Bir haber küpürü başlatmıştı hikayemi. Gerçekliğim parçalanırken, hayatta kalmaya çalışan bendim.

Gözlerimi tekrar kapattım ve uzun uzun düşündüm. Gerçekten bunu yapabilir miydim? İki yerde birden olabilir, iki hayatı tek bedenle yaşayabilir miydim? Başımı kaldırdım ve nemli gözlerle gökyüzüne baktım. Ben Arden... Arden Kaner. Görevim güneş olmak. Ama ben artık karanlığı da yaşatmak zorundayım.

İşaret parmağıyla sus işareti yaptı. "Elimi çekeceğim ve sen de susup beni dinleyeceksin." Ses tonu sakindi ama bakışları insanı delip geçiyordu. "Anladın mı?" Başımı salladım korkuyla. Bütün bu olanlar korkunç bir kabusun içindeymiş gibi hissettiriyordu. Elini indirdi. "Bana bak küçük şeytan, ne olursa olsun buraya gelmek istemediğini söyleyeceksin. Tamam mı? Ne olursa olsun. Buraya bir daha adımını bile atmayacaksın. Ben ne Atlas kadar ılımlı ne de Ata kadar hassas biriyim. Çocuk falan dinlemem senin canını yakarım. Anlıyor musun beni?" Cevap alamayınca kolumu sıktı. "Anlıyor musun dedim!" Bir an önce kurtulmak için onayladım. Geriye çekildi ve kolumdan tutarak itti beni. "Şimdi hangi cehennemden geldiysen oraya geri dön." "Yanlış adres." dedim içimden. "Burası benim evim değil." Öyle ya... Bazı evler sizi içeri alır fakat asla size ait olmazdı. Mutlu değilseniz, etrafa bakın. Belki de yanlış adrestesinizdir.

Çılgınca ve eğlenceli bir gerçek ailem kurgusudur. 🤪 Her hafta Çarşamba günü yeni bölüm. Düzenli olarak gelecek. Hesabımdan Instagram ve Tiktok hesabıma bakabilir ve karakter kartları, her bölümden bir kesit ve karakter editleri izleyebilirsiniz. Sizi seviyorum canım okurlarımmm😘

Nisan ayının başlarında, hayatı sadece okula gidip gelmekten ibaret olan ve okulun voleybol takım kaptanı olan Leyla, bir gün okulun basketbol takım kaptanı Atlas ile okulun itiraf sayfasına düşer. Yaşanan bir yanlış anlaşılma sonucunda bütün okul onları sevgili sanır. Oysa Leyla ve Atlas, birbirlerine sadece yardım ettiklerini düşünmektedir. Bu sırada, annesini kaybetmesinin üzerinden dört yıl geçen Leyla bir gün odasında Annesi tarafından yazılan bir mektup bulur. Mektupta yazanları okuduktan sonra ise hayatının dönüm noktası olacak bir karar vermesi gerekir..

"Ecmel Hanım, bu noktada yatışınız acilen yapılmalı ve ameliyata almamız gerekli. Aksi takdirde, bunun geri dönüşü olmaz." Demişti doktor bana ciddiyetle tüm olacaklardan bahsederken. Aylardır gelip kemoterapi görüyor, inatla tümörlerin küçülme yapmasını bekliyordum. Olmuyordu. Metastaz yapmaya devam ettiği için sigorta kapsamından da çıkmıştı, benim tedavinin kalanında kullanılacak ilaçlara verebilecek bir bütçem kalmamıştı. "Ne kadar sürem var?" Demiştim aylardır gelip gittiğim doktora ifadesizce bakarken. Bu sorumu beklemediği açıktı. "Tedavi devam ettikçe en azından ameliyat tarihini ileri.." Diyordu ki açıklamasını kesip, "Doktor Bey, ben daha fazla devam etmeyeceğim. Ne kadar daha yaşayabileceğim?" Demiştim kesin bir cevabı ondan duymayı bekleyerek. Tavrımın netliği karşımdaki yaşlı adamı dumura uğratmış ve gözlüklerini gözüne geri itip sonuçlarıma tekrar bakmıştı sıkıntıyla. "En fazla sekiz ay." Demişti Doktor Bey aynı sıkıntılı ifadeyle. Sekiz ay. Güzel, diye geçirmiştim içimden. Babamla tanışmak için önümde sekiz ayım vardı.

17 yıl sonra karıştırıldığını öğrenen Alya ne yapacak? Yeni ailesine alışabilecek mi? Sorun bu da değildi. Tüm yaşadıklarının aslında planlanmış olduğunu öğrenince ne yapacak? Kalp defalarca kırılırdı. Fakat hayatla oynamak, ateşle oynamak kadar tehlikeliydi.

"Sen benim kaçtığım cehenneme gidiyorsun Sıla." "Sen de benim kovulduğum cennete gülerek kabul ediliyorsun Afra..." Bir hastane koridorunda fısıldanan bu iki cümle, iki genç kızın tamamen yer değiştiren kaderinin özetiydi. Biri öz ailesinin soğukluğundan kurtulup yeni bir hayata adım atarken, diğeri zenginliğin arkasına gizlenmiş kaotik bir Yakamoz ailesinin ortasına düştü. Kendi kurallarıyla yaşayan, lafını asla esirgemeyen ve gururundan taviz vermeyen Afra için Yakamoz soyadını taşımak bir gurur değil, bir cezaydı. Polis eşliğinde sürüklenen bu zorunlu birliktelik, Yakamoz ailesi için sakin günlerin sonu, büyük bir kaosun ise başlangıcı olacaktı. 09/08/2026 #bio 1

Mira'nın hayatındaki en büyük yalan, ailesinin ona ait olduğunu sanmasıydı. Bir DNA testiyle başlayan gerçekler; dokuz kardeş, ölü sanılan bir abi, kimliğini hatırlamayan bir asker ve geçmişinden gelen tehlikeli bir adamla birlikte onu hiç bilmediği bir hayatın içine sürükledi. Ama Mira'nın bilmediği bir şey vardı. Onu kaybettiklerini sanan insanlar, aslında yıllardır onu arıyordu. Ve bazı gerçekler öğrenildiğinde insanın hayatını değiştirmez. Kim olduğunu değiştirir.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin topraklarına bin feda olan,hudut kurdu! Milli Savunma Üniversitesi Kara Harp okulu mezunu Kıdemli Üsteğmen Asel Azamet! Özel Kuvvetlerin ilk kez sayılı kadın askerlerinden, okulda komutanları tarafından 'Zıpkın' lakabı alan,tüm ömrünü görevine adamış hançer gibi keskin çiçekler gibi ince olan o kadın. Kıdemli Üsteğmen Asel Azamet. İnsan her şeyle yaşar ama vatansız yaşayamazdı ve o Vatan dedikleri insanlar bu adamlardı,bir yemin ile hayatları değişen tek bir kurşun ile hayatları yıkılan. Bir şeyini kaybetti,her şeyini kaybetmiş oldu. Elinde kalan tek şeyi Vatanı'ydı. Uğruna her şeyini feda edeceği o topraklar... Peki ya yirmi sekiz yıl sonra bir anda ortaya çıkan gerçek ailesi onu bulursa ne olur? Ailem dediği adamları kaybettikten sonra tüm duygularına kilit vuran,acımasız Üsteğmen bir savaşın ortasında gözyaşları ile ördüğü o duvarı öz ailesine karşı yıkabilecek miydi? ... "Bir sana aşığım bir de bu bayrağa Asel." ... "Evlenelim." ... "Onlar bu topraklar için kan kusup kızılcık şerbeti içenlerdi."