Bir cadı Gwen'i ona yardım etmesi için büyüler. Arthur ve sadık hizmetkârı Merlin'in, Gwen'i kurtarmaya geleceğinden habersizdir. Pişman olan kadın Gwen'i bırakır ve Arthur'a bir armağan sunar. Büyülü bir armağandır bu ama işler pek istediği gibi gitmez. Küçük bir aksilik sonucu Merlin ve Arthur'un önünde bir çocuk dikilir.

Ne demişler Potter'lar kızıl sever. #02072022

Hogwarts'ın koridorlarında bazı isimler fısıltıyla anılır. Celestine Black ise genelde hiç anılmaz. Yıllarca yetim büyümüş, kimseye tam olarak ait hissedememiştir. İnsanlar ya ondan kaçınır ya da onu görmezden gelir. Sanki varlığı, taşıdığı soyadı kadar ağırdır. Celestine yalnızlığa,sessizliğe ve kendi kendine yetmeye alışmıştır. Her şey 3. yılda Harry Potter, Hermione Granger ve Ron Weasley ile tanıştığında değişir. Altın Üçlü'nün yanındayken o yalnızlık duygusu kaybolur. Ve yerini bir aidiyet hissi alır. Celestine'nin arkadaşlarını koruma içgüdüsü artar ve maceralara alışır duruma gelir.Kendi cesaretini, kendi ışığını onların yanında keşfeder. Fakat geçmişin gölgesi hâlâ peşindedir. Ve o gölgenin içinde bir isim vardır: Draco Malfoy. Draco Malfoy, Celestine'ye yıllarca zorbalık yapmıştır ve onunla dalga geçmiştir. Fakat yıllar geçtikçe Celestine artık bu durumu alışır ve zorbalıkları yada arkasından söylenen lafları umursamaz hale gelir. Ama 3.yılda Celestine daha çok Draco Malfoy'un dikkatini çeker. Başlangıçta aralarındaki her şey keskin ve soğuktur. Sözler sivri, bakışlar meydan okuyucudur. Yıllar süren bu düşmanlık bir süre sonra aşka dönüşür. Celestine bunu hemen anlamaz. Çünkü aşk, onun dünyasında en son beklenen şeydir. Hele ki Draco Malfoy'dan...

Ok Chanmi Yusung Teknik Lisesinde okuyan sıradan biri ama birgün ansızın okulunda olan büyük değişiklikler onun hayatını değiştirecekti.

lise son sınıf öğrencisi park jihoon, yakın arkadaşı minjae'nin abisi choi hyunwook'a aşık olur.

DİKKAT! Bu kitapta intihar, psikolojik ve fiziksel şiddet, cinsellik, küfür gibi olumsuz örnek oluşturabilecek tetikle- yici unsurlar bulunmaktadır. Yaşı küçük olanlar ve hassas kişiler için uygun değildir. Yetişkin okurlar içindir. (kitap bana ait değildir)

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Elzem Akay'ın sıradan ama güzel bir hayatı vardı. En iyi okullarda okumuş, en güzel oyuncaklara ve kıyafetlere sahip olmuştu. En değerli mücevherler daima onun boynunu süslemiştir. Lüks içinde yaşarken hayatta istediği her şeye kolayca sahip olmuştu. Üzerine titreyen iki abisi, onu hep güldüren kız kardeşi, iyi bir yengesi ve onu sürekli çıldırtan bir hizmetçisi varken hayat ona karşı fazlasıyla cömertti. Tüm bunları ne bozabilirdi ki? Bir gece korkunç bir ritüele kurban edildiğinde gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Orta Çağın hiyerarşisinin içinde kalmışken eve dönmek hiç kolay değildi. Kendi dünyasında bir öğretmenken Ölümsüzlerin akademisinde bir hizmetçi olunca, sınıf farkının acımasız gerçekleriyle yüzleşir. Burası onun dünyası değildi, burası barbarların hüküm sürdüğü Araftı ve o, hayatta kalmak istiyorsa lüks alışkanlıklarından ödün vermeyi öğrenmeliydi. *** "Medeniyet yoksunu, vahşi barbar!" diye ona sesimi yükselttiğimde çatılan kaşları umurumda bile değildi. Tüm gün kuyudan su çeken o değildi. "Şu sivri dilin bir gün başına bela olacak." Sert bakışlarla beni uyardıktan sonra merdiveni işaret etti. "Kahyadan fırça yemek istemiyorsan işinin başına dön." "O kadın bir cadı." Ondan bahsederken bile tiksintiyle yüzümü buruşturdum. "Bence benden nefret ediyor." "Hayret." Kaşları alayla yukarı kalktı. "Oysaki çok sevilesi bir kadınsın." İğneleyici sesiyle ters ters ona baktım. "Sizde öyle Savcı Bey," dedim oyunbaz bir ifadeyle. "Sizi görenlerin yüzünde güller açıyor." "Bunu inanarak söylemiyorsun." "Tabii ki inanarak söylemiyorum." Gülerek bana ikinci kez merdiveni işaret etti. "İşinin başına dön aksi taktirde yarın seni sınıfıma almam. Bir hizmetçiye ders verdiğim için yeterince sorun yaşıyorum." Bu vahşiler kendi dünyamda ne kadar zengin ve asil olduğumu anlamak istemiyordu.