Bir kadını en çok ne üzebilir, ne yıkar... Yuvası için nelere göğüs gerebilir? Neleri görmezden gelebilir? Hor görülmek, küçümsenmek, sevgisizlik, güvensizlik... birçok şey sayılabilir. Peki kocasını paylaşmak? İşte buna asla sessiz kalmayacaktı. Yıllarca, gelin geldiği evde verdiği onca emeğin karşılığı neydi? Daha ne kadar susacaktı? Babasının kızıydı Asya, elbette susup sessizce bir köşeye çekilecek değildi.

Gerçek hayattan alıntılar içermektedir. ~ Onur Gökalp: Ada, Onur Gökalp: Beni biraz daha görmezden gelirsen, Onur Gökalp: Götüme ampul takıp gezmezsem adam değilim. Ada: Ne diyorsun be, Ada: Delirdin mi? Onur Gökalp: Delirdim ulan. Onur Gökalp: Senin aşkın delirtti beni Ada, Onur Gökalp: Sana doya doya sarılamamak, istediğim zaman öpememek, ağlarken yanında olamamak, kokunu içime çekememek delirtti beni. 15.08.2025

Bir anda hayatları mahvolmuş Sayar ailesinin hikayesini okuyacaksınız. Her şey, bir vedasız gecede başladı... Sadece bir gecede, bir an içinde, insanın tüm dünyası başına yıkılabilir. Ve ben, bu yıkımı kendi hayatımla beraber yaşadım. Bir kaza, bir çığlık ve bir bebek... Bir geceyle değişen hayatların, aşkın, acının ve umudun hikayesi... Vedasız Gece'ye hazır olun. 🖤 •𝚅𝚎𝚍𝚊𝚜ı𝚣 𝙶𝚎𝚌𝚎 𝚊𝚍𝚕ı 𝚒𝚕𝚔 𝚑𝚒𝚔𝚊𝚢𝚎𝚍𝚒𝚛.

"Bir Anlık Yayın, Bir Ömürlük Hikaye" Asena, üniversite sınavları, ders notları ve arkadaşlarının dertleri arasında kaybolmuş kendi halinde bir genç kadındı. Ta ki bir maç günü, hiç beklenmedik bir anda sahada patlayan bir kavganın sebebi olana kadar... O an, Asena'nın hırsı, cesareti ve belki de biraz çılgınlığı, binlerce kişinin izlediği bir Twitch yayınına yansıdı. Ares, milyonlarca takipçisi olan ünlü bir yayıncıydı. O an, Asena'nın ekrana yansıyan görüntüsü, Ares'in dünyasında bir yankı buldu.Yayını kapattığında, aklında sadece bir soru vardı: "Ben ne bok yedim?" Bir sosyal medya mesajı, bir merhaba... İki farklı dünyanın kesişen yolları. Biri sanal kalabalıkların sesi, diğeri gerçek hayatın tam ortasında bir yıldız gibi parlayan genç bir kadın. Hazır mısın? Çünkü her şey bir bildirim sesiyle başlıyor...

Benim adım Güneş Alkan. Bazılarının "anasız babasız yetim" dediği, fakat düşmanının bile saygı duyduğu Kıdemli Üsteğmen Güneş Alkan. Hayatım, yağmurlu bir 12 Ekim sabahı, yetimhane kapısına bırakıldığım o gün başladı. Doğduğum an tereddüt etmeden terk edilmiştim. O günden sonra kimseyi kaybetme lüksüm olmadı, çünkü kaybedecek kimsem yoktu. Ta ki hayatımın temelinin bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenene kadar. Yirmi dokuz yıl önce, masumiyetim bir teröristin intikam oyununa kurban gitti. Bir babanın kararlılığı, bir annenin sevgisi ve bir ailenin hayatı o oyunun enkazında kaldı. Benim gerçek ailem de o enkazın içindeydi. Ama o enkazda bir şey daha kaybolmuştu: Güneş'in kalbindeki o küçücük neşe kırıntısı ve yumuşacık gerçek benlik. Yıllardır görmezden geldiği, sert kabuğunun altında sakladığı o kırılgan Güneş. Bu yol, onu yeniden tamamlayacak, sert duvarlarını kıracak ve hayatında eksik olan o tek parçayı, o küçücük neşe kırıntısını bulmakla ilgili. Güneş, ailesinin sevgisinde kaybolan benliğini bulmak ve o kırık güneşi yeniden yakacak olan ışığa ulaşmak zorundadır.

Ünlü basketbolcu Barut Kalvan ve sevgilisi Nil Kaya ayrıldılar! Çift birbirini takipten çıkarken takipçileri bunun hep olduğunun yorumlarını yazdılar. barut: lan senden ayrılırsam varya orospu çocuğuyum nil: bıktım senden

"Baban seni bir borç karşılığında bana vermedi Lara. Seni, beni içeriden yıkman için kalbime yerleştirilmiş bir saatli bomba olarak gönderdi." Lara Soykan, babasının karanlık dünyasından kaçabileceğini sanıyordu. Ancak bir gece, şehrin en tehlikeli adamı Araf Karahanlı'nın kapısına bir 'teminat' olarak bırakıldığında, kurtuluşunun aslında en büyük tutsağı olacağını anlamıştı. Araf; sert, acımasız ve mülkiyetçi. Onun dünyasında sevgiye yer yoktu, sadece itaat vardı. Ta ki Lara'nın mavi gözlerindeki o gizli ihaneti görene dek... Bir tarafta babasının kurduğu kanlı kumpas, diğer tarafta kendisine ait olanı dünyadan saklayan bir adamın karanlık tutkusu. "Sen artık bir Soykan değilsin Lara. Sen, Karahanlı imparatorluğunun hem kraliçesi hem de en güzel esirisin. Ve ben, yaralarımı asla iyileştirmem; onları sadece derinleştiririm." İhanetle yıkanmış bir aşk, kanla mühürlenmiş bir esaret. Kül olmaya hazır mısın?

Otelde işlediği cinayetin ardından otelden ayrılırken yaşanan bir araba kazası sonucu Ilgın, gözlerini karanlık, izbe bir kulübede, tabut gibi bir kutunun içinde açar. Öldüğünü düşündükleri için bu şekilde bırakıldığını sanıyordu. Maalesef gerçekler onun düşündüğü kadar basit değildi. Daha acımasız ve daha korkunçtu. Çünkü tam karşısında Gömüt'ün kralı, kendisinin de kocası olduğunu iddia eden bir adam duruyordu. Hem de üç yıldır birlikte olduklarını ve yaptığı kötülüklerin cezasını çekmeden ölmeyeceğini söylüyordu. Ilgın için asıl cehennem tam da burada başlıyordu. Artık mesele hayatta kalmak değildi. Mesele, kimin yalan söylediğini anlamaktı. Ve daha da korkuncu... belki de bu adam doğruyu söylüyordu...

Bir mafya lideri. Bir veteriner. Bir zoraki evlilik. Defne Yalçın, kardeşi için istemediği bir evliliğe "evet" dedi. Aras Karahan ise bu evliliği intikam için kurdu. +18 sahneler içerir #mafya #zorlaevlilik #enemiestolovers #slowburn #karanlıkromantizm #intikam #sözleşme #güçlüerkek #güçlükadın #gerilim #holding

Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.