Trójka głównych bohaterów. Agnieszka jest półsierotą ze skromnego, choć pełnego miłości domu, która w wolnych od nauki i pracy chwilach przemierza pola i bezdroża w poszukiwaniu ciekawych okazów polnych roślin. Botanika jest jej wielką pasją i z nią dziewczyna ma nadzieję związać przyszłość. Michał to syn właścicieli świetnie prosperującego, dużego gospodarstwa sadowniczego. Studiuje ogrodnictwo z zamiarem przejęcia rodzinnego interesu, nie liczy się z pieniędzmi. Ta dwójka nieoczekiwanie towarzyszy sobie na weselu przyjaciół i to jest początek ich pięknej miłości, która zacieśnia się z dnia na dzień, wkraczając na obszar bliskości fizycznej. Trzecim tytułowym bohaterem jest Krzysztof - ojciec Michała przeżywający kryzys wieku średniego, zamożny, wykształcony, szanowany w społeczności lokalnej mężczyzna przed pięćdziesiątką. Agnieszka szuka jego akceptacji, nieświadomie przenosi na niego niezagospodarowane, z powodu braku ojca, uczucia. Sympatia do dziewczyny syna z czasem przybiera postać niebezpiecznej fascynacji, którą opanowany i rozsądny Krzysztof za wszelką cenę stara się utrzymać pod kontrolą. Ale czy można wygrać z uczuciem i własnymi pragnieniami? „Jak trzy połówki jabłka" to powieść o miłości, która wznosi na wyżyny, ale też rani, opowiada o tęsknocie, wybaczaniu, zakazanych pragnieniach i sile charakteru wystawionej na potężną próbę. Opowieść jest kontynuowana w drugiej części: "Jak TRZY połówki jabłka. Złamane serce." © Prawa autorskie 2024. Wszelkie prawa zastrzeżone. Niezgodne z prawem jest odtwarzanie, kopiowanie ani przesyłanie dowolnej części tego dokumentu zarówno za pomocą środków elektronicznych, jak i w formacie drukowanym. Rejestracja tej publikacji jest ściśle zabroniona.

Monika ma dwadzieścia pięć lat, złamane serce i traumę po nieudanej próbie samobójczej. Za namową przyjaciółki wyjeżdża na letni obóz sportowy nad Bałtykiem. Próbuje walczyć ze wspomnieniami i alergicznie reaguje na apodyktycznego właściciela campu Jacka, który w wyraźny sposób zaczyna traktować ją inaczej niż resztę podopiecznych. To tam, w zabytkowej posiadłości, otoczonej leśną puszczą, przeżyje najpiękniejsze i jednocześnie najbardziej przerażające chwile w swoim życiu. Wzruszająca opowieść o uczuciach. Miłości dojrzałej i budującej oraz obsesji, która doprowadza do tragedii. ⚠️ Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji bez zgody pisemnej autora jest zabronione. 🚫 Uwaga! Opowieść przeznaczona dla czytelników +18 [wulgaryzmy, sceny seksu, sceny przemocy] 💻 Projekt okładki: canva.com

Jenna Brennan trafia do ośrodka psychoterapii depresji i zaburzeń lękowych pod czujne oko pewnego siebie i przebiegłego psychiatry, Williama Burnsa. Szybko zauważa, że miejsce, w którym się znalazła, jest owiane wieloma tajemnicami, a postać samego doktora obrosła w legendy. William Burns ma swoje sposoby na radzenie sobie z pacjentami. I, chociaż są one nieco niekonwencjonalne, to niezwykle skuteczne. Nowa pensjonariuszka jest na pozór zwyczajną dziewczyną, ale czy na pewno? Tropy i motywy występujące w książce: morally grey/ age gap / dark academia / forbidden relationship/ he falls first but she falls harder/ slowburn/ who did this to you? /therapist and his patient/ manipulation. ⭐️ 16.05.24 - 1 w #thriller 🌟 16.05.24 - 1 w #psychologia 🤩17.01.25 - 1 w #psychologiczne 💫 13.05.24 - 8 w #wattmanse Okładkę wykonała @_AriaMay_ za co jej serdecznie dziękuję!

„Kiedyś znałem cię całą. Każdy fałszywy dźwięk, śmiech przy mahoniowym pianinie i zapach szarlotki na twoich dłoniach. Dziś nie wiem nawet, jak wyglądasz". Dwanaście lat to wystarczająco dużo czasu, by stać się kimś obcym. Charlotte Beckett ma dwadzieścia siedem lat i dłonie, które nigdy nie drżą, bo dawno przestały czuć cokolwiek poza chłodem stali. Wybudowała mur z sukcesów i sterylnej ciszy, by zagłuszyć echo „dwóch tygodni", które nigdy się nie skończyły. To niesamowite, jak wiele potrafi zburzyć milczenie. Jak bardzo brak jednego słowa może zmienić wspólną melodię w hałas, którego nie da się znieść. Czy pod białą maską wciąż kryje się Lottie? Ona boi się, że w lustrze nie widzi już nikogo, kogo on mógłby rozpoznać. Niektóre obietnice nie wygasają. One po prostu gniją w ciemności, czekając na jeden, właściwy akord. Czy można naprawić serce, które od lat bije tylko z przyzwyczajenia?