-Kimsin! Kulağıma ulaşan tok ve oldukça tehditkar ses ile ne yapacağımı bilemez halde kalakaldım. Nefeslerim hızlanırken dilim dönmez olmuştu. -Beni duymaz mısın, kimsin dedim! Beni öldürecek miydi? Ölmek istemiyordum, böyle ölemezdim. Sık nefeslerimin ardından arkama dönmeye başladım. Bakışlarım kılıcın keskin yüzünü takip ederken sonunda döndüğümde bana bakan bir çift koyu kahveyle karşılaştım. Gelecek ile Geçmiş arasında acımasız bir seçime zorlanmış Alya yıllarca acımasız bir görev için eğitim alır bu süreçte dahi kendisiyle hesaplaşmasını bitiremeyen Alya geçmişe gittiğinde iyice derine gömülür Gözlerine dahi uzun uzun bakamadığı bir adama sürüklenirken aklının bir köşesinde sürekli görevi yanıp sönüyordur Yaşadığı geçmişte bir çok şey öğrenecek vicdanı ile uzun hesaplaşmalara girecektir _________________________________________ KURGU TAMAMEN BANA AİTTİR!

İslami / Askeri Kurgu "O bir bordo bereliydi; vatanı korumak işi, beni korumak ise kaderiydi." Bir söz... Bir evlilik... Bir savaş. Generalin kızı Rümeysa, karanlığın içine sürüklendiğinde hayatı bir anda paramparça olur. Kaçırılan genç kız, ölümle burun buruna geldiği anda, onu gölgelerden çekip çıkaran tek kişi vardır: Bordo bereli Alparslan. Ancak Rümeysa artık güvende değildir. Düşman hâlâ dışarıdadır ve tekrar saldırmak için fırsat kolluyordur. General, kızını korumanın tek yolunu bilir: Onu, en güvendiği adama emanet etmek... Hem de bir yemin ile. Rümeysa ile Alparslan istemedikleri bir evliliğin içinde bulurlar kendilerini. Bu zorunlu birliktelik, bir koruma anlaşması mı olacak, yoksa zamanla kalpleri ateşe atan bir yakınlığa mı dönüşecek? Geçmişin yaraları, tehlikenin gölgesi ve kalplerinin inatçılığı arasından çıkabilecekler mi? Kaderin zorladığı bir evlilik, ölümcül bir tehdit ve iki kalbin birbirine direnme hikâyesi... Koruyucu Yemin başlıyor. ................... "Ben de seninle evlenmeye meraklı değildim sonuçta senin gibi birisiyle evlenecek birine mi benziyorum" Alparslan'ın dediği cümleyle Rümeysa'nın kalbinden bir parça eksildi oysa ki o, kocasının belki bir gün onu seveceğini düşünmüştü. Ama yanılmıştı kocası onun görünümünden, tesettüründen nefret ediyordu. Alparslan evden çıkıp gittiğinde Rümeysa'nın gözünden bir damla yaş süzüldü ve şu sözleri söyledi " Ama ben seni her halinle seviyorum" ...... Kaçırılması bir tehditti... Ama onu korumaya ant içmiş bir adamla evlenmesi kaderiydi ................. Kurgu ve kapak fotoğrafı şahsıma aittir (,ç ) alınması veya kopyalanması durumunda gerekli işlemler uygulanacaktır