bir silahın namlusunda mühürlenen kader, şimdi Sürmene'nin gri gökyüzü altında yeniden yazılıyor. Fadime, soyadının "Kaya" olduğunu sanan, yetimhane köşelerinde öfkesiyle büyümüş kimsesiz bir kızdı. Ta ki sürgün edildiği son lise, onu hiç bilmediği geçmişinin tam ortasına atana kadar. Bir yanda Koçari ve Furtuna köyleri arasında yıllardır süren, aşkla başlayıp kanla biten bir düşmanlık... Diğer yanda bu düşmanlığın mirasçısı, herkesin sevgilisi, "Furtuna"ların altın çocuğu İso. Fadime, nefret etmesi gereken bir soya ait olduğunu bilmeden, düşmanının oğluna tutulabilir mi? Peki ya geçmişin karanlık gölgesi Şerif Furtuna, yarım bıraktığı işi bitirmek için geri döndüğünde, bu hırçın kızın arkasında kim duracak? Biri ateş, biri barut... Karadeniz bu fırtınayı kaldırmaya hazır mı?

•erzey• İki saygın mafya ailesi... Zorunlu olarak yolları kesiştiğinde, öfke ve güvensizlikle başlayan bu karşılaşma; ikisinin de en saklı yaralarına dokunan, kaçamayacakları bir bağa dönüşür...

"Bir vurgun yemişim; kalbime kurşun yine sendenmiş, Fadime. Ama silah bu sefer gözlerindi." Doldu bal rengi gözler. Tek tük, yanağından akan yaşları elinin tersiyle sildi. "Sus. Sus artık." Belinden tutulup çekildiği göğsüne sığındı Fadime. Bu, ilk değildi ve son da olmayacaktı. Göğsünde tuttuğu sessizlik, bağırmaktan daha ağırdı. Parmakları gömleğin kumaşına istemsizce kenetlendi; sanki bırakırsa düşecek, düşerse bir daha kalkamayacaktı. O an anladı: bazı insanlar yarayı açmazdı, yara zaten onlardı. Fadime başını biraz daha gömdü, kokusunu içine çekti. Güven değildi bu, alışkanlıktı. Can acıtsa da tanıdık olanın verdiği sahte bir sığınak. Dışarıdan bakıldığında iki bedenin sarılmasıydı bu. İçerideyse bir kalbin teslim oluşu. Kimse görmedi, kimse duymadı. Zaten en derin yaralar sessiz açılırdı. Fadime gözlerini araladı; bal rengi bakışlarında ne umut vardı ne isyan. Sadece kabulleniş... Ve bazen en korkutucu şey, insanın buna alışmasıydı.

"ʙᴜ̈ʏᴜ̈ᴋʟᴇʀ ꜱᴀᴠᴀꜱ̧ı ʙᴀꜱ̧ʟᴀᴛıʀ, ᴋᴜ̈ᴄ̧ᴜ̈ᴋʟᴇʀ ᴋᴀʏʙᴇᴅᴇʀ."

İsFad seversiniz siz🤓

İso, fadime'yi evine tutsak eder, ama asıl tutsak kendi yüreğidir. Karadeniz' in sisli ormanlarında dolaşan bu aşk, zincirleriyle hem yaralayan hem iyileştiren bir masal olur. Bu hikâyede aşk, ne sahil köylerinin masum türkülerine sığar ne de kasvetli gecelerin sessizliğine Çünkü asıl tutku, en vahşi dalgada bile birlikte savrulmayı göze almaktır.

The key to my heart- erzey kurgum kalbimin anahtari

"İnsan kendine yakalanır İnsan kendinden yaralanır Ah kendimden bir çıksam Koşsam koşsam ve atlasam" Bağırmaktan, kavga etmekten ter basmış alınlarını birbirine bastırdı kız. Küçük elleriyle sıkıca kavrayıp, sadece onun duyabileceği bir sesle fısıldadı: "Şimdi senin gözünde ben sana ihanet ettim... Ama bir düşün; eğer burada kalsaydım, sana anlatsaydım ne olacaklarını, bir düşün. Şimdi ikimiz varız ama ya yarın? Dışarıda o kadar savaş, kavga varken biz nasıl korurduk onu?" İso'nun boğazındaki yumruk daha da büyüdü. Ve karısına eşlik edercesine onun da gözlerinden yaşlar aktı. Onca yaşanan şeyler için; yaşanmayan, daha doğrusu yaşanamayan şeyler için... Ve en çok da artık hiçbir zaman yaşanamayacak şeyler için... "Ben korurdum... Canım pahasına, Fadime. Seni de... bebeği de..." Bu sefer de size İsFad ile döndüm, tek isteğim sonuna kadar yazıp atabilmek 🙂 Keyifli Okumalar.