Kız kardeşimin 7/24 okuduğu o bitmek bilmeyen romantik mangaları ve onların animeleri... benim en büyük kâbusumdu. Gerçekten. O pembe kapaklı, kalpli hikâyelere bir daha bakmak zorunda kalmamak için neredeyse dua ediyordum. Ama kaderin... garip bir mizah anlayışı varmış. Çünkü öldüğümde - evet, öldüğümde - kendimi o nefret ettiğim mangalardan birinin içinde buldum. Ve hayır, ana karakter falan değilim. O kadar şanslı değilim. Kötü kadının erkek kardeşi olarak reenkarne oldum! Yani... en yanlış yerde, en yanlış kişiyim. Tek isteğim basitti: Hikâyedeki bütün o saçma aşk üçgenlerinden, dramatik itiraflardan ve ağlamaklı karakterlerden uzak durmak. Sessiz bir köşede yaşayıp bu senaryodan sıyrılmak istiyordum. Ama... kader, her zamanki gibi, başka planlar yapıyor.