En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.

'' Sen! Buraya gel!'' nefesimi tutarak ortaya doğru yürümeye başladım. '' Güldüğüm için bu kadar sinirlenmiş olamazsın.'' Korkudan kafamı kaldıramıyordum. '' Güldüğün için sana sinirlenmedim.'' '' Özür dilerim alfa. Saygısızlık yapmak istememiştim.'' '' Umarım beni öldürmez.'' '' Hayır seni öldürmeyeceğim.'' '' Çok teşekkür ederim al...'' bir dakika ben bunu sesli söylemedim! Arkamdan fısıldaşmalar başladığında kafamı kaldırıp ona baktım. '' Seni öldürmeyeceğim, sevgili eşim.''

Kim, en sevdiği kitabın içine dalıp onun dünyasında yaşamayı hayal etmemiştir? Sevdiği karakterlerle tanışıp onların hikâyesinin bir parçası olmayı? Peki ya bir yazar, büyülü bir parayı çevirdikten sonra köprüden düşüp kendi yarım kalmış kitabının içinde uyanırsa? İşte tam olarak bu benim başıma geldi - ve dürüst olmak gerekirse, düşmek isteyeceğim son yerdi. Şimdi karmakarışık olmuş kurguyu düzeltmem, ana karakteri kardeşinin katilini ortaya çıkarma yoluna geri döndürmem ve ona yazgısında olan mutlu sonu sağlamam gerekiyor. Aynı zamanda orkların, ogrelerin, insanların, elflerin ve karşıma çıkan neredeyse herkesin elinden ölmemeye çaresizce çalışıyorum. Belki bu karmaşayı düzeltebilirsem, eve dönmenin bir yolunu bulurum. Ama Prens Eldrin'le geçirdiğim her an, geri dönme düşüncesini biraz daha az cazip kılıyor. Lanet olsun! Yoksa gerçekten kendi yarattığım kahramana mı âşık oluyorum?

Kız kardeşimin 7/24 okuduğu o bitmek bilmeyen romantik mangaları ve onların animeleri... benim en büyük kâbusumdu. Gerçekten. O pembe kapaklı, kalpli hikâyelere bir daha bakmak zorunda kalmamak için neredeyse dua ediyordum. Ama kaderin... garip bir mizah anlayışı varmış. Çünkü öldüğümde - evet, öldüğümde - kendimi o nefret ettiğim mangalardan birinin içinde buldum. Ve hayır, ana karakter falan değilim. O kadar şanslı değilim. Kötü kadının erkek kardeşi olarak reenkarne oldum! Yani... en yanlış yerde, en yanlış kişiyim. Tek isteğim basitti: Hikâyedeki bütün o saçma aşk üçgenlerinden, dramatik itiraflardan ve ağlamaklı karakterlerden uzak durmak. Sessiz bir köşede yaşayıp bu senaryodan sıyrılmak istiyordum. Ama... kader, her zamanki gibi, başka planlar yapıyor.