"Özür dilerim. Seni ihmal ettiğim ve hislerine gerektiği gibi karşılık veremediğim için gerçekten üzgünüm. Zamanla anladım ki, bu duygular ikimiz için de yorucuydu. Yine de içimde hala sana dair olanları inkâr edemem. Seni sevmeye, içimde sessizce devam edeceğim. Hoşça kal, birlikte olma şansını hiç yakalayamadığım."

adı aklımdan çıkmaz, yüzü aklıma gelmez. ey sevgili, yüzünü unutmaya başladım. ne olur ki güneşin ışıkları altında, sarı saçlarını bir kez daha parlatarak bana gülümsesen.

'𝘚𝘶𝘥𝘢 𝘣𝘰𝘨̆𝘶𝘭𝘢𝘤𝘢𝘬 𝘰𝘭𝘴𝘢𝘮, 𝘴𝘰𝘯 𝘯𝘦𝘧𝘦𝘴𝘪𝘮𝘪 𝘴𝘢𝘯𝘢 𝘷𝘦𝘳𝘪𝘳𝘥𝘪𝘮.' -ᴄ̧ᴀɢ̆ıɴ ᴀʀᴅᴇɴ ᴋᴇsᴋɪɴ

Mona, bir Yuki-Onna kadar güzel değildi. Hatta bir efsaneyi andıran bir varlık da değildi. Ancak insanların onu gördüğünde hissettiği duygu, Yuki-Onna'ya rastlayan birinin dehşetinden farksızdı. Mona'nın gözleri, bir buzun altında sıkışıp kalmış ateş gibi parlıyordu; o ateş, her şeyi yakıp kül etmeye hazırdı. O bir efsane değildi. O bir gerçekti.