~Yeniyıl hikâyesidir~ İnsanlar o kadar zayıf ve güçsüz varlıklar ki onları yönlendirmek her zaman çok kolay olmuştu . Sadece yaşamak için çaba gösteren basit ve küçük canlılardı bu da dünyanın en güçsüz canlıları olduğunun kanıtıdır. Bunu asırlardır dile getirmeme rağmen Tanrılar arasında pek hoş karşılanmıyordu. Neden hâlâ o küçük zavallı canlılar için çaba harcıyorlar anlamış değilim ? İnsanlar doğar , büyür ve ölürler bu kısa döngüde ise baya soruna sebep olurlar bu bana zevk verse de arada canımı sıkıyordu . Çünkü Tanrılar onlara şans vermekten asla vazgeçmiyorlar bende onların bu saçma davranışlarını göz ardı edip kendi zevklerime bakıyordum . Mesele bu küçük canlıların en zayıf noktalarından vurmak gibi... Ahh! Siz insaların duyguları ile oynamak o kadar zevk veriyor ki bunu tahmin bile edemezsin . Ama Tanrıların koyduğu kurallar gereği insaların yaşamına, duygularına ve kararlarına karışamayız. Peki bu benim ne kadar umrumda ben Cehennem Krallı'yım , ben Ölülerin Tanrısı'yım kimin gücü beni durdurmaya yeter ki diye düşünmüştüm tâ ki sevgili kardeşim tarafından ağır cezaya maruz kalana kadar ... Bana çok büyük bir ceza verdi bunun için ona her gün bunun için kızdım , birgün bir çift griler ile karşılaşana kadar o güzel gözleri benim fikrimi değiştireceğini hiç düşünmemiştim. Aşk duygusu ile dalga geçen ben bir insana aşık olacağım aklıma gelmemişti bu bana verilen en büyük ceza ya da en büyük lütuftu....

+18 sahneler vardır rahatsız olan varsa lütfen kitabı okumayınız... Saçma bir şekilde okulumuzun 23 Nisan gösterisi yüzünden Mardin'den gelen bir ağa çocuğu ile yaşadığım arkadaşlığın bu kadar ileri düzeye gideceğini hiç düşünmemiştim. Aradan yıllar geçmesine rağmen o hâlâ aynıydı gözlerinde ki o ışıltı ve bana olan hayran bakışları hiç değişmemişti . Kader onunla tekrardan karşılaşmamızdan yanaydı . Onun o güzel kahvelerinde sonsuza kadar kaybolmak isterdim . Kürşat gerçek masumluğu onun o güzel çakır gözlerinde bulmuştu galiba bu sefer onu elde etmeyi başarmıştı. O güzel kalbi bu sefer onun için atacaktı . Yıllardır içinde tuttuğu sevginin artık gün yüzüne çıkma vakti gelmişti... ~ Kürşat Demir Karahan~

Elçi ve Koruyucuları geçmişten geleceğe kalan bir efsaneydi ona göre, dilden dile anlatılan mitlere ve efsanelere konu olmuş bir hikayeden başka birşey değildi. Taşlar, Ruhlar, İlahi Güçler saçma geliyordu ona ve bu hikayeye ilgi duymuyordu ama aslında bu hikayenin onun geçmişi olduğunu bilseydi herşey aynı olur muydu? Elçi ve Koruyucular efsanesi gerçekte sadece bir efsane değildi bundan çok daha fazlasıydı. Bu gerçekti, bu geçmişti, geçmişiydi, onun saklı geçmişi... Geçmiş zamanın ruhunda saklı bir gölge gibidir. Peki geçmiş tam olarak nedir?

~Tadımlık bir hikayedir~ Çocukluğumdan beri babamın kim olduğunu ve nasıl biri olduğunu düşünerek geçmişti. Etrafımdaki arkadaşlarım babaları ile geçirdikleri vakitleri her zaman kıskanırdım . Uzaktan onları izler bir gün babamın gelip benimle böyle vakitler geçireceğini düşünerek yıllarımı geçirdim. Büyüdükçe aklım ermeye başlamıştı babamın asla gelmeyeceğini anlamıştım . Ta ki o güne kadar ülkede ve dünyada işler tersine gitmeye başlamıştı her şey birbirine girmiş kaos ortamı oluşmuştu . Çocukluğumdan beri her zaman mitolojinin gerçek olmadığını saçma bir uydurma olduğunu düşünmüştüm . Ta ki babamın bir Tanrı olduğunu öğrenene kadar...